ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 3

ลูกศิษย์ที่นั่งอยู่ซ้ายมือข้างหน้าหยุดเขียนไปนานแล้วเอี้ยวคอลอบมองอี๋อวี้หลายหน พลันเห็นนางลืมตาขึ้นก็นิ่งงันไป จากนั้นแย้มปากยิ้มอย่างเต็มที่

อี๋อวี้เห็นเด็กสาวที่ส่งยิ้มให้ตนแล้วจำได้ว่าเป็นคนที่ช่วยพูดแทนนางเมื่อวาน จึงพยักหน้ายิ้มตอบ ไหนเลยจะรู้ว่าอีกฝ่ายจะหน้าแดงแจ๋จนรีบหันศีรษะกลับไปอย่างรวดเร็ว

อี๋อวี้เหลียวมองข้างหลังจนแน่ใจว่าเมื่อครู่เด็กสาวคนนั้นยิ้มกับตนเอง นางจับติ่งหูอย่างงุนงงแล้วถือกระดาษคำตอบลุกออกไปส่ง

เวลาครึ่งชั่วยามหมดลงแล้ว เสียงตีระฆังดังแก๊งๆ อี๋อวี้เก็บโต๊ะเรียบร้อย อาศัยจังหวะล้างพู่กันปล่อยความคิดลอยไปตามความเคยชิน นางห้ามใจไว้ไม่มองขึ้นไปชั้นบน ด้วยหวั่นใจว่าพอเห็นคนไร้หัวจิตหัวใจนั่นแล้วจะเดือดพล่านไปทั้งอก ตอนบ่ายจ่างซุนซีไม่มา คงมิใช่ยังไม่ฟื้นสติกระมัง

“คุณหนูหลู”

อี๋อวี้เงยหน้ามองลูกศิษย์หญิงที่ขยับมาตรงหน้า เห็นสีแดงยังไม่จางหายจากดวงหน้ากลมๆ ที่ดูเรียบร้อยน่ารักนั่น นางทอดน้ำเสียงอ่อนลงกล่าวว่า “คุณหนูท่านนี้คือ?”

“ข้า…ข้าเป็นศิษย์สำนักซูเสวีย” กล่าวจบนางก็อยากตีปากตนเอง ชุดบนตัวก็บอกชัดอยู่แล้วมิใช่รึ!

อี๋อวี้เห็นแววขัดเคืองตนเองฉายบนหน้าอีกฝ่ายอย่างปิดไม่มิดแล้วอดขบขันไม่ได้ นางยิ่งรู้สึกว่าเด็กสาวที่เป็นเดือดเป็นแค้นแทนตนคนนี้น่าสนใจดี จึงวางกระบอกไม้ไผ่ลงแล้วลุกขึ้นยืนมองในระดับสายตาเดียวกัน พูดด้วยท่าทางเคร่งขรึม “บังเอิญดีแท้ ข้าเป็นคนสำนักซูเสวียเช่นเดียวกัน”

จิ้นลู่อันหลุดหัวเราะดังพรืด ความเก้อกระดากก็หมดสิ้นไป นางเพียงรู้สึกว่าอี๋อวี้เป็นกันเองกว่าที่ตนนึกเอาไว้ ยามนี้นางยังไม่รู้ว่าอี๋อวี้เป็นคนจำพวกที่ถือคติว่า ‘เจ้านับถือข้าหนึ่งฉื่อ ข้านับถือเจ้าหนึ่งจั้ง’

“ข้ารู้เจ้าค่ะ ข้าเคย…เคยได้ยินเรื่องของท่าน ข้า…ข้าเป็น…” จิ้นลู่อันพยายามจะพูดให้คล่องแคล่วขึ้น แต่พออยู่เบื้องหน้านางจริงๆ คำพูดที่ซักซ้อมซ้ำๆ หลายรอบเมื่อคืนก็ใช้ประโยชน์ไม่ได้แล้ว

ดวงตาของอี๋อวี้ไหววูบหนึ่งอย่างคาดไม่ถึง เพราะอีกฝ่ายถึงกับใช้คำยกย่อง หากสัญชาตญาณบอกว่านางไม่มีเจตนาร้ายจึงรอคอยนางกล่าวต่อไป กระนั้นไม่ว่าไปถึงที่ไหนก็มักพบคนไร้กาลเทศะที่นั่น

“ต้องแสดงความยินดีกับคุณหนูรองสกุลหลูแล้วจริงๆ”

อี๋อวี้หันหน้าไป สายตาก็ปะทะกับปิ่นทองเต็มศีรษะอย่างไม่เหนือความคาดหมาย นางแสร้งทำท่าไม่เข้าใจ “คุณหนูฉู่ นี่มีอันใดน่ายินดีกันหรือ”

ฉู่เสี่ยวซือเม้มปากยิ้ม หันซ้ายแลขวามองคนที่มาด้วยกันแล้วเอ่ยตอบ “ตอนบ่ายซีเอ๋อร์มิได้มาเข้าร่วมประชัน ป้ายไม้สลักศาสตร์เขียนอักษรนี้ เห็นทีว่าคงตกเป็นของคุณหนูหลูโดยไม่ต้องเปลืองแรงแล้ว หรือว่าอย่างนี้ยังไม่คู่ควรแสดงความยินดี”

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 13 เม.ย. 63