ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 9

เรื่องในวันนั้นนางมิได้เอ่ยกับใคร แน่นอนว่าอี๋อวี้ย่อมไม่เอาไปพูดส่งเดช ฉะนั้นเหลือแค่หวังซื่อกับอาหญิงของนางตัวต้นเรื่องสองคนนั่น อีกทั้งตอนพูดคุยกันก็อยู่ในเรือน จึงตัดความเป็นไปได้ที่จะมีคนมาลอบฟังทิ้งไป เหลือแต่หวังซื่อที่ปากพล่อยบอกกับคนอื่นไปทั่ว

หลังมั่นใจว่าเป็นฝีมือของหวังซื่อ นางระงับโทสะไม่อยู่อีก ผลุนผลันออกจากเรือนตรงไปที่เรือนสกุลหลี่โดยไม่ทันได้ไตร่ตรองให้รอบคอบสักนิดว่าหวังซื่อทำเช่นนี้เพราะเหตุใดกันแน่

ขณะที่หนิวซื่อด้านข้างยังตกตะลึงอยู่ นางไม่ใช่คนเลอะเลือน พอเห็นปฏิกิริยาก่อนและหลังของหลูซื่อก็รู้ว่าเรื่องนี้ต้องมีลับลมคมในซ่อนอยู่ รอเมื่อตั้งสติได้ หลูซื่อก็วิ่งออกไปแล้ว นางสาวเท้าตามไปด้วย ตั้งใจไปดูว่านี่เป็นเรื่องอะไรกันแน่

หนิวซื่อคล้อยหลังไปไม่ทันไร อี๋อวี้ที่หลบอยู่ในห้องถึงเลิกม่านขึ้นเดินออกมา นางได้ยินถ้อยคำของหนิวซื่อเมื่อครู่ก็เดือดดาลสุดจะกล่าวอยู่ชั่วขณะ แต่ครั้นมารดาบันดาลโทสะขึ้นมา นางกลับสงบอารมณ์ลงได้ และเริ่มตรึกตรองถึงความผิดปกติของเรื่องนี้ได้

นางเป็นคนละเอียดรอบคอบ ต่างจากหลูซื่อที่ภายนอกดูฉลาดทันคน แต่แท้จริงแล้วมิได้หัวไวไปกว่าหลูจวิ้นสักเท่าไหร่ นางเห็นมารดาบุ่มบ่ามวิ่งออกไป ก็รู้ว่าไปหาหวังซื่อเป็นแน่ แม้จะมั่นใจว่าเรื่องนี้ต้องเป็นฝีมือของหวังซื่อ นางกลับสงสัยว่าอีกฝ่ายทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร

แค่ต้องการทำลายชื่อเสียงท่านแม่หรือ แต่ท่านแม่ไม่มีทางแต่งงานกับนายตำบลสกุลจางผู้นั้นแน่นอน ถึงเวลาข่าวลือจะเงียบหายไปเอง ถ้าหวังซื่อใช้อุบายลอบกัดเยี่ยงนี้เพียงเพื่อให้ท่านแม่เสื่อมเสียจริงๆ ก็คล้ายจะเป็นเรื่องที่สตรีไร้หัวคิดพรรค์นั้นกระทำได้ ทว่าข้อกังวลใจของอี๋อวี้คือเวลาที่ข่าวลือนี้แพร่ออกมา ไฉนถึงประจวบเหมาะกับที่หลูจื้อสอบผ่านแล้วเข้าเมืองหลวง หากก่อนประกาศผลสอบ ยังไม่แน่ใจว่าหลูจื้อจะสอบผ่าน นั่นยังพอมีเหตุผลฟังขึ้น ถ้าหลังประกาศผลสอบ รู้ว่าหลูจื้อต้องไปเข้าร่วมการสอบที่เมืองหลวง หวังซื่อถึงปล่อยข่าวลือนี้ออกมา เช่นนั้นก็เป็นเรื่องที่น่าขบคิดให้ลึกลงไป

หวังเพียงว่านี่เป็นความบังเอิญเท่านั้น หวังซื่อไม่ใช่คนมากเล่ห์เพทุบาย ดีชั่วก็อาศัยอยู่ในหมู่บ้านเดียวมาหลายปี อี๋อวี้รู้นิสัยของอีกฝ่ายอย่างแจ่มแจ้งดีว่าเป็นสตรีที่ขี้อิจฉาตาร้อน ใจแคบ และชอบเอารัดเอาเปรียบผู้อื่นคนหนึ่ง แต่ว่า…ยามนั้นเองมีใบหน้าหนึ่งที่ผัดหน้าทาแป้งหนา ยามยิ้มทำให้นางอึดอัดไปทั้งตัววาบผ่านเข้ามาในห้วงสมอง

อี๋อวี้เลิกคิ้วขึ้น รีบไปค้นหากุญแจ จากนั้นปิดประตูใส่กลอนเรียบร้อยแล้ววิ่งไปยังเรือนสกุลหลี่อย่างเร็วรี่