ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 8-9

วันรุ่งขึ้นหลี่หลิงหว่านตื่นมาก็รู้สึกว่าร่างกายผิดปกติอย่างยิ่ง

เมื่อวานดื่มน้ำขิงชามใหญ่ขนาดนั้นลงไปแล้วแท้ๆ แต่จนถึงตอนนี้ลำคอของนางก็ยังแห้งผากราวกับน้ำขิงไม่ช่วยอะไรเลย อาการมึนศีรษะหนักๆ ยังไม่พูดถึง ซ้ำยังรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งร่าง ยังดีที่ความคิดยังคงกระจ่าง สติเองก็แจ่มใส หลี่หลิงหว่านจึงไม่ใส่ใจกับอาการของตนเองเท่าไรนัก

ทว่าเสี่ยวซานกับเสี่ยวอวี้ที่อยู่ด้านข้างเห็นแล้วในใจก็ตกใจและหวาดหวั่นเป็นอย่างยิ่ง

ใบหน้าของคุณหนูแดงก่ำไปหมดแล้ว

เสี่ยวอวี้เอ่ยกับหลี่หลิงหว่านอย่างกล้าๆ กลัวๆ “คุณ…คุณหนู ให้บ่าวไปแจ้งแก่ฮูหยินผู้เฒ่า ให้ฮูหยินผู้เฒ่าเชิญท่านหมอมาดูอาการท่านดีหรือไม่เจ้าคะ”

หากยังเป็นไข้ต่อไปเช่นนี้ คุณหนูคงจะไม่โดนไข้เผาจนตายใช่หรือไม่ เช่นนั้นพวกนางย่อมหนีความผิดไม่พ้นแน่

“ไม่ต้อง” หลี่หลิงหว่านปฏิเสธอย่างเฉียบขาด “ผ่านไปสักวันสองวันก็หายดีแล้ว”

แค่หวัดเท่านั้นเอง จะกินยาหรือไม่กินเพียงแค่เจ็ดวันก็หายแล้ว เหตุใดนางต้องไปกินยาสมุนไพรที่ขมขนาดนั้นกันด้วยเล่า

นางตอนที่เป็นหลินหว่านเคยกินยาสมุนไพรอยู่ครั้งหนึ่ง ความขมในยามนั้นยากจะกลืนลงคอได้จริงๆ ดังนั้นนางจึงไม่อยากสัมผัสรสชาติเช่นนั้นอีกแล้ว

เสี่ยวอวี้ไร้หนทาง นางทำได้เพียงถามหลี่หลิงหว่านอีกครั้ง “คุณหนู เมื่อครู่บ่าวเพิ่งไปนำอาหารเช้ามา คุณหนูอยากจะกินสักนิดหรือไม่เจ้าคะ”

หลี่หลิงหว่านมองอาหารเช้าที่เสี่ยวอวี้นำเข้ามา แม้จะมีขนมผีเสื้อ กับขนมเปี๊ยะหน้างาไส้ฟักเชื่อมอย่างละจาน แต่นางรู้สึกเลี่ยนไม่อยากอาหาร จึงกินแค่ข้าวต้มไปสองช้อนก็พอแล้ว

หันหน้าไปเห็นเสี่ยวซานยังคงยืนอยู่ที่ด้านข้าง นางจึงเอ่ยกับอีกฝ่ายว่า “ที่นี่มีเสี่ยวอวี้อยู่แล้ว เจ้าไปส่งถ่านกับเทียนไขให้คุณชายใหญ่เถอะ” ชะงักไปชั่วครู่ จากนั้นหลี่หลิงหว่านจึงชี้ไปที่จานขนมเปี๊ยะหน้างาไส้ฟักเชื่อมจานนั้นแล้วเอ่ย “เอาของว่างนี้ติดมือไปให้คุณชายใหญ่ด้วยแล้วกัน”

เสี่ยวซานรับคำคราหนึ่ง

ยามเช้าพอเสี่ยวซานตื่นขึ้นมานางก็ออกไปรวบรวมถ่านกับเทียนไขแล้ว อย่างไรก็แค่จำนวนที่ใช้ได้ห้าวัน ไม่ได้มากมายเท่าไรนัก นางเพียงคนเดียวก็สามารถถือของพวกนี้ได้หมด

สุดท้ายเสี่ยวซานก็ถือถ่านตะกร้าเล็กๆ พร้อมกับเทียนไขหกเล่ม ขนมเปี๊ยะหน้างาไส้ฟักเชื่อมห้าชิ้น ไปเคาะประตูเรือนของหลี่เหวยหยวน

หนนี้มิได้เหมือนกับคราวก่อนที่ไม่ยอมเปิดประตูแล้วให้นางยืนทนลมหนาวเช่นนั้นอีก เพียงเคาะไปไม่กี่ครั้งจิ่นเหยียนก็มาเปิดประตูเรือน ก่อนเอ่ยถามว่านางมาทำอะไร

เสี่ยวซานชี้แจงถึงจุดประสงค์ในการมาของตนเอง จิ่นเหยียนฟังแล้วก็หันหน้าตะโกนกลับเข้าไปในห้อง “คุณชาย เป็นสาวใช้ข้างกายคุณหนูสาม มาส่งของให้ท่านตามคำสั่งของคุณหนูสามขอรับ!”

ทั้งที่นางมาส่งของให้แท้ๆ แต่จิ่นเหยียนกลับไม่มีทีท่าว่าจะเชิญนางเข้าไปข้างในสักนิด ในใจเสี่ยวซานจึงรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ทว่านางเองก็พอรู้อยู่ว่าเรือนแห่งนี้ของคุณชายใหญ่ไม่เคยต้อนรับคนนอกมาก่อน เพียงไม่นานความไม่พอใจเล็กน้อยของเสี่ยวซานก็สลายไปไม่มีเหลือ

หลังจากที่จิ่นเหยียนตะโกนเข้าไปในห้องแล้ว ผ่านไปสักพักหนึ่งหลี่เหวยหยวนในชุดผ้าแพรสีขนนกกากับรองเท้าหุ้มข้อหนังกวางก็ยอมเดินออกจากห้องมาที่หน้าประตูเรือน