ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 8

การเก็บภาษีของราชวงศ์นี้ใช้ระบบนาไพร่ โดยในเดือนห้าของทุกปีจะจ่ายภาษีตามจำนวนบุรุษในเรือน และเกณฑ์บุรุษที่มีอายุสิบห้าปีเต็มไปเป็นทหาร หน่วยที่ดูแลทะเบียนราษฎร์ประจำท้องถิ่นจะเปลี่ยนสมุดทะเบียนใหม่ให้ในเวลานี้ด้วย ดังนั้นครอบครัวที่โยกย้ายไปถิ่นใหม่จะถูกลบชื่อออกจากทะเบียนในถิ่นเดิมเองเพราะไม่ได้จ่ายภาษีตามเวลา ทั้งนี้เพื่อเลี่ยงมิให้การนับจำนวนราษฎรทั้งแผ่นดินทุกสามปีผิดพลาดคลาดเคลื่อนมากไป

กระนั้นถ้าคิดจะฉวยโอกาสนี้หลบหนีการเกณฑ์แรงงานล่ะก็ผิดมหันต์เลยทีเดียว ในยุคนี้คนที่ไม่มีทะเบียนราษฎร์ยืนยันตัวตนไม่ใช่แค่เป็นคนเถื่อนเท่านั้น หากถูกคนฟ้องร้องก็จะโดนส่งตัวตรงไปที่ชายแดนขึ้นทะเบียนในสมุดบันทึกว่าเป็นผู้ถูกเนรเทศทันที นอกจากลูกหลานรุ่นหลังไม่อาจรับตำแหน่งใดๆ ในราชสำนักได้ชั่วชีวิต ยังต้องถูกประทับตราเป็นทาส ดังนั้นราษฎรของราชวงศ์ถังที่โยกย้ายรกรากไปถิ่นอื่นล้วนต้องรีบจัดการทำใบเขียนมือนี้อย่างกระตือรือร้นรู้หน้าที่

หลังจากหลูจื้อกับผู้ใหญ่บ้านจ้าวออกไป ในเรือนเหลือแค่หลูซื่อกับอี๋อวี้ พวกนางนั่งอยู่ข้างอ่างไฟในห้องโถงเร่งมือเย็บอาภรณ์ใหม่ให้หลูจวิ้นกับหลูจื้อ

ด้วยความสามารถของหลูจื้อแล้ว ทุกคนในครอบครัวล้วนปราศจากความคิดที่ว่าเขาจะสอบระดับมณฑลไม่ผ่าน หลูซื่อวางแผนไว้เสร็จสรรพแต่แรกจะให้หลูจวิ้นขอลาหยุดกับสำนักยุทธ์ รอเมื่อติดประกาศผลสอบแล้วให้เขาเดินทางเข้าฉางอันเป็นเพื่อนหลูจื้อเพื่อเข้าร่วมการสอบชุนเหวย

เพราะหลูจื้อสมัครสอบเข้ารับราชการชั้นสามัญระดับจิ้นซื่อ ฉะนั้นก่อนการสอบชุนเหวย จะต้องเข้าพบผู้คุมสอบของเมืองฉางอันเพื่อให้ได้รับเสนอชื่อก่อน หากแต่งกายมอซอเกินไปย่อมถูกมองด้วยสายตาดูแคลนอย่างยากจะเลี่ยงได้ ด้วยเหตุนี้เมื่อหนึ่งเดือนที่แล้ว หลังจากได้เงินจากการขายปิงถังหูลู่ชุดสุดท้ายของปีก่อน หลูซื่อเลือกซื้อผ้าแพรผ้าไหมกับด้ายไหมชั้นหนึ่งที่ตัวอำเภอ หมายมั่นอาศัยฝีไม้ลายมือของตนตัดเย็บอาภรณ์ที่สวมใส่ในฉางอันได้อย่างมีสง่าราศีให้เขาสองชุด กระทั่งหลูจวิ้นที่เดินทางไปเป็นเพื่อนก็พลอยได้รับอานิสงส์ไปด้วย

หลูจื้อแค่ยิ้มรับไม่ใส่ใจในเรื่องนี้ แม้ไม่ปฏิเสธน้ำใจของมารดา แต่มิได้แสดงท่าทีเห็นด้วย เพียงตั้งหน้าตั้งตาทบทวนตำราเฝ้ารอการสอบ

ถ่านในอ่างไฟลุกไหม้เกือบหมดแล้ว หลูซื่อวางเสื้อในมือลงบนเสื่อข้างตัว ตั้งใจจะไปห้องครัวเอาถ่านมาเพิ่ม นางเพิ่งลุกขึ้นมาก็เห็นจากทางช่องประตูที่เปิดแง้มไว้ครึ่งหนึ่งว่ามีคนสองคนยืนอยู่ตรงทางเข้าลานเรือน ครั้นเพ่งมองอีกทีนางจำได้ว่าหนึ่งในนั้นที่สวมชุดสีน้ำเงินอมเทาคือหวังซื่อ ส่วนหญิงวัยกลางคนแปลกหน้าอีกคนหนึ่งเป็นใครก็ไม่รู้

ถึงนางไม่ใคร่อยากเจอหวังซื่อนัก แต่มาถึงเรือนแล้วจะไล่ไปก็ไม่ได้ นางจำต้องเดินออกไปต้อนรับคนทั้งสองที่กำลังเดินเข้ามาในลานเรือนด้วยใบหน้าที่ประดับรอยยิ้มตามมารยาท หญิงวัยกลางคนคิ้วเรียวประทินโฉมหนาเตอะคนนั้นชิงกล่าวขึ้นก่อนโดยไม่รอให้นางเอ่ยปาก

“อุ๊ย! นี่คงจะเป็นหลูเอ้อร์เหนียงกระมัง จุๆ สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็นจริงๆ”