ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 10-11

…ทว่าน่าเสียดายนักที่ไม่มีความรู้สึกเหล่านั้นอยู่เลย

ยิ่งเป็นคืนที่ครอบครัวอยู่กันพร้อมหน้าเช่นนี้ ตู้ซื่อกลับยิ่งคิดถึงเรื่องที่บิดามารดาและญาติใกล้ชิดของตนเองล้วนตายไปหมดแล้ว เหลือนางเพียงลำพังบนโลกใบนี้ อีกทั้งในบรรดาคนที่ทำให้บิดามารดานางตายนั้นก็มีคนของบ้านสามีนางรวมอยู่ด้วย บุตรชายที่อยู่ตรงหน้าผู้นี้ก็มีที่มาจากการที่นางถูกพ่อแม่สามีส่งไปยังอารามชี ภายหลังนางถึงต้องทนทุกข์กับการถูกลบหลู่ดูหมิ่นเช่นนั้น

ความเคียดแค้นในใจนางยังคงไร้ที่ระบาย ดังนั้นตอนที่หลี่เหวยหยวนไปหา นางจึงหยิบแส้ที่มีหนามเส้นหนึ่งขึ้นมาฟาดใส่เขาอย่างคลุ้มคลั่ง

หลี่เหวยหยวนทั้งไม่ได้หลบและไม่ได้หลีกหนี เขายืนอยู่ตรงนั้นด้วยหัวใจด้านชา ปล่อยให้มารดาทุบตีไปเช่นนั้น รอจนท้ายที่สุดนางเลิกทุบตีไปเองด้วยความเหนื่อยล้าและทรุดร่างลงไปหอบหายใจอยู่บนพื้น เขาจึงมองนางด้วยสายตาเย็นชาคราหนึ่งโดยไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากเรือนแห่งนั้นมา

ตอนที่ออกมาหลี่เหวยหยวนถึงเพิ่งรู้ว่าหิมะตกหนักขึ้นแล้ว ชั่วพริบตานั้นเขาก็เกิดความรู้สึกหนึ่งขึ้น ในโลกอันไร้ขอบเขตนี้มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่เดินอยู่ตามลำพัง ต่อให้ยามนี้เขาตายอยู่ที่นี่ก็คงไม่มีใครสักคนที่จะเสียน้ำตาให้เขา อาจถึงขั้นไม่มีใครสักคนที่รับรู้เลยก็ได้

หัวใจที่ตกต่ำจนถึงขีดสุดนี้ทำให้เขาหัวเราะออกมา ก่อนที่เขาจะเดินโซซัดโซเซไปบนพื้นหิมะ ท่ามกลางหิมะที่ตกหนักลงมานี้เขาคลำหาทางเดินอยู่ในความมืดเพียงลำพัง มุ่งหน้ากลับไปยังเรือนของตนเอง

ทว่าในตอนนั้นเขาก็ได้ยินเสียงดังแทรกผ่านหิมะมา “พี่ชาย”

เขาเงยหน้ามองขึ้นไป แล้วก็ได้เห็นหลี่หลิงหว่านกำลังยืนอยู่บนขั้นบันไดที่หน้าประตูเรือน ขณะที่หิมะโปรยปรายเต็มผืนฟ้า ในมือของนางถือโคมแก้วกลมที่เป็นแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวท่ามกลางความมืดมิดอันไร้ขอบเขตนี้

ฝีเท้าหลี่เหวยหยวนหยุดลง

ในตอนแรกหลี่หลิงหว่านยังคอยให้หลี่เหวยหยวนเดินมาหา แต่ใครจะรู้ว่าหลังจากที่เขาได้ยินเสียงเรียกของนางแล้วกลับเอาแต่หยุดยืนอยู่ที่เดิม ไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย ทั้งไม่มีทีท่าว่าจะเดินขึ้นหน้ามาสักก้าวเดียว

ไม่เป็นไรๆ ภูเขาไม่มาหาข้า เช่นนั้นข้าก็จะไปหาภูเขาเอง หลี่หลิงหว่านปลอบตนเองอยู่ในใจเงียบๆ เช่นนี้ ก่อนที่นางจะเดินลงจากบันได ในมือถือโคมแก้วกลม ก้าวอย่างทุลักทุเลไปบนพื้นหิมะมุ่งหน้าไปหาหลี่เหวยหยวน กระทั่งอยู่ใกล้กันแล้วนางจึงหยุดอยู่ตรงหน้าเขา เงยใบหน้ายิ้มแย้มมองไปที่หลี่เหวยหยวน แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานสดใส “พี่ชาย”

บนใบหน้าหลี่เหวยหยวนไม่มีความรู้สึกใดๆ แม้แต่นิดเดียว เขาเพียงก้มหน้าลงมองหลี่หลิงหว่านเงียบๆ

สีผิวของเด็กหญิงขาวกระจ่าง ในยามที่ยิ้มตาเป็นประกาย อวดฟันขาวสะอาดอยู่นั้น นางช่างดูงดงามมีเสน่ห์จนทำให้ผู้คนเห็นแล้วยากจะลืมเลือน