ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 9

หวังซื่อทำหน้าตกใจเมื่อเห็นหลูซื่อปรี่เข้ามา แต่พอสามีของตนเองสกัดเอาไว้ก็เบาใจได้ นางพูดกับชาวบ้านรอบทิศอย่างรวดเร็วต่อไป “คิดไม่ถึงว่าเมื่อครู่นี้จู่ๆ หลูเอ้อร์เหนียงจะมาที่เรือนข้า ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ด่าว่าข้าสาดเสียเทเสีย แรกเริ่มข้ายังไม่กระจ่างว่าเป็นเรื่องใด พอนางพูดซ้ำๆ อยู่คำเดียวว่าข้าปรักปรำนาง ข้าถึงรู้ว่านางต้องการล้มเลิกการแต่งงาน”

“หวังกุ้ยเซียง! เจ้ามันโกหกพกลมทั้งเพ” ถึงอย่างไรความคิดของหลูซื่อก็เป็นคนยุคโบราณที่อยู่ในกรอบประเพณี มาตรว่าราชวงศ์นี้ค่อนข้างให้อิสรเสรีแก่สตรี แต่เรื่องที่ทำให้ชื่อเสียงด่างพร้อยและความบริสุทธิ์ของหญิงออกเรือนแล้วต้องมีมลทินยังคงส่งผลร้ายแรงต่อสตรีอย่างใหญ่หลวง หากพิสูจน์ได้ว่าเรื่องที่หลูซื่อตอบตกลงออกเรือนใหม่แล้วตระบัดสัตย์เป็นความจริง นั่นจะมิใช่ลงเอยง่ายๆ แค่ถูกผู้คนมองด้วยสายตาเหยียดหยามเท่านั้น

ตอนแรกหลูซื่อปล่อยให้หวังซื่อพรั่งพรูวาจาตามอำเภอใจ ด้วยมั่นใจในตนเองดังคำกล่าวว่าตัวตรงไม่กลัวเงาเอียง อีกทั้งไม่เชื่อว่าทุกคนจะฟังความข้างเดียว ทว่าขณะนี้พอฟังอีกฝ่ายปั้นเรื่องได้เป็นตุเป็นตะจนพวกชาวบ้านล้วนมีท่าทางหลงเชื่อ และพากันมองมาด้วยสายตาเปลี่ยนไป บันดาลให้หลูซื่อใจกระตุกวูบอย่างแรง

ด้วยเหตุนี้นางไม่นำพาอีกแล้วว่าชายหญิงไม่พึงแตะเนื้อต้องตัวกัน ยกมือผลักหลี่เหล่าสือที่เอาตัวบังอยู่ข้างหน้าหวังซื่อให้พ้นทาง นางต้องยับยั้งไม่ให้อีกฝ่ายกล่าวต่อไป เป็นเหตุให้ทั้งคู่เริ่มวิวาทกันขึ้น

“ท่านแม่!” อี๋อวี้ยืนนิ่งดูอยู่ด้านข้างมาตลอดจนถึงตอนนี้รีบเบียดตัวแทรกเข้าไปโอบเอวมารดาไว้ หยุดยั้งนางไม่ให้ยื้อยุดฉุดดึงกับบุรุษต่อไป

“น้องหลูซื่อ เจ้าอย่าเพิ่งร้อนใจ เรื่องนี้มิใช่ว่าฟังนางพูดคนเดียวแล้วตัดสินอะไรได้” หนิวซื่อที่วิ่งตามหลูซื่อมาก่อนหน้านี้ได้แต่มองดูสองคนวิวาทกันตาปริบๆ จะอย่างไรนี่เป็นเรื่องใหญ่ที่เกี่ยวพันถึงชื่อเสียงของหญิงออกเรือนแล้ว นางจะสอดปากขึ้นก็ไม่เป็นการดี กระนั้นนางสนิทสนมกับหลูซื่อ ไม่อยากเห็นอีกฝ่ายตกเป็นเบี้ยล่าง ครั้นเห็นสหายรักเริ่มแตกตื่นเสียกระบวน จึงลุกลนเข้าไปห้ามปราม

หลูซื่อถูกหนิวซื่อดึงรั้งไว้ อี๋อวี้สบจังหวะปล่อยสองมือที่โอบตัวมารดาไว้ ยามนี้นางไม่คำนึงถึงว่าตนเองยังเป็นเด็กหญิงที่ใกล้ย่างเก้าขวบคนหนึ่ง หมุนกายทอดสายตาข้ามหลี่เหล่าสือมองไปที่หวังซื่อ

นางเอ่ยถามขึ้น “ท่านอาสะใภ้หลี่ ปีที่แล้วตอนที่ท่านกับท่านยายคนหนึ่งไปที่เรือนข้าวันนั้น ข้าก็อยู่ด้วย แต่ที่ท่านบอกว่าตกดึกท่านแม่ข้าไปหาท่านอีกเป็นการพูดโกหกชัดๆ ข้าจำได้แม่นยำว่าท่านแม่ข้าไม่ได้ไปหาท่าน”

หวังซื่อกลอกตาอย่างเอือมระอาพลางพูด “เจ้ายังเป็นเด็ก ทั้งเคยสติปัญญาไม่สมบูรณ์ ไหนเลยจะจำได้เล่า”

“ท่านบอกว่าท่านแม่ข้าไปหาท่าน น่าจะมีคนเห็นกระมัง”

“ตอนนั้นเป็นเวลาหัวค่ำแล้ว ทั้งมืดทั้งหนาว ใครกันจะออกมาเถลไถลอยู่ข้างนอก ตั้งใจจับตามองมาทางเรือนข้า”

“เช่นนั้นก็ไม่มีคนเห็นแล้ว”

“ฮึ เจ้าเด็กน้อย อย่านึกว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้ากำลังตะล่อมถามความข้าอยู่ ข้าบอกเจ้าได้ว่าทางข้ามีพยานรู้เห็นว่าแม่ของเจ้าเคยมาหาข้าและพูดอะไรไว้บ้าง ข้ามีคนยืนยันได้”