ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 7

อี๋อวี้ลอบเบ้ปาก คิดอยู่ในใจว่าถ้าตัวตนแท้จริงของนางเป็นเด็กบ้านนอกมาแต่เดิมก็คงจะประหม่าจริงๆ แต่วิญญาณข้างในตัวนางเคยมีชีวิตอยู่ในโลกปัจจุบันที่วิทยาการก้าวหน้าและพรั่งพร้อมทางวัตถุมายี่สิบปี แม้ว่าฐานะไม่ร่ำรวยอะไร หากว่ากันถึงเรื่องหูตากว้างไกล อย่าว่าแต่คนที่นี่ ต่อให้ในเมืองหลวงฉางอัน เกรงว่าคงมีไม่กี่คนที่จะเทียบคนที่ข้ามมิติมาอย่างนางได้ติด

ถนนสายนี้ยาวมากจริงๆ มุ่งหน้าตรงไปอีกสิบกว่าจั้งจนเหลียวหลังไปมองเห็นประตูเมืองไม่ชัดแล้ว เบื้องหน้ากลับยังไม่ถึงสุดทาง พอถึงทางแยกที่เท่าไหร่ก็สุดรู้ หลูซื่อไม่ตรงไปข้างหน้าต่อ นางหันหัววัวเลี้ยวเข้าถนนที่ตัดออกไปทางตะวันออก

เมื่อเข้าสู่ถนนเล็กสายนี้ ทางก็เริ่มแคบลง หลูซื่อพยายามจูงวัวให้ชิดริมทางเต็มที่แล้วยังยึดที่ไปเกินครึ่ง สร้างความไม่พึงใจให้คนอื่นๆ บนถนน มีคนไม่น้อยมองมาที่พวกนางแม่ลูกด้วยสายตาไม่เป็นมิตร

หลูซื่อเดินตรงไปข้างหน้าโดยไม่เหลือบแลซ้ายขวา และหยุดลงที่หน้าร้านแห่งหนึ่งซึ่งแขวนป้ายว่า ‘ร้านขายผ้าหนีอวิ๋น’ นางปลดสายบังเหียนที่คล้องคอวัวออกมามัดไว้กับต้นชิงหยางขนาดใหญ่หนึ่งคนโอบตรงหน้าร้าน จากนั้นคว้าถุงสะพายขึ้นพาดไหล่แล้วอุ้มอี๋อวี้ลงมาจากเกวียน

“ท่านแม่ ข้าเดินเองเจ้าค่ะ” อี๋อวี้ดิ้นขลุกขลักในวงแขนมารดาสองทีแล้วกล่าวขึ้น

หลูซื่อไม่คัดค้าน วางตัวนางลงพื้นแล้วจับจูงมือเล็กๆ เข้าไปในร้านขายผ้าหนีอวิ๋น

ผ่านเข้าประตูไปก็เห็นโต๊ะหน้าร้านทำจากไม้สีน้ำตาลสูงครึ่งตัวคนตัวหนึ่งตั้งริมผนัง ด้านหลังมีบุรุษคิ้วดกหน้าเหลี่ยมผู้หนึ่งยืนอยู่ เขาถือไม้วัดอยู่ในมือกำลังวัดอาภรณ์สีน้ำเงินอมม่วงที่วางแผ่อยู่บนโต๊ะ

“หลงจู๊หลี่” หลูซื่อเดินเข้าไปแล้วหยุดยืนห่างจากโต๊ะสองก้าวพร้อมส่งเสียงเรียก

หลงจู๊หลี่เงยหน้าเห็นว่าเป็นหลูซื่อก็อ้าปากกล่าวทักทาย “อ๊ะ แม่นางหลูมาแล้วหรือ”

หลูซื่อพยักหน้ายิ้มๆ สืบเท้าขึ้นหน้าอีกก้าว ปลดถุงสัมภาระบนไหล่ลงวางบนมุมที่ว่างอยู่บนโต๊ะแล้วคลายเชือกรัดปากถุงออก ส่วนหลงจู๊หลี่ยื่นมือมารื้อดูของในนั้น

อี๋อวี้ยืนอยู่ด้านข้างมองสำรวจเครื่องตกแต่งภายในร้านอย่างเบื่อหน่ายอยู่บ้าง เห็นตรงที่ว่างทางซ้ายของโต๊ะหน้าร้านตั้งโต๊ะเตี้ยๆ อยู่สี่ห้าตัว แต่ละตัวยาวครึ่งจั้ง บนนั้นมีชุดเสื้อผ้าที่พับอย่างเรียบร้อยวางเรียงซ้อนกันเป็นตั้งๆ บ้างก็คลี่แผ่อยู่ ยังมีโต๊ะตัวหนึ่งในนั้นที่วางพวกเครื่องประดับกายชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่งามประณีต เช่นถุงแพร และสายคาดเอวฝังหยก เป็นต้น

หลูซื่อรู้จักกับหลงจู๊หลี่ตอนขายถังหูลู่เมื่อฤดูใบไม้ร่วงปีกลาย ยามนั้นนางตะโกนขายของอยู่ริมถนน ส่วนเขากำลังซื้อของให้บุตรชายอยู่ เห็นลายปักละเอียดงดงามบนเสื้อของหลูจวิ้น หลังจากถามไถ่แล้วก็ชักชวนหลูซื่อมาทำการค้านี้ด้วยกัน เขารับซื้องานฝีมือผ้าปักของนาง บางครั้งยังจ้างนางทำพวกของชิ้นเล็กชิ้นน้อย