ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 12-13

ทว่าหลี่หลิงหว่านจำเป็นต้องพูด หลี่เหวยหยวนถูกมารดาแท้ๆ ทุบตีอย่างโหดร้ายเช่นนี้ ในใจเขาจะต้องเจ็บปวดมากเป็นแน่ เวลาที่อีกฝ่ายอ่อนแอแบบนี้นับเป็นโอกาสอันดีที่สุดที่นางจะบุกรุกเข้าไปแล้ว หากไม่อาศัยโอกาสในตอนนี้โจมตีเขา เช่นนั้นจะต้องรอไปถึงเมื่อไรเล่า

ดังนั้นหลี่หลิงหว่านจึงเอ่ยถาม “พี่ชาย ที่นี่มียาทาอะไรที่สามารถแก้อาการฟกช้ำได้หรือไม่”

“ไม่มี” หลี่เหวยหยวนตอบเสียงห้วน เขายังคงรักษาท่าทีเบือนหน้ามองไปทางอื่น ไม่ยอมหันกลับมามองนางแต่อย่างใด

หลี่หลิงหว่านไม่พอใจจนลอบกัดฟันกรอด ความรู้สึกราวกับเอาหน้าร้อนๆ ไปแนบก้นเย็นๆ นี้เป็นอะไรที่ใครไม่เจอกับตัวจะไม่เข้าใจจริงๆ แต่นางจะทำอะไรได้เล่า นางรักชีวิตของตนเองนี่ ยังคงยึดถือจุดมุ่งหมายนั้น อันดับแรกคือปกป้องชีวิตตนเองให้ดีก่อน รอจนภายหลังหลี่เหวยหยวนเสียสติและไร้จิตวิญญาณไปแล้วนางค่อยชำระบัญชีครั้งนี้กับเขาอีกทีก็ได้

“เสี่ยวซาน” หลี่หลิงหว่านหันหน้าไปถามเสี่ยวซานที่ยืนอยู่ด้านข้างมาโดยตลอด “พวกเรามียาทาสำหรับแก้อาการฟกช้ำบ้างหรือไม่”

เสี่ยวซานครุ่นคิดก่อนตอบ “มีเจ้าค่ะคุณหนู”

“ดีมาก” หลี่หลิงหว่านผงกศีรษะ จากนั้นก็เอ่ยสั่งนาง “เช่นนั้นก็รบกวนเจ้าวิ่งกลับไปสักรอบ ไปเอายาทาแก้ฟกช้ำของพวกเรามาที่นี่ แล้วก็หยิบของว่างกับเมล็ดแตงมาด้วย”

เมื่อครู่หลี่หลิงหว่านลอบสำรวจดูแล้ว ในเรือนของหลี่เหวยหยวนไม่มีของกินอะไรอยู่เลย ยามวิกาลที่ผ่านไปอย่างเชื่องช้าเช่นนี้นางจะไม่หิวตายก่อนหรือ หากมีเมล็ดแตงมาเพิ่ม ยามที่ทุกคนนั่งล้อมวงกันแทะเมล็ดแตงไปพลางพูดคุยกันไปพลางคงจะช่วยสานสัมพันธ์ระหว่างกันได้ดียิ่งขึ้น

เสี่ยวซานรับคำ ก่อนจะถือโคมไฟไม้ไผ่สานขึ้นมาและตั้งท่าจะเดินออกไป ทว่าหลี่หลิงหว่านกลับเรียกเอาไว้ก่อน

“ข้างนอกนั่นลมแรง หิมะก็ตกหนัก เทียนไขในโคมดวงนี้ของเจ้าถูกลมพัดดับได้ง่าย เอาโคมแก้วกลมดวงนั้นของข้าไปดีกว่า”

ในยุคสมัยนี้แก้วไม่ใช่สิ่งที่หามาได้ง่ายๆ ยามปกติหลี่หลิงหว่านจะรักถนอมโคมแก้วกลมดวงนี้ราวกับดวงตาตนเองอย่างไรอย่างนั้น ไม่ยอมให้ใครมาแตะต้องได้โดยง่าย ยามนี้ได้ยินคุณหนูบอกให้นางถือโคมแก้วกลมดวงนี้ไปส่องทาง เสี่ยวซานจึงรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง

ผ่านไปสักพักนางจึงรีบโบกไม้โบกมือ เอ่ยอธิบายอย่างร้อนรน “ไม่เจ้าค่ะๆ คุณหนู บ่าวเป็นคนไม่ระมัดระวัง มือก็หนัก เกิดหกล้มจนทำโคมแก้วกลมดวงนี้แตกขึ้นมา เช่นนั้นจะทำอย่างไรล่ะเจ้าคะ”

ถึงยามนั้นต่อให้ขายนางออกไปก็ยังชดเชยไม่ได้เลย

ทว่าหลี่หลิงหว่านกลับลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปหยิบโคมแก้วกลมที่วางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะยัดเยียดโคมใส่มือเสี่ยวซานอย่างไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย ทั้งยังยิ้มเอ่ย “โคมหล่นมีมูลค่า? คนหกล้มมีมูลค่า? ไม่ว่าอย่างไรตัวเจ้าก็มีค่ามากกว่าโคมดวงนี้มากนัก”

เสี่ยวซานได้ยินแล้วก็รู้สึกซาบซึ้งใจจนดวงตาร้อนผ่าวขึ้นมา