ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 7

ปีนี้พืชผลสุกงอมเร็วกว่าที่แล้วๆ มาครึ่งเดือน ชาวหมู่บ้านเค่าซานพากันตื่นเต้นอย่างยิ่งยวด เพราะได้ผลเก็บเกี่ยวมากกว่าปีก่อนถึงสองส่วน ที่นาสามสิบหมู่ของสกุลหลูก็ทำกำไรมากขึ้นจากเดิมครึ่งก้วน

ด้วยเหตุนี้อี๋อวี้รบเร้าให้หลูซื่อแบ่งพื้นที่ในลานเป็นแปลงผักเล็กๆ กว้างหนึ่งจั้งยาวหกฉื่อ ยังได้หลูจวิ้นช่วยพลิกหน้าดินและขนดินในทุ่งนามาปรับพื้นให้เรียบ

คนในครอบครัวคิดแค่ว่านางเห็นเรือนอื่นปลูกผักก็อยากได้บ้าง จึงปล่อยนางไปตามเรื่อง หากแท้ที่จริงอี๋อวี้มีแปลงผักนี้แล้วทำประโยชน์ได้มากมาย หลังจากสลัดความกระวนกระวายในใจพักก่อนทิ้งไปได้ นางตรึกตรองเป็นอย่างดีแล้วตกลงปลงใจรอให้สภาพการณ์เช่นนี้คงที่ไปสักสองสามปี ค่อยเริ่มใช้พลังพิเศษของตนเองอย่างเต็มที่ แต่ก่อนหน้านั้นแค่ปลูกพืชผักสนุกๆ สร้างความสุขเล็กๆ น้อยๆ ให้ชีวิตของครอบครัวสี่คนนั้นยังเป็นเรื่องที่ทำได้อยู่

หากพูดว่าก่อนการเก็บเกี่ยวนาข้าวในหมู่บ้าน นางยังกังขาอยู่ว่าการใช้เลือดเจือจางกับพื้นที่กว้างใหญ่จะบังเกิดผลหรือไม่ ผลการเก็บเกี่ยวรอบนี้ได้ไขข้อข้องใจของนางแล้ว

ในหมู่บ้านนี้ ที่นาสามสิบหมู่ของครอบครัวนางถือเป็นจำนวนที่มากแล้ว เมื่อเทียบกับมาตราวัดของยุคปัจจุบันที่นางรู้มีส่วนต่างกันอยู่บ้าง ที่นาหนึ่งหมู่ของสมัยนี้จะเท่ากับประมาณห้าร้อยตารางเมตร ยี่สิบหมู่ก็เท่ากับหนึ่งเฮกตาร์ ชาวนาทั้งหมู่บ้านมีที่นาทั้งหมดยี่สิบกว่าเฮกตาร์ ส่วนใหญ่ปลูกข้าวสาลี บ้างก็มีพวกข้าวโพดปะปนอยู่ด้วยเป็นส่วนน้อย

แม้ว่าการเก็บเกี่ยวที่อุดมสมบูรณ์ของปีนี้เป็นผลมาจากฝนตกห่าใหญ่ในฤดูใบไม้ร่วงรอบนั้นและการขุดลอกคูดินของชาวบ้านด้วยเช่นกัน แต่อี๋อวี้รู้ดีแก่ใจว่าธัญพืชที่เผชิญกับความแห้งแล้งแล้วยังมีผลเก็บเกี่ยวสมบูรณ์กว่าปีก่อนๆ จะต้องถูกกระตุ้นด้วยเลือดของนางอย่างแน่นอน

เลือดเพียงไม่ถึงสิบหยดยังบังเกิดผลต่อพืชบนผืนดินยี่สิบกว่าเฮกตาร์ได้ เมื่อเป็นแบบนี้ปัญหาในการใช้เลือดเจือจางกับพื้นที่ขนาดใหญ่ก็คลี่คลายลงอย่างง่ายดาย นางไม่ต้องกังวลใจอีกต่อไปว่าวันหลังต้องจำยอมเลือดตกยางออกครั้งใหญ่เพื่อให้ครอบครัวร่ำรวย อย่าลืมว่าถึงจะแค่เอาเข็มเจาะปลายนิ้วทีเดียว แต่สำหรับสตรีแล้วมันยังเจ็บมากนะ

ความหวาดหวั่นและวิตกกังวลเมื่อแรกที่ค้นพบว่าตนเองมีพลังพิเศษมลายหายไปแล้ว บัดนี้นางวาดฝันถึงอนาคตอย่างใจจดใจจ่อ

หลังลองซักถามหลูซื่อดูแล้ว นางเลือกเฟ้นต้นไม้ที่จะมาปลูกอย่างรอบคอบ เป็นพันธุ์พืชสามชนิดที่แม้แต่หลูซื่อก็ไม่รู้จักสรรพคุณของพวกมัน แต่ล้วนเป็นพืชที่นางคุ้นเคยดีและพบได้บ่อยๆ ในยุคปัจจุบัน ได้แก่ปั้วเหอ ว่านหลูฮุ่ย และผูกงอิง ซึ่งนางพบในป่าที่ภูเขาด้านหลังและริมลำธาร

นางย้ายหน่ออ่อนของแต่ละต้นมาปลูกในแปลงผักส่วนหนึ่งอย่างเบาไม้เบามือ ตอนแรกคอยเอาใจใส่ดูแลรดน้ำทุกวัน และไม่รีบเร่งให้พวกมันโตไวๆ จวบจนต้นว่านหลูฮุ่ยดูทีท่าไม่ค่อยดี ถึงใช้น้ำผสมเลือดของนางรดพวกมันสองสามหยด กลายเป็นว่าว่านหลูฮุ่ยมาทีหลังกลับแซงหน้า งอกงามได้ดีกว่าผูกงอิงและปั้วเหออย่างมากตามคาด หลังจากทดลองแล้ว นางถึงค่อยๆ ใส่ ‘น้ำบำรุง’ ต้นไม้ตำรับพิเศษให้กับพืชทั้งสามชนิด