ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 4

ทว่าอี๋อวี้ไม่ทันคิดออกว่าจะหว่านล้อมหลูซื่อเช่นใด ตอนอาหารเย็น หลูจื้อกลับเป็นคนเอ่ยเรื่องนี้ขึ้น

“ท่านแม่ ของกินเล่นที่ท่านทำให้เสี่ยวอวี้วันนี้ ข้าเห็นว่าเป็นของหายากอย่างหนึ่ง”

“หึๆ น้องเล็กของเจ้าจู้จี้เอาการ แม่ใช้เวลาตั้งหลายวันกว่าจะทำออกมาได้อย่างที่นางต้องการ”

“ท่านแม่ ในตลาดยังไม่มีของแบบนี้ขายเลย ข้าถามน้องรองดูแล้ว ผลเล็บแดงนี้ยังเหลืออีกเป็นดงอยู่ที่ภูเขาด้านหลัง ข้าเห็นท่านแม่ทำเป็นแท่งแบบนี้ก็ไม่ยุ่งยาก สองสามวันนี้ทุกคนอยู่ว่างๆ มิสู้ทำส่วนหนึ่งเอาไปขายข้างนอกดีหรือไม่ขอรับ”

หลูซื่อฟังหลูจื้อพูดจบก็ก้มหน้าลงตกอยู่ในภวังค์ความคิด อี๋อวี้อยู่ด้านข้างลอบถอนหายใจโล่งอก พี่ใหญ่ของนางเป็นคนเจ้าปัญญา ให้เขาเป็นคนเอ่ยปากย่อมรวดเร็วกว่าตนเองเลียบๆ เคียงๆ

ในสมัยโบราณงานฝีมือในครอบครัวเป็นรายได้พิเศษอันดับหนึ่งในหมู่ชนชั้นล่าง ครอบครัวชาวนาส่วนใหญ่ล้วนหาเลี้ยงชีพด้วยการทำนาทอผ้า บ้างก็ทำงานฝีมือเช่นการเย็บปักถักร้อยหาลำไพ่พิเศษเฉกเดียวกับสกุลหลู บ้างก็เป็นพ่อค้าแม่ค้าเร่ขายของตามตลาด โดยมากคนพวกนี้จะชำนาญงานฝีมือแขนงใดแขนงหนึ่ง

คราวที่แล้วตอนเดินเที่ยวตลาด นางเห็นคนขายของที่ทำเองอย่างตังเม ขนม ของเล่นเด็ก ยังมีเชือกผูกผมกับปิ่นไม้ และอื่นๆ เป็นต้น ดังนั้นเมื่อเห็นของแปลกใหม่ก็คิดไปถึงวิธีเร่ขายได้ไม่ยาก เพียงแต่สมองของหลูจื้อแล่นไวกว่า สามารถเชื่อมโยงขนมแปลกใหม่อย่างถังหูลู่กับลู่ทางการค้าได้ทันที

ผ่านไปนานพักใหญ่ หลูซื่อเงยหน้าพูดกับหลูจื้อ “เจ้ากล่าวไม่ผิด แม้ปีนี้ในเรือนนับว่ามีเงินทองเหลือเฟือ แต่ต่อไปต้องมีวันที่ฝืดเคืองอย่างเลี่ยงได้ยาก พรุ่งนี้แม่จะไปดูที่ภูเขาด้านหลังกับน้องรองของเจ้าก่อน ถ้าเรื่องนี้ทำได้ พวกเราก็เตรียมตัวกันแต่เนิ่นๆ”

หลูจวิ้นรับฟังอย่างฉงนฉงาย ฝ่ายอี๋อวี้ต้องแสร้งปั้นหน้างุนงง ทั้งที่แอบระบายลมหายใจเฮือกใหญ่แต่แรกแล้ว

ย่ำรุ่งของวันที่สอง สองแม่ลูกไปสำรวจที่ภูเขาด้านหลัง เมื่อกลับถึงเรือน หลูซื่อตัดสินใจเตรียมตัวขายผลเล็บแดงเคลือบน้ำตาลเคี่ยวในที่สุด นางยังปรึกษาเรื่องปลีกย่อยกับหลูจื้ออีกเล็กน้อย หลังจากพูดกำชับบางอย่างกับบุตรชาย ทุกคนก็แยกย้ายกันไปทำงาน แม้แต่อี๋อวี้ยังอาสาทำงานจนได้รับหน้าที่เด็ดผลซานจาไป คราวนี้ในเรือนก็ไม่มีใครว่างงานแล้ว

เมื่อหว่านเมล็ดพันธุ์ในนาแล้ว ยังเหลืองานจิปาถะบางส่วน ทว่าหลูซื่อไม่จำเป็นต้องเฝ้าดูอยู่ทั้งวัน เวลานี้คนทั้งครอบครัวสาละวนอยู่กับเรื่องอื่นอยู่ในเรือน

อี๋อวี้นั่งขัดสมาธิอยู่ในลานเรือน ดูหลูจวิ้นเหลาไม้ไผ่ซึ่งตัดมาจากต้นไผ่แก่ที่ภูเขาด้านหลัง เขาผ่ากระบอกไม้ไผ่ตามแนวยาวเป็นแท่งๆ แล้วบรรจงเหลาให้เรียบลื่นเพื่อใช้ทำถังหูลู่ สิ่งที่ทำให้อี๋อวี้สนใจใคร่รู้ยิ่งนักคือมีดเล่มเล็กขนาดเท่าฝ่ามือที่ดูคมกริบในมือเขา นี่เป็นครั้งแรกที่นางเห็นเขาใช้ของสิ่งนี้ มีดเล่มนั้นน่าจะเป็นเนื้อเหล็ก ใบมีดบางเป็นเงาวาววับ ด้ามจับสลักลายละเอียดยิบ มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นของชั้นดี ว่าแต่เขาได้มันมาจากที่ใด