ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 6

ชาวบ้านสองสามคนที่ใจกล้าหน่อยเห็นเหตุการณ์เป็นเช่นนี้ก็รีบเข้าไปขวางหน้าเอาไว้ บุรุษสองคนที่จะเข้าไปจับหลิวเซียงเซียงฝ่าด่านพวกเขาเข้าไปไม่ได้ แม้นพวกชายชาวนาไม่มีวิชายุทธ์ติดตัว แต่เรี่ยวแรงดี พวกเขาเจ็ดแปดคนตีวงล้อมสามคนนั้นไว้ อีกฝ่ายจะผลักจะดันอย่างไรก็ไม่ยอมปล่อยให้ผ่านเข้าไป

“นี่ทำอะไรกันอยู่ หลีกทางไปเดี๋ยวนี้!” ขณะที่สองฝ่ายประจันหน้ากันอยู่นี่เอง หลิวกุ้ยวิ่งตะโกนเสียงดังมาแต่ไกล ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้ายังสวมไม่เรียบร้อย มองปราดเดียวก็รู้ว่าเพิ่งตื่นนอน

“ถอยไปๆ” หลิวกุ้ยเข้าไปในลานเรือนได้ก็ยื่นมือไปฉุดดึงตัวพวกผู้ชายหมู่บ้านเดียวกันออก พวกเขาเห็นท่าทางของเด็กหนุ่มแล้วนิ่งงันไปในทีแรก ต่อมาพากันถอยสองก้าวเปิดทางให้โดยไม่รู้ตัว สามคนนั้นรีบเร่งเบียดแทรกผ่านคนทั้งกลุ่มเข้าไป

“หลิวกุ้ย! ชาวบ้านที่นี่ช่างกล้าดีนักนะ จะรุมทุบตีพวกข้าหรือไร พวกข้าล้วนทำงานรับใช้คุณชายเจิ้ง เจ้าบอกข้ามาตามตรง จะให้พวกข้าพาตัวน้องสาวเจ้าผู้นี้ไปหรือไม่กันแน่ ถ้าไม่ให้ เช่นนั้นพวกข้าจะกลับไปเชิญคุณชายเจิ้งมารับนางด้วยตนเอง”

“แหะๆ อย่าพูดแบบนี้สิขอรับ สัญญาขายตัวของน้องสาวข้าน่ะเป็นสัญญาขายขาด วันหน้าตอนอยู่เป็นคนของคุณชายเจิ้ง ตอนตายก็เช่นกัน…ฮ่าๆ ใกล้วันปีใหม่แล้วพูดคำนี้จะไม่เป็นมงคลนะขอรับ” หลิวกุ้ยกล่าวอธิบายเสียงอ่อนๆ กับบุรุษถุงใต้ตาห้อยย้อยคนนั้น ไม่หลงเหลือท่าทางไร้ยางอายเมื่อคืนนี้ จากนั้นเขายังหันหน้าไปตะคอกใส่คนในลานเรือน “นี่ไม่มีงานทำกันแล้วรึ เที่ยงตะวันตรงหัวแล้วไม่อยู่เรือนกินข้าวดีๆ วิ่งออกมายุ่งเรื่องชาวบ้านกันหมด!”

คนที่ยืนอยู่ด้านข้างมองดูสีหน้าเขาที่แปรเปลี่ยนกลับไปกลับมาแล้วต่างเบิ่งตาค้างไปตามๆ กัน ชาวนานิสัยซื่อตรงเหล่านี้ไม่เคยเห็นคนที่ขายน้องสาวตนเองแล้วยังยืนอยู่อย่างหน้าไม่อายได้พรรค์นี้

จ้าวซื่อฟังคำพูดเขาแล้วโกรธจนแทบสิ้นสติไปแต่แรก ข้างฝ่ายหลิวเซียงเซียงกลับสงบนิ่งผิดธรรมดา นางยืนพยุงมารดาไว้พลางมองหน้าพี่ชายอย่างปึ่งชา

“เจ้าพูดจาอัปมงคลอะไรของเจ้า! พวกเพื่อนบ้านกำลังช่วยพวกเราอยู่ พอรวบรวมเงินได้ครบแล้ว ข้าจะไปไถ่สัญญาขายตัวของเซียงเซียงคืนมา อย่ามาพูดคำอัปมงคลอยู่ๆ ตายๆ อีก” จ้าวซื่อเค้นแรงเฮือกหนึ่งด่าทอบุตรชาย แต่ไม่บังเกิดผลดังใจหมายอย่างเห็นได้ชัด ด้วยหลิวกุ้ยผู้นั้นหาได้แยแสนางไม่ กลับหันไปกล่าวกับหลิวเซียงเซียง

“เซียงเซียง เจ้ารู้ว่าตั้งแต่เล็กข้าก็ดีต่อเจ้าไม่น้อย หลังจากท่านพ่อตายไป ข้าหาเงินเลี้ยงครอบครัวนี้คนเดียว ไม่เคยปล่อยให้เจ้าอดมื้อกินมื้อ แล้วเจ้าทนดูข้าถูกเขาลากไปตัดนิ้วต่อหน้าต่อตาได้ลงคอหรือ อยู่กับคุณชายเจิ้งมีอะไรไม่ดี ถึงจะเป็นบ่าว แต่เจ้าหน้าตาสะสวยแบบนี้ ยังต้องกลัวว่าเขาจะไม่ดีต่อเจ้าหรือ เจ้าชมชอบเครื่องประดับผมกับผงชาดมิใช่หรือ ขอแค่อยู่กับเขา ของพวกนี้วันหน้าเจ้าอยากได้เท่าไหร่ก็ย่อมได้”

หลิวเซียงเซียงไม่ตอบ หากแต่แววตาเย็นชาก่อนหน้านี้แฝงรอยทุกข์ใจระคนกังขาจางๆ