ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 12-13

แน่นอนว่าศัตรูของหลี่เหวยหยวนย่อมเป็นพระเอก และก็มีตัวประกอบชายอันดับหนึ่งในนิยายอีกคนหนึ่งด้วย โดยเฉพาะตัวประกอบชายอันดับหนึ่งนั้นนับได้ว่าเป็นตัวละครที่ยอดเยี่ยมอย่างยิ่ง

ฝ่ายซ้ายมีเสนาบดีหยวน ฝ่ายขวามีเสนาบดีฉี ความสามารถของทั้งสองฝ่ายแทบจะเทียบเคียงกันได้ ไม่มีใครมากน้อยไปกว่ากัน นี่เป็นเรื่องที่ราษฎรทุกคนในแผ่นดินนี้ล้วนรู้กันโดยทั่ว

ทว่าน่าเสียดายนัก คาดว่ายามนี้พระเอกในนิยายน่าจะยังอยู่ในวังอย่างไม่มีอันจะกิน ส่วนตัวประกอบชายอันดับหนึ่งก็น่าจะยังเล่นกับเหยี่ยวของเขาอยู่แถวต้าซีเป่ย นางเองก็ถูกจำกัดบริเวณให้อยู่ภายในจวนใหญ่โตแห่งนี้ ออกจากจวนสักครั้งหนึ่งก็จะมีคนกลุ่มใหญ่คอยติดตาม ต่อให้นางมีใจจะตามหาพวกเขาก็ยังขาดกำลังอยู่ดี

หลี่หลิงหว่านกลุ้มใจ นางรู้สึกว่าชีวิตตนเองช่างยากลำบากโดยแท้ เหตุใดตอนแรกนางถึงได้ออกแบบตัวละครอย่างหลี่เหวยหยวนให้ออกมาเช่นนี้ มิหนำซ้ำนางยังต้องข้ามมิติมาเป็นตัวประกอบหญิงที่ถูกเขาฆ่าตายด้วย หากนางได้ข้ามมิติมาเป็นนางเอกจะดีเพียงใด แค่เพียงยิ้มน้อยๆ แสดงความอ่อนแอของตนเองให้เห็นสักเล็กน้อยก็มีบุรุษแย่งกันเข้ามาปกป้องนางแล้ว

หลี่หลิงหว่านรู้สึกว่าใจตนเองล้วนแหลกละเอียดเป็นไส้เกี๊ยวหมดแล้ว เพียงแค่เอาแป้งเกี๊ยวมาปั้นห่อตามแต่ใจแล้วก็ลงหม้อต้มได้เลย

เมื่อใจสลายนางจึงไม่ทันได้ยินคำพูดที่หลี่เหวยหยวนเอ่ยกับตน

รอหลังจากที่มีอาการตอบสนองขึ้นมาแล้วนางจึงรีบร้อนเงยศีรษะขึ้นเอ่ยถาม “พี่ชาย เมื่อครู่พี่พูดอะไรเจ้าคะ ข้าไม่ได้ยิน พี่พูดอีกทีได้หรือไม่”

ริมฝีปากของหลี่เหวยหยวนเม้มน้อยๆ ไม่ว่านางจะซักถามอย่างไรเขาก็ไม่ยอมเปิดปาก

หลี่หลิงหว่านไม่พอใจ ช่างน่าแค้นใจนักที่ข้าไม่อาจพุ่งตรงไปสะบัดมือใส่เขาได้จริงๆ

นางลอบกัดฟันกรอด สร้างตัวหลี่เหวยหยวนขึ้นมาในใจแล้วทิ่มแทงอย่างโหดเหี้ยมไม่หยุด ทว่าใบหน้าก็ยังต้องแสร้งยิ้มหวานออกมา เอ่ยถามเขาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “พี่ชาย เมื่อครู่นี้พี่พูดอะไรกับข้ากันแน่หรือเจ้าคะ”

หลี่เหวยหยวนไม่ตอบ แต่ถามนางกลับแทน “เมื่อครู่เจ้าคิดอะไรอยู่” สายตาเขาทั้งแหลมคมทั้งเย็นชา

ยามนี้ตัวเจ้าอยู่ด้วยกันกับข้า แต่ใจเจ้ากำลังคิดถึงผู้ใดอยู่!

หลี่หลิงหว่านยิ้มสดใส นางไม่อาจพูดได้ว่าเมื่อครู่นางกำลังคิดหาศัตรูในภายภาคหน้าของเขาออกมา จากนั้นก็ร่วมมือกับศัตรูของเขาเพื่อต่อกรกับเขา เกรงว่าหากนางพูดออกไปจริงๆ เช่นนั้นก็ไม่ต้องรอจนถึงวันหน้าแล้ว นางคงจะถูกเขาจัดการฆ่าตายไปเสียตั้งแต่ตอนนี้เลย

ดังนั้นนางจึงแสดงท่าทีเป็นกังวลอย่างจริงใจยิ่งออกมาพลางเอ่ย “เมื่อครู่ข้ากำลังเป็นห่วงบาดแผลบนร่างกายของพี่ชายเจ้าค่ะ ไม่รู้ว่าพี่ชายจะเจ็บปวดมากเพียงใดกันแน่ เหตุใดเสี่ยวซานจึงยังไม่กลับมาอีก”