ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 4

วันนั้นนางรบเร้าให้หลูจวิ้นเด็ดผลซานจาลูกโตๆ กลับไปหลายสิบผล พอถึงเรือน หลูซื่อเห็นแล้วนึกว่าสองพี่น้องหาผลไม้ป่ามากินด้วยความตะกละเท่านั้น

อี๋อวี้กลับเอ่ยกับนางอย่างออดอ้อนด้วยคำพูดที่คิดเตรียมไว้แล้ว “ท่านแม่ ผลไม้นี้อร่อย แต่เปรี้ยวเกินไปเจ้าค่ะ”

ในเวลานี้หลูซื่อถึงพินิจดู ‘ผลไม้ป่า’ ที่พวกเขาตลบชายเสื้อด้านหน้าขึ้นเป็นที่ใส่แล้วหอบกลับมาเต็มอ้อมแขน นางขมวดคิ้วพร้อมกล่าวขึ้นทันที “ข้านึกว่าอะไร พวกเจ้าไปเด็ดผลเล็บแดงมาจากที่ใด”

อี๋อวี้ฟังแล้วตื่นตะลึง อุทานในใจว่าท่านแม่รู้จักซานจาด้วยหรือนี่ หลังจากนิ่งงันไปเล็กน้อย นางแสร้งถามอย่างไม่เข้าใจ “ท่านแม่รู้จักผลไม้นี้ด้วยหรือเจ้าคะ”

“ย่อมต้องรู้จักสิ สมัยเด็กๆ ตอนแม่ท้องอืด ท่านยายของเจ้ามักเอามาให้แม่กินจะได้อยากอาหาร ผลเล็บแดงนี่ต้องต้มก่อนถึงกินได้ แล้วถ้ากินมากไปจะเสาะท้อง พวกเจ้าสองคนอย่าตะกละจนท้องเสียนะ” ว่าแล้วก็ขึงตาใส่หลูจวิ้นพลางเอ่ย “พาอวี้เอ๋อร์ไปที่ภูเขาด้านหลังมาใช่หรือไม่ ไม่กลัวหมาป่าวิ่งไล่ตามรึ!”

หลูจวิ้นถอยหลังหนึ่งก้าว เกาหัวพร้อมพูดด้วยรอยยิ้มเฝื่อนๆ “มีที่ไหนกันขอรับ ข้าไปเล่นที่นั่นบ่อยๆ ไม่เคยเจอหมาป่าสักตัว กระต่ายป่ากลับมีอยู่ไม่น้อย รอไว้ข้าฝึกยิงธนูเก่งแล้วจะจับกระต่ายกลับมาให้เสี่ยวอวี้ พวกเราจะได้กินเนื้อกัน”

หลูซื่อเอื้อมมือเอานิ้วชี้จิ้มหัวเขาทีหนึ่งแล้วกล่าวขึ้น “กลัวแต่ยังจับกระต่ายไม่ได้ เจ้าจะเป็นฝ่ายถูกหมาป่าคาบกลับไปเป็นอาหารน่ะสิ”

อี๋อวี้อยู่ด้านข้างเห็นคนทั้งสองตอบโต้กันไปมาจนออกนอกเรื่องไปแล้ว รีบเอ่ยแทรกขึ้น “ท่านแม่ เสี่ยวอวี้กินไปสองลูก รสมันเปรี้ยวๆ ท่านต้มน้ำเชื่อมให้ข้าจิ้มกินเถอะเจ้าค่ะ”

หลูซื่อย่อมตอบตกลงเป็นธรรมดา นางหยิบผลซานจาที่ลูกๆ นำกลับมาคัดเลือกสิบกว่าลูกแล้วต้มครู่หนึ่ง ตักใส่ชามเติมน้ำเชื่อมก่อนจะยกไปให้สองพี่น้องกิน

น้ำตาลที่รับประทานกันในสมัยโบราณจะเป็นน้ำเชื่อมข้าวลักษณะข้นๆ เหนียวๆ ที่ได้จากการหมักธัญพืช ทิ้งไว้ให้เย็นจนแข็งตัวเป็นก้อนน้ำตาลสีเหลืองอำพัน มีราคาไม่ถูกนัก หนึ่งโถเล็กๆ ก็ต้องมีห้าสิบอีแปะ ส่วนตังเมที่หลูซื่อซื้อให้อี๋อวี้จะทำมาจากน้ำเชื่อมข้าวอีกทีหนึ่ง กระนั้นน้ำตาลก้อนโถนี้เพียงพอให้คนทั้งครอบครัวกินไปได้หลายเดือน โดยมากจะเอามาละลายเป็นน้ำหวานดื่มเท่านั้น

หลังหลูจื้อชิมลูกหนึ่งแล้วกล่าวกับหลูซื่อ “หลายวันก่อนได้ยินน้องรองพูดว่าผลไม้นี้เปรี้ยวขนาดไหน เพียงแต่น้องเล็กชอบกิน นี่ข้าก็กินเป็นครั้งแรก สงสัยคงใส่น้ำตาลถึงได้มีรสเปรี้ยวอมหวานถูกปาก”