ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 6

พออี๋อวี้รู้ตัวว่าคิดเตลิดไปไกลแล้วก็รีบเร่งดึงความคิดกลับมา นางเห็นหลูซื่อเลื่อนสายตามาที่ตนเองก็นิ่งงันไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะเข้าใจความหมายของมารดา นางพยักหน้าพร้อมส่งเสียงตอบ “พี่ใหญ่พี่รองพูดถูกเจ้าค่ะ”

เมื่อทุกคนในครอบครัวเห็นพ้องต้องกันเช่นนี้ หลูซื่อแบ่งหน้าที่ทันที

“แม่จะไปที่เรือนท่านผู้ใหญ่บ้านปรึกษาเรื่องระดมเงินก่อน หลูจื้อ เจ้าไปที่สกุลหลิวบอกกล่าวสองแม่ลูกให้รู้สักคำ และให้พวกนางรอคอยอยู่ที่เรือน”

“ขอรับ” หลูจื้อลุกออกไป

“หลูจวิ้น เจ้าไปที่เรือนท่านป้าสะใภ้หนิว เรียกให้นางไปหาแม่ที่เรือนท่านผู้ใหญ่บ้าน”

“อื้อ” หลูจวิ้นรีบวิ่งออกไปเหมือนกัน

หลูซื่อหมุนกายตั้งท่าจะออกไป กลับถูกมือเล็กๆ คู่หนึ่งดึงชายเสื้อไว้ พอหันหน้าไปก็เห็นดวงตากลมโตสุกใสของบุตรสาวกะพริบปริบๆ ขณะเอ่ยถาม “ท่านแม่ แล้วข้าล่ะ”

“เจ้าเฝ้าเรือน” ว่าแล้วก็แกะมือนางออกแล้วก้าวออกนอกประตูไป

คราวนี้ในเรือนเหลือแต่อี๋อวี้เป็น ‘คนว่างงาน’ คนเดียว ตอนแรกอารมณ์ของนางสลดหดหู่ด้วยเรื่องของเซียงเซียงอยู่แล้ว เป็นเหตุให้ถ้อยคำเดียวของหลูซื่อทำให้นางสะเทือนใจได้อย่างง่ายดายยิ่งขึ้น

หลูซื่อไปที่เรือนของผู้ใหญ่บ้านจ้าวพูดเรื่องรวบรวมเงิน เขาตอบตกลงทันควัน เดิมทีจ้าวซื่อของสกุลหลิวก็เป็นญาติคนหนึ่งของเขา หากนับกันตามอาวุโสยังต้องเรียกขานเขาว่า ‘ท่านอา’ ด้วยซ้ำไป ฉะนั้นเมื่อช่วยเหลือได้ เขาย่อมไม่ปฏิเสธแน่นอน

หมู่บ้านเค่าซานมีผู้คนอาศัยอยู่ยี่สิบกว่าเหย้าเรือน ถึงจะมีคนประพฤติตัวไม่ดีอย่างหวังซื่อ แต่ส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนซื่อตรง คนที่ชอบพอกับสกุลหลิวต่างมีความคิดจะช่วยเหลือตั้งแต่ต้นแล้ว ส่วนคนที่ไม่ชอบหน้ากันก็ไม่บ่ายเบี่ยงเพราะเห็นแก่หน้าผู้ใหญ่บ้าน ยิ่งกว่านั้นยังมีหลูซื่อเป็นตัวอย่างเช่นนี้ แม่ม่ายที่แต่เดิมไม่ใคร่ได้พูดจาวิสาสะกับสกุลหลิวยังเอาเงินออกมาในเวลานี้ คนอื่นๆ จะไม่ช่วยเหลืออีกแรงก็ใช่ที่

ด้วยเหตุนี้ตอนผู้ใหญ่บ้านพาคนไปเคาะประตูเรือนทีละหลัง ส่วนใหญ่ล้วนตกลงมอบเงินให้หนึ่งก้วน ส่วนน้อยก็เต็มใจให้สามสี่ร้อยอีแปะ

จ้าวซื่อยังขอให้หลูซื่อจดเป็นบัญชีให้นาง เมื่อคนในหมู่บ้านยกขบวนกันมาที่เรือนหลังน้อยของสกุลหลู หลูซื่อถือกระดาษกับพู่กันนั่งอยู่ในลาน คนใดนำเงินมาให้ก็จดชื่อคนนั้นไว้ จวบจนยามเที่ยงวันรวบรวมเงินได้มากกว่าครึ่ง เหลือแค่ไม่กี่ครอบครัวที่สามีไม่อยู่เรือนยังตัดสินใจไม่ได้ ต้องรอถึงตอนบ่ายจึงจะได้