ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 15

หลี่ไท่กลับมาตอนอาหารกลางวัน เขากินพร้อมกับอี๋อวี้เช่นเคย ยังนั่งรับแสงแดดในลานด้านนอกเป็นเพื่อนหลังอาหาร นางเห็นพื้นโต๊ะหินวาดช่องกระดานหมากไว้แล้วนึกสนุกขึ้นมา เมื่อได้รับคำอนุญาตจากหลี่ไท่ ก็ให้ผิงฮุ่ยเข้าไปหยิบโถเม็ดหมากมาลับฝีมือเขา

หลังจากพ่ายสามกระดานติดๆ กัน พอกระดานต่อมาแข่งถึงกลางทาง เม็ดหมากอยู่กระจายไปทั่ว อี๋อวี้ก็เห็นแววแพ้ตามเคยจนความมั่นใจถูกบั่นทอน อีกทั้งเห็นหลี่ไท่รุกไล่ทุกฝีก้าว ปราศจากทีท่าออมมือให้แต่อย่างใด ขณะเขาจะรุกฆาตอีก นางเริ่มพาลเกเรทันใด เอื้อมมือคว้าข้อมือเขาไว้ไม่ยอมให้วางเม็ดหมาก

“หือ?”

หลี่ไท่คีบเม็ดหมากด้วยนิ้วสองนิ้วค้างอยู่กลางอากาศ ปล่อยให้นางยื้อยุดไว้โดยไม่ขัดขืน

“เดินหมากด้วยวิธีสามัญธรรมดาอย่างนี้ น่าเบื่อเหลือหลาย” อี๋อวี้ถูกเขาจ้องตาเขม็ง รู้สึกหน้าร้อนซู่โดยไร้สาเหตุ แต่นางยังแข็งใจพูดกลั้วเสียงหัวร่อฝืดๆ “ท่านดูสิกระดานนี้ยังเดินไม่จบ ผลแพ้ชนะก็ยังไม่แน่นอน พวกเรามิสู้ลองสลับข้างกันดูไหมเจ้าคะ”

หลี่ไท่ก้มลงมองสถานการณ์บนกระดานแล้วเงยหน้ามองดวงหน้าวาดหวังของนาง นับแต่รู้จักการเดินหมาก นี่เป็นคราครั้งแรกที่พบกับคำขอเฉโกปานนี้ กระนั้นมันกลับสร้างความรู้สึกแปลกใหม่ให้ชายหนุ่ม เขาบิดข้อมือใช้ศอกพลิกฝ่ามือนางหงายขึ้น และวางเม็ดหมากสีขาวกลมกลึงผิวเรียบเป็นมันตรงหว่างนิ้วลงบนนั้น

“สุดแล้วแต่เจ้า”

อี๋อวี้กำหมากขาวเม็ดนั้นแน่นๆ กลอกตาทีหนึ่งแล้วยกมืออีกข้างชูนิ้วชี้ขึ้น ทั้งที่ได้สมใจหมายแล้ว ยังพูดเป็นเชิงเอาดีเข้าตัวอีก “ท่านชนะอยู่ร่ำไปก็คงเบื่อหน่ายเช่นกัน พวกเรามาพนันกัน หากกระดานนี้ท่านแพ้ ก็ยอมทำตามข้าเรื่องหนึ่งเป็นเช่นไร”

“ได้”

อี๋อวี้เห็นหลี่ไท่ผงกศีรษะตกลงก็ยิ้มกริ่มวางเม็ดหมากขาวลงตรงตำแหน่งที่เขาเล็งไว้เมื่อครู่ ชั่วก้าวเดียวนางก็กลายเป็นฝ่ายได้เปรียบทุกทาง อี๋อวี้คิดคำนึงว่าหมากตานี้จะปราชัยไม่ได้ จึงตั้งอกตั้งใจดวลฝีมือกับเขาสุดกำลัง ฝ่ายหลี่ไท่ก็ไม่ออมฝีมือเหมือนกัน

ผิงถงผิงฮุ่ยสองสาวใช้ยืนรินน้ำชาอยู่ด้านข้าง จดจ่อมองดูคนทั้งสองผลัดกันรุกผลัดกันรับ ทั้งตีกระหนาบ เบียดไล่ และสกัดล้อมครบทุกกระบวน ขับเคี่ยวกันอย่างสนุกสนานกว่าเมื่อครู่เป็นอันมาก ถึงช่วงปิดกระดาน ดูปราดแรกยากชี้ผลแพ้ชนะ ผิงถงเห็นทั้งคู่วางมือแล้วก้าวเข้าไปนับเม็ดหมาก