ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 12-13

หลังจากนั้นเขาก็ไม่ได้พูดอะไร เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปหยิบเชิงเทียนที่ก่อนหน้านี้วางอยู่บนโต๊ะหนังสือมาถือไว้ ก่อนจะเดินกลับมาที่กระถางไฟ เทียนไขครึ่งเล่มบนเชิงเทียนยังคงส่องสว่างอยู่ เมื่อเห็นหลี่หลิงหว่านที่อยู่ภายใต้แสงสีส้มของเปลวเทียนยังมีท่าทีฮึดฮัดอยู่เช่นนี้ มุมปากของหลี่เหวยหยวนก็ยิ่งโค้งมากขึ้นกว่าเดิม

หลี่เหวยหยวนยังคงไม่พูดอะไร เพียงหยิบถ่านก้อนหนึ่งขึ้นมาจ่อเปลวเทียน รอจนถ่านติดไฟแล้วก็โยนเข้าไปในกระถางไฟ ทำซ้ำไปซ้ำมาเช่นนี้ ถ่านหลายก้อนก็ติดไฟขึ้นมาอย่างง่ายดาย จากนั้นจึงค่อยนำถ่านก้อนอื่นๆ ขึ้นมาทับอยู่ข้างบนบรรดาถ่านที่ติดไฟแล้วเหล่านี้ เพียงไม่นานถ่านทั้งหมดก็ค่อยๆ ติดไฟขึ้นมา

หลี่หลิงหว่านยังคงนั่งยองๆ อยู่ข้างกระถางไฟ ยามนี้ถ่านติดไฟแล้ว นางก็รู้สึกได้ในทันทีว่าทั่วทั้งร่างกายอบอุ่นขึ้นมาไม่น้อย ทว่านางยังคงไม่ค่อยอยากพูดคุยเท่าไรนัก แล้วก็ไม่ค่อยอยากจะหันหน้าไปมองหลี่เหวยหยวนด้วย

ที่ผ่านมามีแต่นางที่ยินยอมเป็นผู้กระทำอยู่ฝ่ายเดียว กระทั่งนางรู้สึกเหนื่อยมากแล้ว อีกทั้งทุกครั้งที่คอยเข้าหาหลี่เหวยหยวนอย่างกระตือรือร้นก็จะถูกเขาโจมตีกลับมาต่างๆ นานาอย่างเย็นชาจนนางไม่มีความสุขเลยสักนิด ดังนั้นยามนี้นางจึงอยากจะพักสักหน่อย รออีกสักพักให้บรรยากาศกลับไปเป็นปกติแล้วค่อยคิดหาหนทางเอาอกเอาใจเขาต่อ

หลี่หลิงหว่านจึงเอาแต่รักษาท่าทางนั่งยองๆ อยู่บนพื้น หันหน้ามองไปทางห้องรองปีกตะวันออก ความจริงแล้วห้องรองปีกตะวันออกเองก็ไม่ได้มีอะไรให้มองนักหรอก เป็นเพียงห้องธรรมดาห้องหนึ่งที่มีเตียงสี่เสาซึ่งไม่อาจธรรมดาไปได้มากกว่านี้ แขวนมุ้งกันยุงซึ่งไม่รู้ว่าเป็นสีเขียวอ่อนหรือว่าเขียวเข้มกันแน่ บริเวณหัวเตียงวางโต๊ะเล็กตัวหนึ่งไว้ ริมผนังมีตู้เคลือบเงาที่กระดำกระด่าง น่าจะเอาไว้ใช้เก็บอาภรณ์ นอกเหนือจากนี้ก็ไม่มีอะไรแล้ว

หลี่หลิงหว่านเคยไปดูห้องพักของเสี่ยวซานกับเสี่ยวอวี้มาก่อน เพียงแค่เครื่องเรือนกับของตกแต่งภายในห้องของทั้งสองคนนั้นก็มีมากกว่าในเรือนแห่งนี้ของหลี่เหวยหยวนมากแล้ว

คิดมาถึงตรงนี้หลี่หลิงหว่านก็ถอนหายใจออกมาคำรบหนึ่ง หากเปลี่ยนเป็นนางที่ต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้แทนหลี่เหวยหยวน ต้องถูกผู้คนเหยียบย่ำเช่นนี้ทุกๆ วันตลอดสิบกว่าปี เห็นทีจิตใจของนางก็คงจะบิดเบี้ยววิปริตเช่นกัน

คิดไปคิดมาหลี่หลิงหว่านก็รู้สึกว่าตนเองไม่ได้โกรธเขามากเพียงนั้นแล้ว

พอนางหันหน้ากลับมาจึงเห็นว่าหลี่เหวยหยวนเองก็ยังไม่ไปไหน เขานั่งคุกเข่าข้างหนึ่งอยู่ข้างกระถางไฟอีกฝั่งมาโดยตลอด ในมือถือไม้คีบปลายทองแดงกำลังพลิกถ่านในกระถางไฟ

หึ ดีไม่ดีในใจเขาเองก็คงรู้ว่าเมื่อครู่นี้ไม่ควรใช้สายตา ‘มองคนปัญญาอ่อน’ เช่นนั้นมองนาง แต่ปากก็เอ่ยคำพูดประเภท ‘เจ้าไม่ต้องโกรธแล้ว’ พวกนี้ไม่ออก ดังนั้นเขาจึงเอาแต่อยู่ที่เดิมเช่นนี้ไม่ไปไหน อยากจะใช้การกระทำมาแสดงออกถึงความรู้สึกผิดในใจเขา รอจนนางหายโกรธก็เป็นได้