ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! เล่ม 3 บทที่ 3-4

หลังจากที่หลี่หลิงหว่านใคร่ครวญแล้วก็เอ่ยกับตู้ซื่อว่า “ปีนั้นเรื่องที่บิดาเจ้าถูกใส่ความ ยามนี้ฮ่องเต้น่าจะพลิกคดีให้เขาแล้ว ส่วนภิกษุเลวทรามรูปนั้น เจ้าวางใจ จุดจบของเขาไม่มีทางดีแน่ เขาจะต้องได้รับการตอบแทนที่เขาสมควรได้รับ นอกจากนี้ฮูหยินผู้เฒ่ากับหลี่ซิวซง พวกเขาเองก็ไม่มีทางใช้ชีวิตอย่างสงบสุข ฟ้าดินมีตา คนที่ทำให้เจ้าตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ล้วนมีจุดจบที่พวกเขาสมควรจะได้รับทั้งสิ้น ส่วนเจ้า วันหน้าข้าจะพยายามคิดหาหนทางส่งเจ้าออกไปจากจวนสกุลหลี่ หาสถานที่เงียบสงบแห่งหนึ่งให้เจ้าใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อย่างสุขสงบ เพียงแต่ขออภัยเรื่องสกุลตู้ของเจ้า เฮ้อ ที่สุดแล้วใต้หล้านี้เจ้าก็ไม่เหลือคนในครอบครัวเลยสักคน หากว่าเจ้ายินยอม ไม่ว่าอย่างไรหลี่เหวยหยวนก็เป็นบุตรชายแท้ๆ ของเจ้า เจ้าเองก็ควรมองเขาเป็นคนในครอบครัวของเจ้า”

พูดมาถึงตรงนี้หลี่หลิงหว่านก็คิดขึ้นมาได้ว่าคนที่ทำร้ายตู้ซื่อล้วนไม่มีจุดจบที่ดีอะไร เช่นนั้นนางเล่า เป็นนางที่สร้างโลกใบนี้ขึ้นมา เรื่องราวอันน่าเศร้าของตู้ซื่อสามารถพูดได้ว่าเป็นนางที่กำหนด ถ้าเช่นนั้นภายภาคหน้านางจะมีจุดจบอย่างไร ต้องรับผลอย่างไร หลี่หลิงหว่านนิ่งคิดอย่างสงสัย

ในตอนนั้นเองจู่ๆ ตู้ซื่อก็พุ่งเข้ามาราวกับลูกธนูหลุดออกจากสาย หลี่หลิงหว่านกำลังเหม่อลอยจึงไม่ได้ป้องกัน สองมือราวคีมเหล็กของตู้ซื่อบีบลำคอของหลี่หลิงหว่านไว้อย่างแน่นหนา ทั้งได้ยินเสียงนางเอ่ยถามอย่างดุร้าย “เจ้าเป็นใคร! เป็นใครกันแน่ เหตุใดเจ้าถึงรู้เรื่องราวมากมายถึงเพียงนี้ เรื่องทั้งหมดนี้เจ้ารู้ได้อย่างไร!”

ปากเอ่ยถามเช่นนี้ สองมือที่บีบคอหลี่หลิงหว่านก็ยิ่งออกแรงมากขึ้นเรื่อยๆ กระทั่งหลี่หลิงหว่านรู้สึกว่าตนเองหายใจลำบาก ยิ่งนานอาการขาดอากาศหายใจก็ยิ่งปรากฏชัดเจน

ข้าจะตายแล้ว ข้ากำลังจะตายแล้ว ในใจนางคิดอยู่เช่นนี้ ไม่ได้ตายเพราะถูกหลี่เหวยหยวนป้อนหญ้าไส้ขาดด้วยตนเอง แต่กลับตายด้วยน้ำมือของตู้ซื่อ ทว่าความรู้สึกของการถูกบีบคอจนตายก็ไม่ค่อยสบายจริงๆ แต่เป็นเช่นนี้ก็ดี ถือเสียว่าเป็นการชดใช้หนี้ที่นางทำให้ชีวิตของตู้ซื่อต้องยากลำบากถึงเพียงนี้ก็แล้วกัน

