ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 10-11

บทที่สิบเอ็ด

ก่อนหน้านี้ตอนที่หลี่เหวยหยวนอยู่ในเรือนซื่ออัน เห็นทุกคนรอบข้างล้วนพูดคุยส่งยิ้มให้กัน เต็มไปด้วยความสุข มีเพียงตนเองที่ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างโดดเดี่ยว ไม่มีใครเดินมาพูดคุยกับเขาเลยสักคน สายตาของบางคนยามมองมาที่เขายังแฝงไปด้วยความรังเกียจอย่างถึงที่สุด ราวกับกำลังพูดว่าเหตุใดคนผู้นี้จึงยังยืนอยู่ที่นี่ไม่ไปที่ใดเสียที

จริงด้วย เขาก้มหน้า มุมปากหยักโค้งขึ้นน้อยๆ เหตุใดข้ายังไม่ไปอีกเล่า ยังจะอยู่ในบ้านหาเรื่องให้คนอื่นหงุดหงิดต่อไปหรือไร

เพียงแต่ตอนที่เขากำลังจะขยับเท้าจากไปนั้น จิตใต้สำนึกก็ทำให้เขาต้องเงยหน้ามองไปยังหลี่หลิงหว่านคราหนึ่ง

นางสวมเสื้อนวมสีแดงทับทิมปักลายผีเสื้อตอมบุปผา กำลังยืนอยู่ข้างหลังโจวซื่อ มองโจวซื่อกับคนอื่นเล่นกู่ไผกันด้วยสีหน้าสนอกสนใจยิ่ง ไม่ได้มองมาทางเขาเลยแม้แต่น้อย

หลี่เหวยหยวนไม่รู้ว่าเหตุใดในใจของตนเองจึงเกิดความผิดหวัง และก็มีความโมโหอยู่บ้างเช่นกัน

ความเป็นห่วงเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้าที่นางมีให้เขาล้วนเป็นการจงใจแสดงออกมาให้เขาเห็นจริงๆ ดังคาด เมื่ออยู่ในสถานการณ์เช่นนี้แล้ว สายตาของนางก็ไม่เคยมาหยุดอยู่ที่ตัวเขาสักชั่วขณะเดียว

ในเมื่อนางอยากแสดงให้เห็นว่าเป็นห่วงเขา นางก็ต้องทุ่มเททั้งกายและใจให้ความเป็นห่วงกับเขาเพียงผู้เดียวสิ กระทั่งดวงตาของนางก็หยุดอยู่ได้แค่บนร่างเขาผู้เดียวเท่านั้น ทว่านางกลับเอาแต่สนใจคนอื่นเสียอย่างนั้น สิ่งที่นางกำลังทำอยู่ในตอนนี้หมายความว่าอะไรกันแน่

หลี่เหวยหยวนหมุนตัวออกจากเรือนซื่ออันด้วยความหงุดหงิด

ทางเดินข้างนอกเรือนล้วนจุดโคมไฟซึ่งส่องแสงวูบไหวสะท้อนลงบนพื้นหิมะ บรรดาบ่าวรับใช้ที่เดินสวนมาก็ล้วนเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ เกิดเป็นเสียงผู้คนดังครึกครื้นขึ้นมา

หลี่เหวยหยวนเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ เขารู้สึกเพียงแต่ว่าภายในจิตใจของตนเองหนาวเหน็บเช่นเดียวกับน้ำในสระที่กลายเป็นน้ำแข็ง

ทุกหนแห่งล้วนมีชีวิตชีวา ทว่าความมีชีวิตชีวาเหล่านี้กลับไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเขาแม้แต่นิดเดียว

ไม่มีใครเป็นห่วงเขา แล้วก็ไม่มีใครที่จะสนใจเขาด้วย

ชั่วพริบตานั้นเขาก็นึกถึงตู้ซื่อขึ้นมา ไม่ว่าจะดีจะร้ายตู้ซื่อก็เป็นมารดาแท้ๆ ของเขา ในคืนที่ทุกครอบครัวอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันเช่นนี้ เขาไปเยี่ยมนางและอยู่เฝ้าคืนข้ามปีร่วมกับนาง ในใจนางก็น่าจะมีความสงสารบุตรชายของนางบ้างไม่มากก็น้อย