ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 6

“เจ้าพูดอะไรบ้างสิ เจิ้งลี่ที่ตำบลจางนั่นเป็นคนจำพวกใด กระทั่งข้ายังล่วงรู้ เซียงเซียงถูกเขาซื้อไปแล้วจะมีชีวิตอยู่เช่นไร…ฮือๆ เจ้า…เจ้าติดหนี้เขาเท่าไรกันแน่ พวกเราให้เงินไปก็สิ้นเรื่อง…บอกให้พวกเขาเอาสัญญาขายตัวคืนพวกเรามา…”

ทางนั้นมีเสียงร้องไห้ระงม ด้านหลูจื้อกลับลอบร้อนรุ่มใจเพราะตามหาหลูซื่อไม่พบ เขาไม่นำพาอะไรทั้งสิ้น จูงอี๋อวี้เดินเข้าไปในเรือนผู้อื่น เพิ่งย่างเท้าสองก้าวก็ได้ยินเด็กหนุ่มเปล่งเสียงพูดในที่สุด

“ใครให้เงิน ท่านหรือ? ฮึๆ เรือนเรามีเงินกี่มากน้อย หรือข้ายังไม่แจ่มแจ้ง อีกอย่างนี่ข้าส่งเซียงเซียงไปเสวยสุขนะ คุณชายเจิ้งเป็นพี่ชายของภรรยาท่านนายตำบล เซียงเซียงเป็นคนในเรือนของเขา จะไม่กินดีอยู่ดีหรือไร ท่านก็รอเสวยสุขในวันหน้าเป็นพอ จะโวยวายกับข้าอยู่ตรงนี้ด้วยเหตุใด ไม่กลัวอับอายผู้คนบ้าง มิสู้ไปเกลี้ยกล่อมนางเด็กอ่อนต่อโลกหัวดื้อคนนั้นดีกว่า”

“เจ้ายังมียางอายอยู่หรือเปล่า น้องสาวเจ้าเป็นเด็กสาวบริสุทธิ์ เจ้าช่างใจร้ายจริงๆ ส่งนางไปเป็นบ่าวของคนอื่นได้ เจ้าพูดสิ เจ้าติดหนี้เขาเท่าไหร่กันแน่”

อี๋อวี้ถูกหลูจื้อจูงเดินไปข้างหน้าแล้วยังเหลียวหลังไปมอง เห็นหญิงวัยกลางคนนางนั้นลุกพรวดขึ้นจากพื้นถลันไปตรงหน้าเด็กหนุ่ม ขยุ้มสาบเสื้อเขาพร้อมแผดเสียงลั่น

“ได้ ข้าบอกแล้วท่านเอาเงินออกมาได้จริง ข้ายอมบากหน้าไปขอสัญญาขายตัวของเซียงเซียงคืนมา”

“เจ้าพูดสิ”

“เงินต้นรวมดอกเบี้ยทั้งหมดยี่สิบก้วน ท่านไปเอามาให้ข้าสิ”

อี๋อวี้ใจหายวาบ มองเห็นหญิงวัยกลางคนนางนั้นทรุดฮวบลงกับพื้นเป็นแวบสุดท้ายก่อนก้าวเข้าไปในเรือน สตรีที่ออกเรือนแล้วด้านหลังซึ่งยังพูดกล่อมนางอยู่พากันนิ่งงันอยู่กับที่

เงินยี่สิบก้วน ถึงครอบครัวของพวกนางไม่กินไม่ดื่มทั้งปี เพียงอาศัยพืชผลจากที่นาก็ต้องเก็บสะสมเจ็ดปีถึงจะได้ครบ ซ้ำผลเก็บเกี่ยวยังต้องอุดมสมบูรณ์ทุกปีด้วย

อี๋อวี้ตกตะลึงยังดึงสติคืนมาไม่ได้ หูนางได้ยินหลูจื้อเรียนขานเสียงต่ำๆ ว่า “ท่านแม่” จึงหันหน้าไป เห็นหลูซื่อนั่งอยู่บนเสื่อผืนหนึ่งตรงทางเลี้ยวเข้าห้อง ด้านข้างเป็นท่านป้าสะใภ้หนิว มารดาของเสี่ยวชุนเถา

ป้าสะใภ้หนิวโอบกอดเด็กสาวที่ร้องไห้ตัวสั่นเทาไว้ในวงแขน เด็กสาวผู้นั้นหันหลังให้พวกนางอยู่ ทำให้มองไม่เห็นหน้า แต่เห็นทีคงจะเป็นเซียงเซียงคนนั้น

หลูซื่อได้ยินเสียงของหลูจื้อก็เงยหน้าขึ้นมองลูกสองคนแวบหนึ่งโดยไม่กล่าวคำใด เพียงผงกศีรษะเบาๆ เป็นเชิงบอกให้พวกเขารอคอย

หลูจื้อจูงอี๋อวี้ไปนั่งบนเสื่อห่างจากพวกนางไปเล็กน้อย เวลานี้ในลานมีเสียงร้องไห้ดังขึ้นอีกคำรบหนึ่ง ปนเปกับเสียงเยาะเย้ยถากถางของเด็กหนุ่มคนนั้นลอยเข้าถึงข้างในอย่างชัดเจน นางเหลือบตาขึ้นมองเห็นใบหน้าของมารดาทอแววโกรธเกรี้ยวมากขึ้น

“เจ้าว่าเจ้าทำแบบนี้โง่เขลาหรือไม่ หากเจ้าตายไปจริงๆ แล้วแม่เจ้าจะทำอย่างไร ต้องใช้หนี้แทนพี่ชายตลอดชาติ พอแก่ตัวลงก็ไม่มีคนเลี้ยงดู…” ป้าสะใภ้หนิวตบหลังเด็กสาวเบาๆ ปากก็กล่าววาจาปลอบโยนไป ไม่นานนักเสียงร่ำไห้ของคนในอ้อมแขนเงียบหายไป ดูเหมือนว่าจะหลับใหลไปแล้ว

หลูซื่อส่งสายตาอำลากับป้าสะใภ้หนิว จากนั้นลุกขึ้นเบาๆ พาลูกสองกลับเรือนไป