ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 6

ในตอนที่อี๋อวี้เตรียมต้อนรับปีใหม่ครั้งแรกในภพนี้อย่างตั้งตารอคอยเต็มเปี่ยม กลับเกิดเรื่องขึ้นในหมู่บ้านเสียแล้ว ผู้เป็นตัวสำคัญของเหตุการณ์นี้คือเด็กสาวโฉมงามวัยสิบสามปีคนหนึ่ง หรือพี่เซียงเซียงที่เสี่ยวชุนเถาเคยเอ่ยถึงนั่นเอง

วันที่ยี่สิบสองเดือนสิบสอง คืนก่อนหน้าวันบูชาเตา คนทั้งครอบครัวกินอาหารเสร็จแล้วนั่งผิงไฟอยู่ในลาน กิ่งสนที่ไหม้ไฟเป็นสีแดงวาบๆ แตกปะทุจนเกิดสะเก็ดไฟดังเปรี๊ยะๆ ดวงหน้าน้อยๆ ของอี๋อวี้ถูกรมด้วยไอร้อนจนแดงก่ำ แต่นางจำต้องผิงไฟให้ตัวอุ่นไว้ก่อน ประเดี๋ยวล้างหน้าเอนกายลงนอนใต้ผ้าห่มจะได้ไม่รู้สึกหนาว

อี๋อวี้เอามืออังไฟ พลางคิดคำนึงในใจว่ารอเมื่ออากาศอบอุ่นแล้ว นางจะช่วยท่านแม่ปักผ้าด้วยลายที่ซับซ้อนออกมามากขึ้น ฤดูหนาวปีหน้าต้องให้ท่านแม่ซื้ออ่างไฟสักใบตั้งไว้ในเรือนให้ได้

ทันใดนั้นไกลออกไปมีเสียงด่าทอโกรธเกรี้ยวของสตรีดังขึ้นเรื่อยๆ ชาวสกุลหลูทั้งสี่พากันเงยหน้ามองไปทางต้นเสียง แม้แสงจันทร์ไม่สว่างมาก แต่เนื่องจากคนส่วนใหญ่ล้วนผิงไฟกันอยู่ในลาน ส่งผลให้มองเห็นเงาคนที่อยู่ห่างไกลได้รางๆ กลางม่านราตรีมืดมิดนี้

ดูเหมือนว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเรือนไหนสักเรือน เสียงเอะอะโวยวายยิ่งมายิ่งดังขึ้นทุกที หลูซื่อขมวดคิ้วมองดูครู่หนึ่ง จากนั้นกำชับกับลูกทั้งสาม และลุกขึ้นเดินตรงไปทางนั้น

ผ่านไปอีกครึ่งเค่อ เสียงดังโหวกเหวกนั่นแปรเปลี่ยนเป็นเสียงร้องไห้ฟูมฟายของสตรี สามพี่น้องที่นั่งอยู่หน้ากองไฟลุกจากม้านั่งไม้ไผ่วิ่งไปที่หน้าประตูลานอย่างพร้อมเพรียงกันโดยไม่นัดหมาย

เสียงร่ำไห้ที่ดังขึ้นๆ คละเคล้าไปด้วยเสียงก่นด่า หลูจื้อตบไหล่หลูจวิ้นพลางพูด “ข้าจะไปหาท่านแม่ พวกเจ้าสองคนอยู่ในลานเฝ้าดูกองไฟไว้”

ชั่วขณะที่เขาก้าวเท้าออกเดิน อี๋อวี้ยื่นมือไปคว้าแขนเสื้อของเขาโดยสัญชาตญาณ หลูจื้อหันหน้ามองนางแวบหนึ่ง แล้วบอกกับหลูจวิ้นอีกคำ “ข้าจะพาเสี่ยวอวี้ไปด้วย เจ้ายืนรออยู่ตรงนี้”

เห็นหลูจวิ้นเบ้ปากพยักหน้ารับอย่างเสียมิได้แล้ว เขาจูงมือน้องสาวเดินไปยังจุดที่เกิดเรื่องพร้อมกัน ฝีเท้าของเขาเร่งเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนอี๋อวี้ได้แต่ยกเท้าวิ่งเหยาะๆ ตามเขาไปตลอดทาง

เมื่อถึงที่นั่น เห็นชาวบ้านสิบกว่าคนยืนกระจายกันห่างๆ ล้อมรอบด้านนอกของลานเรือน หลูจื้อจูงอี๋อวี้เดินไปข้างหน้าอีกสองสามก้าวอ้อมผ่านตัวชาวบ้านที่บังสายตาของพวกเขา ถึงมองเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นข้างในได้ชัดถนัดตา

หญิงชาวนาวัยเกือบสี่สิบนางหนึ่งนั่งตีอกชกหัวร้องไห้อยู่บนพื้น ปากก็ร้องด่าไม่หยุด มีหญิงที่ออกเรือนแล้วสองคนนั่งยองๆ พูดกล่อมอยู่ด้านข้าง ส่วนเบื้องหน้านางเป็นเด็กหนุ่มผู้หนึ่งยืนลอยหน้าลอยตา สอดสองมือไว้ในแขนเสื้อ ทำหน้าหงุดหงิดรำคาญ เห็นได้ชัดว่าเป็นคนที่นางด่าทอนั่นเอง

“เจ้าเดรัจฉาน…ฮือๆ…จะบีบคั้นพวกเราทั้งครอบครัวให้ตายหรือไร…เจ้าจะเอาชีวิตของนางใช่หรือไม่ เจ้าลูกล้างผลาญ…ข้ามีลูกที่ไร้มโนธรรมเช่นนี้ได้อย่างไร…”

อี๋อวี้ฉงนใจ กระตุกมือหลูจื้อเบาๆ และกระซิบถาม “พี่ใหญ่ ท่านแม่ล่ะ”

เขาไม่สนใจนาง เหลียวซ้ายแลขวาไปรอบๆ มองหาหลูซื่อในความมืด ที่นี่มีแค่ผู้ใหญ่สิบกว่าคนรวมถึงเด็กที่ปะปนอยู่ด้วยไม่กี่คน แต่กลับไร้เงาของมารดา