ทดลองอ่าน นางแอ่นขับขาน สกุณาแซ่ซ้อง เล่ม 4 บทที่ 129-130

วันรุ่งขึ้นมีการประกาศพระราชโองการแต่งตั้งสนมนางใน ตำหนักซิ่วจวงเคยเปื้อนเลือดมาก่อน กู้เจาเป่ยจึงยกตำหนักหย่งเหอให้เสิ่นกุยเยี่ยนอยู่

ตำหนักหย่งเหออยู่ไม่ไกลจากตำหนักบรรทมของฮ่องเต้ ซ้ำตำหนักข้างในยังโอ่อ่าหรูหรา ฤดูหนาวอบอุ่น ฤดูร้อนเย็นสบาย นับเป็นตำหนักที่เหมาะแก่การบำรุงครรภ์ เนื่องจากได้รับตำแหน่งเป็นกุ้ยเฟย เสิ่นกุยเยี่ยนจึงเป็นที่ยำเกรงของคนในวังหลวงขึ้นมา ตำหนักยังจัดไม่ทันเรียบร้อยก็ต้องรับแขกกลุ่มใหญ่

หวาเฟยกับสีเฟยนั้นนางไม่รังเกียจแต่อย่างใด แต่เมื่อเสิ่นเฟยมาหา เสิ่นกุยเยี่ยนมองอีกฝ่ายนิ่งๆ อยู่สักพัก

เสิ่นหานลู่เหมือนเกิดใหม่เป็นคนละคนจริงๆ ท่าทางหัวอ่อนนอบน้อม สายตาที่มองนางก็ไม่เป็นประกายคมกริบเหมือนเมื่อก่อน กลับนุ่มละมุนดุจแสงจันทร์ “ถวายพระพรกุ้ยเฟยเพคะ”

“ลุกขึ้นเถิด” เสิ่นกุยเยี่ยนทอดสายตามองไป ด้านหลังของอีกฝ่ายยังมีสนมชายาอีกเจ็ดแปดคนเป็นอย่างต่ำ

ขณะให้เป่าซั่นจัดที่นั่ง นางนึกปวดเศียรเวียนเกล้าขึ้นมาน้อยๆ ก่อนมองกลุ่มคนตรงหน้า “ไม่ต้องรีบมากันเร็วถึงเพียงนี้ก็ได้ ข้ายังจัดข้าวของในตำหนักไม่เรียบร้อยเลย”

“ข้ารับใช้ในตำหนักพระชายายังถูกจัดสรรมาไม่ถึง หม่อมฉันกับหวาเฟยเลยมาช่วยเพคะ” สีเฟยกล่าวยิ้มๆ “ทุกคนไม่ได้มีฐานะสูงส่งอะไร มาช่วยจัดตำหนักถวายพระชายาได้อยู่แล้ว” พูดพลางลุกขึ้นมาม้วนแขนเสื้อ เตรียมพร้อมทำงานเต็มที่

สีเฟยเป็นคนใจร้อนวู่วามและตรงไปตรงมา นางมีพื้นเพจากหอเงาบุปผาเมามัวจึงไม่สนใจความสูงต่ำทางฐานะ แต่สตรีข้างๆ ที่เพิ่งเข้าวังหลวงกลับนึกฉุนอยู่ในใจ สายตาที่มองนางจึงพลอยเจือความเหยียดหยามเอาไว้เล็กน้อย

ทุกคนเป็นสนมชายาทั้งนั้น ผู้ใดบ้างจะอยากทำงานของนางกำนัล เช่นนั้นก็เสียหน้าแย่

“พวกเราเงอะงะงุ่มง่าม อย่าแตะต้องข้าวของในตำหนักกุ้ยเฟยให้เสียหายเลยจะดีกว่า” สตรีแปลกหน้าที่อยู่ข้างๆ พูดขึ้น “สีเฟยมีน้ำพระทัยประเสริฐ แต่ให้ข้ารับใช้จัดการดีกว่ากระมังเพคะ”

สีเฟยหันไปมองคนพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “เจ้าเป็นใคร”

คำถามนั้นทำให้ฟู่โหย่วอี๋หน้าแดงวาบ นางแทบไม่ได้ออกจากตำหนัก ผู้อื่นจะไม่รู้จักก็ไม่แปลก แต่สีเฟยผู้นี้ช่างไม่มีมารยาทเอาเสียเลย ถามขึ้นกลางธารกำนัลเช่นนี้ ไม่รู้จักไว้หน้าผู้อื่นแม้แต่น้อย

“หม่อมฉันเป็นหลานสาวสายตรงของจวนสกุลฟู่ นามฟู่โหย่วอี๋ เป็นกุ้ยเหรินอยู่ในตำหนักเหอฮวนเพคะ”

เสิ่นกุยเยี่ยนชะงักแล้วผินหน้าไปมอง สกุลฟู่…คนในครอบครัวราชบัณฑิตฟู่?

สีเฟยเบ้ปาก “ไหนว่าวังหลวงเคร่งครัดกฎเกณฑ์มารยาทนักหนา คนตำแหน่งสูงกว่ากำลังพูดอยู่ คนตำแหน่งต่ำกว่าห้ามพูดแทรกอย่างไรเล่า”

“สีเฟย” หวาเฟยที่อยู่ข้างๆ ขมวดคิ้วมองพลางดึงมือเจ้าตัว

“มีอะไร ข้าพูดไม่ถูกหรือไร” สีเฟยหันไปมองหวาเฟย “ตอนนี้ในตำหนักในมีเพียงกุ้ยเฟยที่ตำแหน่งสูงกว่าพวกเราไม่ใช่หรือ”

คนพูดจาขวานผ่าซากมักไม่มีเล่ห์เหลี่ยม เสิ่นกุยเยี่ยนถอนหายใจเฮือกหนึ่ง เห็นทีหากสีเฟยยังอยู่ในวังหลวงต่อไป ข้าคงต้องช่วยสักหน่อยแล้ว

“เอาล่ะ เลิกเถียงกันเถิด” นางเอ่ย “พวกเจ้าพาข้ารับใช้มาด้วยทุกคนไม่ใช่หรือ ขอข้ายืมตัวสักหน่อยแล้วกัน นับเท่าที่เห็นตอนนี้ก็มีนางกำนัลเจ็ดแปดคนเข้าไปแล้ว พอใช้แล้วล่ะ”

หากให้นางกำนัลไปช่วยจัดตำหนัก ทุกคนย่อมไม่ขัดข้อง เสิ่นหานลู่หันไปสั่งซิ่วผิงที่ยืนอยู่ด้านหลัง “ตั้งใจสักหน่อยล่ะ ไม่ใช่ช่วยให้ยิ่งยุ่ง”

“เพคะ” นางกำนัลรับคำสั่ง ก่อนเดินไปช่วยงานเป่าซั่นพร้อมนางกำนัลจากตำหนักอื่นๆ

เหลือแต่กลุ่มสตรีแต่งกายหรูหรางดงามนั่งสนทนากันในห้องโถงใหญ่