ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 12-13

เพียงคิดแบบนี้ ชั่วพริบตานั้นหลี่หลิงหว่านก็รู้สึกว่าหลี่เหวยหยวนช่างปากแข็งได้น่าเอ็นดูจริงเชียว เหตุใดเขาถึงได้ปากไม่ตรงกับใจขนาดนี้ได้เล่า นางจึงหายโกรธเขาในทันที

“พี่ชาย” นางกลับมาเรียกเขาเสียงหวาน ทั้งยังถามเขาว่า “จิ่นเหยียนเล่า เหตุใดข้าจึงไม่เห็นเขาเลย”

หลี่เหวยหยวนเงยหน้ามองนางอีกครั้ง คนที่เจ้าเป็นห่วงแท้จริงแล้วมีมากเพียงใดกันแน่ เห็นทีข้าคงไม่ได้เป็นคนเดียวที่เจ้าเป็นห่วง

หลังตระหนักในจุดนี้ได้ ในใจเขาก็รู้สึกคับข้องอย่างมาก มือที่ถือไม้คีบปลายทองแดงก็ค่อยๆ บีบแน่นขึ้น

ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าหลี่หลิงหว่านที่มีรอยยิ้มสว่างไสว เขายังคงตอบกลับนางไปอย่างไม่สบอารมณ์ “คืนนี้เป็นคืนข้ามปี ข้าให้เขาลาพักกลับบ้านไปหนึ่งวัน” เป็นเพราะในใจรู้สึกคับข้อง น้ำเสียงที่เขาเอ่ยออกมาจึงเย็นชาอยู่เช่นเดิม

แต่หลี่หลิงหว่านในหัวยังคิดว่าหลี่เหวยหยวนที่ปากแข็งเช่นนี้น่าเอ็นดูยิ่ง นางจึงไม่ได้สนใจน้ำเสียงเย็นชาของเขา กลับกันนางยังชื่นชมเขาอยู่ในใจ ในคืนข้ามปีแบบนี้หลี่เหวยหยวนยังยอมให้จิ่นเหยียนลาพักหนึ่งวัน ให้อีกฝ่ายกลับบ้านไปอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับครอบครัวได้ จะว่าไปแล้วยามนี้หลี่เหวยหยวนก็ไม่ได้ดูวิปริตไปเสียทั้งหมด เช่นนั้นภายใต้ความห่วงใยและการชักนำของนาง สุดท้ายแล้วหลี่เหวยหยวนอาจจะไม่ได้กลายเป็นตัวร้ายที่มีจิตใจวิปริตบิดเบี้ยวก็เป็นได้ ดีไม่ดีเขาอาจจะกลายเป็นเด็กหนุ่มที่มองโลกในแง่ดี ทุกวันกระตือรือร้นที่จะพัฒนาตนเองไปข้างหน้า

หลังตระหนักได้แล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าหลี่หลิงหว่านก็ยิ่งสว่างสดใสมากขึ้นกว่าเก่า น้ำเสียงนางก็ยิ่งอ่อนหวานกว่าเดิม

“พี่ชาย” ร่างของนางขยับเข้าไปใกล้หลี่เหวยหยวนอีกเล็กน้อย จากนั้นก็ยิ้มตาหยีเอ่ยกับเขา “แม้คืนนี้จิ่นเหยียนจะไม่อยู่ แต่ก็ยังมีข้าน้องสาวของพี่อยู่ ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนเฝ้าคืนข้ามปีกับพี่ตลอดทั้งคืน รอจนพ้นยามจื่อ ไปแล้ว ข้ายังอยากจะเป็นคนแรกที่เอ่ยทักทายพี่ชายในวันปีใหม่ด้วยเจ้าค่ะ”

หลี่เหวยหยวนไม่ได้พูดอะไร เขาเอาแต่ก้มหน้าใช้ไม้คีบปลายทองแดงในมือเขี่ยถ่านในกระถางไฟอยู่เงียบๆ ทั้งที่ความจริงแล้วถ่านในกระถางไฟกำลังลุกไหม้อย่างโชติช่วงโดยไม่จำเป็นต้องเขี่ยอีก

ตอนนั้นเองหลี่หลิงหว่านก็ค้นพบอีกเรื่องหนึ่ง ก่อนหน้านี้นางไม่กล้าเข้าใกล้หลี่เหวยหยวนมาโดยตลอด หนนี้จู่ๆ ก็ขยับเข้าไปใกล้เขา บังเอิญกับที่เขาก้มหน้าลงมาพอดี นางจึงเห็นรอยเลือดสองรอยบนลำคอขาวสะอาดของเขา

เพียงแต่แสงเทียนนั้นไม่ได้สว่างมากนัก ทั้งยังวูบไหวไปมา นางมองไม่ชัดว่าที่สุดแล้วนั่นใช่รอยเลือดแน่หรือไม่ นางจึงโน้มตัวไปใกล้หลี่เหวยหยวนมากขึ้นอีก แล้วยื่นมือออกไปลูบบริเวณคอของเขา

แม้หลี่เหวยหยวนจะหลบสัมผัสนี้ได้รวดเร็วเพียงใด ทว่ามือของหลี่หลิงหว่านก็ลูบสัมผัสไปที่คอของเขาแล้ว

นางสัมผัสได้ถึงความเหนียวข้น เมื่อดึงมือกลับมาดมกลิ่นที่ปลายจมูกก็ได้กลิ่นของคาวเลือด นี่เป็นเลือด เห็นทีที่ลำคอของเขาจะมีรอยเลือดอยู่จริงๆ มิหนำซ้ำยังเป็นรอยเลือดจากบาดแผลที่ลึกมากด้วย