ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 9

อี๋อวี้ฉงนใจ ในถ้อยคำของนางหาได้เอ่ยถึง ‘หลักฐาน’ ไม่ เพียงอยากชี้ให้เห็นว่าพยานของหวังซื่อไร้น้ำหนักเท่านั้น ไฉนกลับกลายเป็นทำให้อีกฝ่ายฉวยจังหวะยกเรื่อง ‘หลักฐาน’ ขึ้นมา

หลูซื่อดึงบุตรสาวที่ตั้งท่าจะอ้าปากไต่ถามไว้แล้วกล่าว “หวังกุ้ยเซียง เจ้ามีอะไรก็บอกมาให้หมดในคราวเดียว ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเรื่องที่ข้าไม่เคยรับปากเจ้า เจ้ายังจะมีหลักฐานได้อย่างไร”

พวกชาวบ้านส่งเสียงร้องสนับสนุนให้หวังซื่อไปหยิบ ‘หลักฐาน’ ที่นางว่าไว้ออกมาโดยไว

หวังซื่อกลับยืนนิ่งกับที่กล่าวกับทุกคนด้วยหน้าตาลำบากใจอยู่บ้าง “พี่ป้าน้าอาทั้งหลาย หลักฐานที่ข้าพูดถึงนี้ สามารถพิสูจน์ว่าหลูเอ้อร์เหนียงตอบตกลงการแต่งงานนี้ได้จริงๆ เพียงแต่มันมิได้อยู่ที่เรือนข้า ต้องให้นางหยิบออกมาจึงจะได้”

“ฮึ น่าขัน เจ้าปรักปรำข้า แล้วข้ายังต้องเอาหลักฐานออกมาช่วยเจ้าให้ร้ายตนเองต่อไปหรือไร ในเมื่อเจ้าเอาหลักฐานออกมาไม่ได้ ก็เลิกหลอกลวงคนอื่นต่อไปได้แล้ว” หลูซื่อยิ้มเยาะ

“เจ้าอย่าเพิ่งย่ามใจไป หากเจ้าไม่ได้รับของแทนใจของนายท่านจางไว้จริงๆ กล้าให้พวกข้าไปค้นเรือนเจ้าดูหรือไม่”

“ของแทนใจอะไร” หลูซื่อได้ยินคำพูดของนางแล้วอึ้งงันไป ก่อนจะเอ่ยด้วยสีหน้าประหลาดใจ

“อย่ามาทำไขสือ วันนั้นหลังจากเจ้าไหว้วานให้ข้าช่วยตอบรับการแต่งงานนี้ ข้าก็ไปหาอาหญิงที่ตำบลจาง และได้บอกเล่าเก้าสิบกับท่านนายตำบลเรียบร้อย พร้อมทั้งรับหยกพกลายมัจฉาคู่เป็นของแทนใจกลับมามอบต่อให้เจ้า อะไรกัน เจ้ารับของไว้เองยังจำไม่ได้หรือ”

“ข้าไม่เคยได้รับของพรรค์นั้น แล้วจะจำได้อย่างไรกัน” เห็นนางปั้นน้ำเป็นตัวอีก หลูซื่อแค่นเสียงเยาะ

“เช่นนั้นเจ้ากล้าให้พวกข้าทุกคนไปค้นที่เรือนเจ้าหรือไม่”

อี๋อวี้สะดุ้งโหยงในใจ กำลังจะร้องห้ามมารดาก็ไม่ทันการณ์เสียแล้ว หลูซื่อรับคำโดยไม่รอช้า “พวกเจ้าไปค้นดูได้เลย ของที่ไม่มีอยู่จริงพวกนั้น ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าจะหาเจอในเรือนข้าได้”

กล่าวจบนางจูงอี๋อวี้เดินนำหน้าพาผู้คนที่คันไม้คันมือเต็มทีกลับไปยังเรือนสกุลหลู เรื่องราวดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว อี๋อวี้รับรู้ได้แล้วว่าดูคล้ายพวกนางกระโจนเข้าสู่กับดักที่คนอื่นวางไว้แล้ว ทว่านางยังฉงนสงสัยอยู่ว่าหวังซื่อกับคนที่อยู่เบื้องหลังนางกระทำเรื่องพวกนี้มีเป้าหมายใด ได้แต่ปล่อยให้หลูซื่อจูงนางกลับเรือนไป

(ติดตามตอนต่อไปวันที่ 8 พ.ย. 62)