ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 15

“ซั่งเหรินอย่าถือโทษกันเลย เพราะท่านอ๋องทรงกำชับเอาไว้ บ่าวไม่กล้ารบกวนการพักผ่อนของคุณหนู หากท่านต้องพบให้ได้ อย่างนั้นก็รออยู่ตรงนี้เถอะเจ้าค่ะ”

“กำเริบเสิบสานยิ่งนัก! คนอย่างเจ้ายังกล้าบอกให้ซั่งเหรินรอ…”

“พอแล้ว” ชีตงเหมยโบกมือตัดบทนางกำนัล เพลานี้นางถึงมองผิงถงตรงๆ พร้อมกับย่างเท้าเดินไปนั่งบนเก้าอี้ประดับดอกไม้หยกตรงมุมตะวันตกของโถง และกวักมือเรียกนางไปถามความ

“ข้าพักอยู่ในวังอ๋องนานหนึ่งเดือนเต็ม เห็นเจ้าไม่คุ้นหน้า เจ้าเป็นคนรับใช้ของสกุลหลูหรือ”

“เรียนซั่งเหริน ใช่เจ้าค่ะ” หลี่ไท่ยกพวกนางสองพี่น้องให้อี๋อวี้ ย่อมนับเป็นคนของสกุลหลู

“รับใช้คุณหนูของเจ้ามากี่ปีแล้ว”

“เรื่องนี้…ขอบ่าวนับดูก่อน…” ผิงถงรู้เช่นกันว่าอีกฝ่ายตะล่อมถามอยู่ นางชูนิ้วมือขึ้นทำท่านับ แต่ไล่นิ้วกลับไปกลับมาอย่างไม่แน่ใจ ทำท่าทำทางเหมือนว่านับไม่ถูก

“เอาล่ะๆ ข้าอายุปูนนี้แล้ว ไม่ทำไขสือหลอกล้วงความใดจากผู้เยาว์เช่นเจ้าหรอก” ชีตงเหมยเป็นคนหน้าตาขรึมดุ เวลามองผู้ใดตรงๆ จะดูทรงอำนาจเฉกผู้อาศัยในวังหลวงมานาน

ผิงถงถูกนางจับจ้องจนอึดอัดจึงอดถอยหลังก้าวสั้นๆ ไม่ได้ พลันได้ยินหญิงชราเอ่ยวาจาแฝงนัยลึกล้ำ “วันนี้ข้าก็จะไม่พบคุณหนูของเจ้าแล้ว เพียงแต่มีคำพูดสองสามคำฝากเจ้าบอกต่อให้ด้วย”

“เจ้าค่ะ”

“ข้าติดตามอยู่ข้างพระวรกายฮองเฮามาสิบกว่าปี ที่ดีที่ร้ายเห็นมามากเกินไป ไม่ว่าก่อนออกเรือนนางเป็นคนสกุลใด ภายภาคหน้าผ่านเข้าประตูวังอ๋องนี้แล้ว ต้องจดจำไว้ว่านางคือคนของวังเว่ยอ๋องเท่านั้นเป็นพอ ต่อให้ยามนี้เป็นที่โปรดปรานของท่านอ๋องกี่ส่วน ก็อย่าได้ไม่รู้ขอบเขต ในเมื่อเป็นสะใภ้หลวงแล้วก็ต้องรู้หน้าที่ของตน”

นางกล่าวจบแล้วจับปิ่นขายาวทำจากกระดองเต่ากระบนมวยผมให้เข้าที่ ก่อนลุกขึ้นพาคนกลับไป

ผิงถงยืดตัวยืนตรง เอี้ยวคอจ้องมองหน้าประตูด้วยสีหน้ายุ่งยากใจ นางใคร่ครวญอยู่ว่าจะนำคำกล่าวนี้บอกต่อคุณหนูหรือท่านอ๋องก่อนดี ก็ได้ยินเสียงพูดเบาๆ ทางข้างหลัง

“มิใช่เรียกเจ้าไปตุ๋นไก่หรือ ไฉนยังยืนอยู่ตรงนี้”

นางหันหน้าไปเห็นผิงฮุ่ยประคองอี๋อวี้ที่คลุมเสื้อตัวยาวสีน้ำเงินเข้มเดินทะลุทางเชื่อมโถง ดูท่าทางแล้วไม่ได้ยินถ้อยคำของหญิงชราผู้นั้น นางทำท่าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น กล่าวตอบว่า “จะไปเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”

“รอก่อน” อี๋อวี้เรียกนางไว้อีก “อย่าพูดมากต่อหน้าท่านอ๋องนะ”

“คุณหนูท่าน…” ผิงถงมองอี๋อวี้อย่างประหลาดใจ เห็นนางตีหน้าไม่ยินดียินร้าย แม้ยอมรับไม่ได้ที่นางถูกบ่าวไพร่คนหนึ่งตักเตือน แต่ยังคงพยักหน้าแล้วเดินไป