ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 15

“เป็นอย่างไร” อี๋อวี้เห็นผิงถงอ้ำๆ อึ้งๆ กลัวล่วงเกินคนใดก็สุดรู้ รับน้ำชาดอกไม้จากมือผิงฮุ่ยมาดื่มสองคำแล้วมองนางยิ้มๆ พลางกล่าว “บอกมาเถอะไม่เป็นไร”

“หมากดำหนึ่งร้อยแปดสิบสามเม็ด เป็นท่านอ๋องชนะเจ้าค่ะ”

อี๋อวี้ได้ยินผลลัพธ์แล้วอดผิดหวังไม่ได้ กระดานนี้เรียกได้ว่านางแสดงฝีมือเหนือกว่าปกติ นางกำลังจะกระเซ้าหลี่ไท่สองคำเบี่ยงเบนความสนใจ กลับเห็นเขาหลุบตาลงตวัดมองกระดานหมากปราดหนึ่ง ก่อนหันไปเอ่ยกับผิงถง “ตัวหมากคืน”^*

การแข่งหมากล้อมยุคนี้ยึดถือกติกาคืนเม็ดหมากให้ฝ่ายตรงข้ามหนึ่งเม็ดทุกๆ ครั้งที่ล้อมพื้นที่นำไปหนึ่งจุด แต่เพราะจำนวนเม็ดหมากที่ต้องคืนไม่มาก และตอนทั้งสองเดินหมากกันก่อนหน้านี้ หลี่ไท่มักเป็นฝ่ายชนะมากกว่า พอผิงถงนับแต้มก็เลยไม่ได้เอามารวมด้วย ครั้นได้ยินหลี่ไท่บอก นางนับใหม่อีกที หักลบกลบกันแล้วเอ่ยเสียงแกมหลากใจทันควัน

“เป็นคุณ…คุณหนูชนะเจ้าค่ะ”

อี๋อวี้ประหลาดใจแกมยินดีเช่นกัน วางถ้วยชาลงแล้วก้มหน้านับเองรอบหนึ่ง นางเฉือนชนะไปครึ่งแต้มจริงๆ ถึงจะเป็นชัยชนะจากการโกงก็ไม่อาจต้านทานความดีใจจนออกนอกหน้าของนางได้ อย่าลืมว่าตั้งแต่แรกเริ่มเดินหมากกับหลี่ไท่จนบัดนี้เป็นเวลาสองปีเศษ หญิงสาวยังไม่เคยกำชัยเลยสักหน

“ข้าชนะแล้วจริงๆ” นางไม่ลืมการเดิมพัน มือหนึ่งจับโต๊ะหินโน้มตัวไปหาเขาเล็กน้อย อีกมือหนึ่งชี้ไปที่ไกลๆ ยิ้มจนตาโค้ง “เมื่อเช้าข้ามองดูจากชั้นบนสุดของหอซูหลิว เห็นทางนั้นมีคนเข้าออกขวักไขว่คล้ายกำลังลงมือก่อสร้างอยู่ ท่านอ๋องพาข้าไปดูได้ไหมเจ้าคะ”

หลี่ไท่มองตามนิ้วมือนางไป ยามหันศีรษะกลับมา ดวงตาทั้งคู่ทอประกายพราวระยับใต้ร่มเงาไม้ “ไม่รีบ วันข้างหน้ายังอีกยาวไกล”

อี๋อวี้เดาได้ว่าอาณาเขตเรือนพำนักสีแดงเจิดจ้ามองเห็นได้ไกลๆ ผืนนั้นต้องเป็นที่พำนักใหม่หลังแต่งงานแน่ ทั้งได้รับการยืนยันจากคำพูดเขาแล้ว เมื่อบรรลุเป้าหมาย นางก็ไม่ดึงดัน ยกมือเกาติ่งหูที่แดงเรื่อๆ มองเขาพร้อมกล่าว “ข้าไม่ได้รีบสักหน่อย ไม่พาข้าไปดูก็แล้วกันไปเถอะ”

นางแสร้งปิดปากหาว โบกมือไปมากับหลี่ไท่ “ตอนบ่ายท่านยังต้องออกไปข้างนอกมิใช่หรือ ข้าจะกลับห้องนอนกลางวัน ท่านรีบไปรีบกลับ ข้ารอท่านกินอาหารเย็นด้วยกันนะเจ้าคะ”

“ไม่ต้อง” หลี่ไท่ลุกขึ้นแล้วปัดชายเสื้อที่เป็นรอยยับ “คืนนี้มีธุระ คงกลับดึก”

 ติดตามต่อในเล่ม