เดิมทีหลี่เหวยหยวนกำลังคลายอาภรณ์เตรียมขึ้นเตียงไปพักผ่อนแล้ว แต่จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงคนเคาะประตูเรือนดังลั่นที่ด้านนอก เขาขมวดคิ้วน้อยๆ ก่อนจะส่งเสียงผ่านทางหน้าต่างสั่งให้จิ่นเหยียนออกไปดู

จิ่นเหยียนรับคำแล้วหันกายออกไป ผ่านไปสักพักเขาก็เดินกลับมาอย่างรวดเร็ว เอ่ยรายงานผ่านหน้าต่าง “คุณชาย เป็นเสี่ยวซานขอรับ นางบอกว่ามีเรื่องเร่งด่วนมากต้องการจะเอ่ยกับท่าน”

เสี่ยวซาน? ก่อนหน้านี้นางไม่ได้ตามหว่านวานกลับไปแล้วหรือ เหตุใดตอนนี้ถึงวิ่งมาที่นี่เพียงลำพัง ทั้งยังบอกว่ามีเรื่องเร่งด่วนต้องการจะพูดกับข้า คงไม่ใช่ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับหว่านวานหรอกนะ

หลี่เหวยหยวนหัวใจกระตุกอย่างรุนแรง เขาเลิกผ้าห่มแล้วลงจากเตียง เอ่ยเรียกเสี่ยวซานให้เข้ามา ทั้งยังเอ่ยถามนางอย่างร้อนใจ “เกิดเรื่องอะไรกับคุณหนูสี่ใช่หรือไม่ รีบพูดมาเร็วเข้า”

เสี่ยวซานคุกเข่าลงไปทันทีที่เข้ามา แล้วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้อย่างละเอียดรอบหนึ่งอย่างรวดเร็ว ก่อนเอ่ยต่อ “คุณหนูบอกว่าต้องการมาหาท่านเจ้าค่ะ แต่บ่าวเห็นว่าทิศทางที่คุณหนูไปไม่ได้มุ่งมาหาท่านที่นี่ ตลอดเส้นทางที่บ่าวรีบเดินมาก็ไม่เห็นเงาร่างของคุณหนูเช่นกัน แต่ก่อนหน้านี้คุณหนูเอ่ยสั่งอย่างเข้มงวดไม่ให้บ่าวติดตามไป บ่าว…บ่าวกลัวจึงไม่กล้าตามคุณหนูไป แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ยังเป็นห่วงคุณหนู บ่าวคิดดูแล้วจึงมาหาคุณชายใหญ่ อยากให้ท่านตามไปดูเจ้าค่ะ ไม่ว่าอย่างไรคุณหนูก็เชื่อฟังคุณชายใหญ่ที่สุดอยู่แล้ว หากท่านไป คุณหนูจะต้องไม่ว่าอะไรท่านอย่างแน่นอน”

“นางไม่ให้เจ้าตาม เจ้าก็ไม่ตามจริงๆ?” น้ำเสียงหลี่เหวยหยวนฟังดูเย็นเยียบ “ดึกดื่นเช่นนี้ ทุกหนแห่งล้วนมืดสนิท หากนางเกิดเหตุร้ายอะไรขึ้น ศีรษะเจ้าแบกรับไหวหรือ”

เสี่ยวซานอยากจะร้องไห้จริงๆ เพราะกำลังหวาดกลัว ใบหน้านางจึงซีดขาวไปหมด

“ยังไม่รีบลุกขึ้นพาข้าไปยังทางแยกก่อนที่เจ้าจะแยกกับคุณหนูอีก” หลี่เหวยหยวนไม่ต่อว่าเสี่ยวซานอีก เพียงแค่เดินอย่างรวดเร็วไปหยิบชุดคลุมยาวผ้าแพรที่แขวนเสื้อมาสวม กำชับให้จิ่นเหยียนรั้งอยู่ที่เรือน จากนั้นเขาก็ก้าวเดินอย่างเร่งรีบออกไป เสี่ยวซานเองก็วิ่งเหยาะๆ ตามหลังเขาไป