ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 10-11

พูดจบทุกคนในห้องก็หัวเราะออกมา ก่อนจะเป็นช่วงเวลาที่แต่ละครอบครัวมอบของขวัญปีใหม่ให้กับฮูหยินผู้เฒ่า แล้วก็เป็นช่วงที่ผู้อาวุโสของแต่ละครอบครัวมอบเงินยาซุ่ยให้แก่ลูกหลานของตนเอง

เย็นวันนี้หลี่หลิงหว่านได้รับถุงเงินทั้งหมดสี่ถุง นางแอบใช้มือชั่งน้ำหนักดู ถุงเงินของบ้านใหญ่กับบ้านรองเบานัก ทว่าถุงเงินของฮูหยินผู้เฒ่า โดยเฉพาะของโจวซื่อนั้นกลับหนักเป็นพิเศษ เห็นทีข้างในถุงเงินจะต้องมีของดีไม่น้อยเป็นแน่

นางยัดทั้งสี่ถุงเข้าไปในอกเสื้ออย่างมีความสุข ช่วงนี้กำลังเบื่อหน่ายที่ในมือไม่ค่อยมีเงินอยู่พอดี จู่ๆ วันนี้ก็ได้รับของพวกนี้ ในวันหน้านางจะต้องจัดการเก็บเงินเอาไว้ให้ดี ไม่อาจให้เป็นเช่นคราวก่อนที่พอถามว่าเงินไปอยู่ที่ใด แล้วคนรอบข้างก็บอกว่านางเป็นคนใช้ไปเองจนหมด เพราะไม่ได้เก็บเงินเองแต่แรก ยามนั้นนางจึงทำได้เพียงยอมรับคำพูดนี้ไปอย่างอัดอั้น

วันนี้ตอนตื่นขึ้นมาก็มีหิมะเกล็ดใหญ่ตกลงมาตลอดครึ่งวันเช้า ในยามนี้หิมะเกล็ดใหญ่ได้หยุดตกแล้ว เหลือแค่เพียงปุยหิมะเล็กๆ ดั่งขนห่านโปรยปรายลงมาเต็มท้องฟ้า

ฮูหยินผู้เฒ่ามีความสุขจึงยิ้มแย้มเอ่ย “วันนี้เป็นวันสิ้นปี ทิวทัศน์นับว่าเหมาะสม หิมะจึงตกลงมาตลอดทั้งวันเช่นนี้”

“นั่นสิเจ้าคะ” เฉียนซื่อปากไวรับคำต่อทันที “ล้วนพูดกันว่าหิมะตกตามฤดูกาลเป็นลางดี ปีหน้านายท่านรองต้องเข้าร่วมการสอบฮุ่ยซื่อ หลิงเกอเอ๋อร์ เองก็ต้องเข้าร่วมการสอบถงซื่อ ถึงยามนั้นสองพ่อลูกล้วนสอบผ่าน ท่านแม่ ภายภาคหน้าท่านก็จะพลอยได้รับยศศักดิ์อันมั่นคงไปด้วย”

ฮูหยินผู้เฒ่าได้ยินเฉียนซื่อเอ่ยเช่นนี้ก็เอาแต่ยิ้มจนหุบไม่ลง ทั้งยังเอ่ยว่า “หากพวกเขาทั้งสองคนล้วนสอบผ่านแล้วจริงๆ แน่นอนว่าจะขาดความดีความชอบจากเจ้าที่เป็นภรรยาและมารดาไปไม่ได้”

สวีซื่อที่นั่งอยู่ด้านข้างได้ยินคำพูดชมเชยกันไปมาของพวกนางแล้ว สีหน้าก็ดูไม่ดีขึ้นมา

หากบ้านรองเจริญรุ่งเรืองไปถึงเพียงนั้น บ้านใหญ่ของนางยังจะนับเป็นอะไรได้อีก

คิดมาถึงตรงนี้นางก็อดถลึงตามองหลี่ซิวซงอย่างดุร้ายหนหนึ่งไม่ได้

เหลียงเกอเอ๋อร์ของนางยังเล็กนัก เพิ่งจะเริ่มศึกษาเล่าเรียน เรื่องสอบผ่านนั้นยังคาดหวังไม่ได้ ทว่าหลี่ซิวซงไม่เหมือนกัน จะดีหรือร้ายเขาก็เป็นบุตรชายของภรรยาเอก ทั้งยังเล่าเรียนวิชามานานหลายปีแล้ว เหตุใดจวบจนถึงวันนี้แม้แต่ซิ่วไฉ ก็ยังสอบไม่ผ่านเลยสักครั้ง ทำให้สะใภ้เช่นนางโงหัวไม่ขึ้นแบบนี้

ทว่าเพียงมองไปครั้งเดียวนางก็โมโหจนเกือบจะขาดสติอยู่แล้ว

สายตาของหลี่ซิวซงกำลังมองไปที่หลี่เหวยหยวน ในดวงตาของเขายังแอบมีประกายน้ำตาซ่อนอยู่

เรื่องที่หลี่เหวยหยวนเกิดมาจากตู้ซื่อนั้นฮูหยินผู้เฒ่าได้ปิดบังทุกคนภายในจวนเอาไว้ไม่ให้ใครรู้ ดังนั้นสวีซื่อจึงไม่รู้เรื่องราวในส่วนนี้ นางหลงคิดว่าหลี่เหวยหยวนเป็นลูกที่เกิดจากสาวใช้ห้องข้างคนหนึ่งของหลี่ซิวซง และสาวใช้ห้องข้างคนนั้นก็หมดบุญ ตอนที่คลอดหลี่เหวยหยวนออกมาก็ตายไปเสียแล้ว

ลูกอนุคนหนึ่ง ทั้งยังได้ชื่อว่าเป็นบุตรคนโต ในใจสวีซื่อย่อมไม่มีความสุขอยู่แล้ว ยิ่งแม่สามีแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่ชอบหลานชายที่เกิดจากสาวใช้ห้องข้างผู้นี้ สวีซื่อก็ยิ่งไม่เอาหลี่เหวยหยวนมาใส่ใจ

แล้วที่ยามนี้หลี่ซิวซงมองไปยังหลี่เหวยหยวนด้วยน้ำตาคลอเบ้านั้นหมายความว่าอย่างไร รู้สึกว่าเขาน่าสงสาร ในใจจึงทนไม่ได้อย่างนั้นหรือ หรือตำหนิที่ภรรยาเอกเช่นนางไม่รู้จักดูแลหลี่เหวยหยวนให้ดี

ชั่วขณะนี้สวีซื่อเคียดแค้นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามืออย่างรุนแรง

ขณะเดียวกันหลี่หลิงหว่านเองก็กำลังมองหลี่เหวยหยวน นางกลุ้มใจยิ่งนัก