ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 15

ผิงถงปูเตียงอยู่ได้ยินเข้า ลอบหลากใจว่าไฉนคุณหนูเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นเองว่าอยากกินเนื้อสัตว์ นางจึงพูดสอดขึ้น “หมอหลวงหลี่บอกว่า ระยะนี้คุณหนูควรกินมังสวิรัติ ไม่พึงแตะของคาวนะเจ้าคะ”

“แค่ดื่มน้ำแกงไม่เป็นอะไรกระมัง”

นี่ยังมีเวลาอีกหลายวัน อ้วนขึ้นได้นิดหนึ่งก็นิดหนึ่ง…

ผิงถงกล่าวอย่างไม่เห็นพ้อง “น้ำแกงไก่ตุ๋นมันเกินไปเจ้าค่ะ”

อี๋อวี้คิดอยู่ว่าต้องเป็นอาหารมันๆ จึงจะดี แต่จะบอกผิงถงตรงๆ ก็ไม่ได้ นางจึงยื่นมือไปตบโต๊ะเครื่องแป้งทีหนึ่ง แสร้งทำเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ “ข้าเป็นหมอเหมือนกัน มีหรือจะไม่รู้หนักรู้เบา รีบไป”

ผิงถงเห็นนางมีน้ำโหแล้ว ใคร่ครวญว่าทำให้นางบันดาลโทสะจะไม่เป็นการดี นางไม่กล้าขัดใจผู้เป็นนายอีก จึงถลึงตาใส่ผิงฮุ่ยที่ลอบแลบลิ้นให้ตนแวบหนึ่ง ก่อนพับผ้าห่มอย่างคล่องแคล่วแล้วออกไปสั่งการ อย่างมากตุ๋นไก่เสร็จแล้วลงแรงช้อนน้ำมันออกอีกทีก็สิ้นเรื่อง

ในหอซูหลิวไม่ค่อยมีคน แต่บ่าวไพร่ที่ปฏิบัติหน้าที่ในวังอ๋องส่วนใหญ่รู้ว่าจะเข้าออกที่นี่ส่งเดชไม่ได้ มาตรว่าข้างนอกไม่มียามเฝ้าสักครึ่งคน เรื่องอี๋อวี้พำนักอยู่ที่นี่ตอนนี้ก็รู้กันอยู่ไม่กี่คนเท่านั้น ด้วยเหตุนี้ยามผิงถงอ้อมฉากกั้นตรงระเบียงยาวเข้าสู่โถงด้านหน้า เห็นหญิงชราผู้หนึ่งกำลังพานางกำนัลสองคนเดินผ่านประตูบานเฟี้ยมสี่ตอนที่เปิดอ้ากว้างเข้ามา นางนิ่งงันไปเล็กน้อยถึงสืบเท้าเข้าไปทักทาย

“ชีซั่งเหริน”

นี่คือนางข้าหลวงอาวุโสที่ตู้ฉู่เค่อส่งตัวไปสอนธรรมเนียมให้อี๋อวี้ที่สวนผูเจิน นางแซ่ชีนามตงเหมย ผิงถงรู้ว่านางเคยเป็นคนข้างกายฮองเฮาจึงไม่กล้าไม่ให้เกียรติ ยอบกายแสดงคำนับอย่างสุภาพเรียบร้อย ทว่าหญิงชรากวาดตามองแวบเดียว ไม่แม้แต่จะเรียกขานก็เอ่ยพูดขึ้นโดยไม่ชักแม่น้ำทั้งห้า

“พาข้าไปพบคุณหนูหลู”

ผิงถงมีไหวพริบดีกว่าผิงฮุ่ยอยู่มาก ได้ยินหญิงชราขอพบคนทันทีโดยไม่ไถ่ไม่ถาม ก็รู้ว่าอีกฝ่ายแน่ใจว่าอี๋อวี้อยู่ที่นี่ในเวลานี้ นางลอบตรึกตรองแล้วไม่ปิดบัง เงยหน้าขึ้นกล่าวอย่างขอลุแก่โทษ

“คุณหนูยังนอนพักอยู่ ถ้าซั่งเหรินมีธุระ จะให้บ่าวนำความไปบอกแทนก็ได้เจ้าค่ะ”

“ซั่งเหรินบอกให้เจ้านำทางก็นำทางสิ พูดมากทำไม เจ้าคนไม่รู้ธรรมเนียม” นางกำนัลคิ้วเรียวตาโตซึ่งติดตามอยู่ข้างหลังชีตงเหมยพูดเอ็ดเสียงกระด้าง

อย่างไรผิงถงก็พบเจอผู้เป็นนายเช่นหลี่ไท่กับอี๋อวี้ทุกวี่วัน กระทั่งอาเซิงก็สุภาพใจเย็นกับนางเสมอ พอโดนนางกำนัลต่ำต้อยคนหนึ่งด่าทอ ถ้าบอกว่าไม่โกรธเคืองคงเป็นเรื่องเท็จ แต่นางเป็นคนรู้คิดและอดกลั้นเป็น ใบหน้าจึงไม่เผยอารมณ์ใด ก่อนจะก้มศีรษะลงกล่าวตอบได้อย่างไร้ช่องโหว่