ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 12-13

บทที่สิบสาม

หลี่เหวยหยวนพลันลุกพรวดขึ้นมา ไม้คีบปลายทองแดงในมือถูกกำแน่น เขามองไปที่หลี่หลิงหว่านด้วยแววตาเย็นชา

“เจ้าจะทำอะไร” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำแฝงไปด้วยโทสะ “ใครอนุญาตให้เจ้าแตะต้องข้า!”

ความเจ็บปวดที่ถูกมารดาแท้ๆ ทุบตีอย่างอำมหิตนี้ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่อยากให้ผู้ใดมารับรู้ เขาก็แค่อยากจะเป็นเหมือนสัตว์เล็กๆ ที่ได้รับบาดเจ็บพวกนั้น ในมุมหนึ่งของค่ำคืนอันเงียบสงบไม่มีผู้ใดมารับรู้ ค่อยๆ เลียไล้บาดแผลบนร่างกายและหัวใจของตนเองไปเงียบๆ เขาไม่พร้อมที่จะแสดงบาดแผลเหล่านี้ให้คนอื่นได้เห็น ย่อมไม่อาจให้ผู้อื่นมาสัมผัสหรือถามไถ่ได้ ดังนั้นเขาถึงได้ระเบิดโทสะทันทีที่ถูกนางสัมผัส

ทว่าหลี่หลิงหว่านทำราวกับไม่รับรู้ถึงโทสะของหลี่เหวยหยวนอย่างไรอย่างนั้น นางกำลังคิดหาหนทางใช้พิษแก้พิษ จะอาศัยเพียงเรื่องเล็กๆ น้อยๆ อย่างการส่งความอบอุ่นมาทำให้หลี่เหวยหยวนยอมเปิดใจให้นางจริงๆ ได้อย่างไร เพราะฉะนั้นนางจึงต้องทุ่มจนหมดตัวด้วยการ ‘เล่นใหญ่’ กับเขาสักรอบก็แล้วกัน

นางมั่นใจว่ารอยเลือดสองรอยบนลำคอของหลี่เหวยหยวนนี้ต้องเกิดจากการถูกตู้ซื่อใช้แส้ฟาดใส่แน่ คงจะไม่ได้มีเพียงบนลำคอของเขาเท่านั้น เกรงว่าทุกส่วนบนร่างกายของเขาก็น่าจะเต็มไปด้วยรอยบาดแผลเช่นนี้

จะต้องเป็นเพราะเมื่อครู่ตอนที่อยู่ในเรือนซื่ออันหลี่เหวยหยวนเห็นคนรอบข้างล้วนอยู่กับสมาชิกในครอบครัวอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา ดังนั้นในใจเขาจึงคิดถึงตู้ซื่อ อยากไปอยู่เฝ้าคืนข้ามปีร่วมกับมารดา ทว่าเขาที่ไปหาอย่างเปี่ยมด้วยความคาดหวังกลับถูกตู้ซื่อทุบตีอย่างเสียสติแทนกระมัง

…เขาจะรู้สึกเสียใจและสิ้นหวังมากเพียงใดกัน

หลี่หลิงหว่านถอนหายใจอยู่ภายใน ก่อนที่นางจะเงยหน้า ใช้ดวงตาบริสุทธิ์ใสกระจ่างมองไปยังหลี่เหวยหยวน เอ่ยถามเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและอ่อนโยน “พี่ชาย พี่เจ็บหรือไม่เจ้าคะ”

สีหน้าบนใบหน้าหลี่เหวยหยวนพลันแข็งค้าง มือที่กำไม้คีบปลายทองแดงสั่นขึ้นมาเล็กน้อยอย่างห้ามไม่ได้

เดิมทีเมื่อครู่นี้ในใจเขากำลังเปี่ยมไปด้วยโทสะเสียดฟ้าจนเกือบจะควบคุมตนเองไม่อยู่ กระทั่งเกือบจะยกไม้คีบปลายทองแดงในมือฟาดไปยังหลี่หลิงหว่านอยู่แล้ว จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงหลี่หลิงหว่านเอ่ยถามอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยนว่า ‘พี่ชาย พี่เจ็บหรือไม่เจ้าคะ’

นัยน์ตาสะอาดบริสุทธิ์เต็มไปด้วยความห่วงใยของนางมองมาที่เขา สีหน้าก็เต็มไปด้วยความปวดใจ

พริบตาต่อมาหลี่เหวยหยวนจึงฝืนเบือนหน้าหลบ ไม่มองหลี่หลิงหว่านอีกต่อไป ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง ไม่พูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว