ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 4

อี๋อวี้ก็หยิบลูกหนึ่งใส่ปาก ผลซานจาที่ต้มแล้วมีรสหวานเพิ่มขึ้น แต่คนที่รู้รสชาติของปิงถังหูลู่อย่างนางรู้สึกอยู่ไม่วายว่ารสนี้ผิดๆ เพี้ยนๆ ไป คิดอยู่ในใจว่าต้องเป็นผลซานจาดิบจุ่มในน้ำตาลเคี่ยวถึงนับได้เป็นรสแท้ดั้งเดิม ตอนนี้นางอยากรู้มากกว่าว่าหลูซื่อรู้จักผลซานจาได้อย่างไร ฟังดูแล้วไม่เหมือนว่ามีขนมถังหูลู่ชนิดนี้แล้ว แต่ไม่รู้ว่าผลไม้นี้มีกระจายอยู่ดาษดื่นหรือไม่

ฉะนั้นสองสามวันถัดมา นางตะล่อมถามหลูซื่อแบบอ้อมๆ ถึงได้เบาใจ ที่แท้ช่วงเวลานี้ยังพบผลซานจาได้ไม่บ่อยนัก มีครอบครัวเฉพาะบางแห่งที่เอาให้เด็กกินเพื่อให้อยากอาหาร ซึ่งเป็นตำรับยาท้องถิ่นทั้งสิ้น ในตลาดยังไม่เอาผลไม้นี้มาวางขาย กระทั่งร้านขายยาก็ไม่แน่ว่าจะมี

หลังจากนั้นอี๋อวี้เริ่มคิดหาวิธีอยู่หลายวัน เพื่อชักจูงให้หลูซื่อเอาซานจาหลายลูกนั่นทำเป็นขนมให้นาง แต่นางจะบอกหลูซื่อว่าทำปิงถังหูลู่อย่างไรแบบตรงๆ ก็ไม่ได้อีก ด้วยเหตุนี้ผ่านไปอีกเกือบครึ่งเดือน หลูซื่อถึงทำถังหูลู่แท่งแรกตามที่เรียกๆ กันออกมาได้สำเร็จตามคำร้องขอพิลึกพิลั่นของนาง

อี๋อวี้ถือถังหูลู่แท่งนี้มองอย่างพินิจพิจารณา ผลซานจาได้มาจากป่า แม้จะเปรี้ยวเกินไป แต่มีข้อดีที่ขนาดผลใหญ่ ใช้ตะเกียบข้างหนึ่งเสียบได้หกลูก ผิวน้ำตาลเคลือบก็เอาก้อนน้ำตาลในเรือนละลายน้ำแล้วเคี่ยวให้ข้นเหนียวค่อยราดบนแท่งผลซานจาอีกที จากนั้นวางบนแผ่นไม้ที่ล้างสะอาดทิ้งไว้ให้เย็นจนแข็งตัวก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อย

นางกัดคำหนึ่งอย่างอดใจรอไม่ไหวอยู่บ้าง เพียงรู้สึกว่าพอฟันกระทบผิวน้ำตาลเคลือบ มันก็แตกละเอียด คละเคล้ารสเปรี้ยวของผลซานจากำซาบไปทั่วโพรงปากทีละน้อย

“รสชาติเป็นเช่นไร” หลูซื่อถามขันๆ เมื่อเห็นท่าทางหลับตาพริ้มดื่มด่ำกับความอร่อยของบุตรสาวตัวน้อย

“อื้อ อร่อย ท่านแม่ชิมดูสิเจ้าคะ” อี๋อวี้สะกดอารมณ์ตื่นเต้นเอาไว้ ยกปิงถังหูลู่ในมือยื่นไปตรงหน้ามารดา

หลูซื่ออ้าปากกัดลูกหนึ่งเข้าปาก เคี้ยวสองสามทีแล้วมองหน้าอี๋อวี้ พลางเอ่ยอย่างประหลาดใจ “อร่อยจริงๆ เปรี้ยวอมหวานกำลังดี ไม่ทำให้แม่เสียเวลาไปเปล่าๆ แล้ว ว่าแต่ถูกใจเจ้าหรือไม่”

อี๋อวี้ผงกศีรษะแรงๆ สองที จากนั้นเอาไปอวดพี่ชายทั้งสอง

หลูจื้อลิ้มรสแล้วชมเปาะ ส่วนสองสามลูกที่เหลือเมื่อได้รับคำอนุญาตของอี๋อวี้ ล้วนลงไปอยู่ในท้องหลูจวิ้นทั้งหมด

นางเห็นว่าพวกเขาชอบอกชอบใจอย่างยิ่ง ก็เห็นว่าปิงถังหูลู่ยังถูกปากคนส่วนใหญ่เหมือนเดิม ส่งผลให้นางวางใจลงได้และเริ่มตรึกตรองว่าจะเสนอให้มารดาทำปิงถังหูลู่ขายอย่างไร