ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 8-9

เสี่ยวซานไม่เคยเห็นหลี่เหวยหยวนที่สง่างามเช่นนี้มาก่อน ในความทรงจำของนางนั้นคุณชายใหญ่ล้วนสวมอาภรณ์เก่าขาด ทั้งไม่ค่อยสนทนากับใคร ที่ผ่านมาในความคิดของนาง คุณชายใหญ่ก็เป็นเพียงเงาร่างสีเทาร่างหนึ่งเท่านั้น

ทว่ายามนี้คนตรงหน้าสวมชุดผ้าแพรสีขนนกกาชุดใหม่ที่คุณหนูของนางเพิ่งส่งมาให้เมื่อวาน เท้าใส่รองเท้าหุ้มข้อหนังกวางกำลังย่ำเหยียบอยู่บนพื้นซึ่งเต็มไปด้วยเกล็ดหิมะ ชั่วพริบตานั้นเสี่ยวซานก็รู้สึกว่าคุณชายที่อยู่ตรงหน้านี้ดูองอาจสง่างามเหนือสามัญ เพียงแต่สายตาที่เขาใช้มองนางนั้นออกจะเยือกเย็นเกินไป กลิ่นอายรอบกายเขาก็เย็นยะเยียบมากจริงๆ

เสี่ยวซานไม่กล้ามองต่อจึงรีบก้มศีรษะลง

ในที่สุดหลี่เหวยหยวนก็เดินมาถึงที่ประตูเรือน เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้านาง ทั้งยังเอ่ยถามอย่างรวบรัด “นางให้เจ้านำสิ่งใดมาส่ง”

ไม่ว่าอย่างไรคุณหนูของข้าก็เป็นน้องสามของท่าน เหตุใดท่านมาถึงก็เรียกขาน ‘นาง’ ตรงๆ เช่นนี้เลยเล่า

แม้ในใจเสี่ยวซานจะนึกตำหนิ แต่เบื้องหน้ากลับไม่กล้าแสดงความผิดปกติอะไรออกมา กระทั่งศีรษะนางยังไม่กล้าเงยขึ้นเสียด้วยซ้ำ เพียงก้มหน้าเอ่ย “คุณหนูของบ่าวเป็นห่วงว่าคุณชายใหญ่จะหนาว จึงกำชับให้บ่าวนำถ่านมาส่งให้ท่าน เทียนไขกับขนมเปี๊ยะหน้างาเหล่านี้ก็เป็นสิ่งที่คุณหนูสั่งให้บ่าวนำมามอบให้ท่านเช่นเดียวกันเจ้าค่ะ”

หลี่เหวยหยวนก้มศีรษะมองถ่านตะกร้าเล็กตะกร้าหนึ่งที่วางอยู่บนพื้นหิมะโดยไม่ได้เอ่ยอะไร

เสี่ยวซานหัวใจวูบไหวไปมา กลัวเหลือเกินว่าเขาจะเป็นเหมือนเมื่อเช้าวาน หยิบตะกร้าถ่านขึ้นมาโยนทิ้งไป ยังดีที่หลี่เหวยหยวนไม่ได้มีเจตนาเช่นนั้น เขาเพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่พูดจาและไม่เคลื่อนไหวอะไร

เห็นเจ้านายมีท่าทีเช่นนี้แล้ว จิ่นเหยียนกับเสี่ยวซานซึ่งเป็นบ่าวรับใช้จึงทำได้เพียงยืนอยู่บนพื้นหิมะเป็นเพื่อนโดยไม่พูดจา ชั่วขณะหนึ่งถึงกับได้ยินเสียงลมพัดดังมา ใบไผ่ที่อยู่ด้านข้างส่งเสียงขยับไหว

ผ่านไปสักพักหนึ่งหลี่เหวยหยวนก็เอ่ยขึ้นมา “ได้ยินว่าคุณหนูของเจ้าป่วย” น้ำเสียงสงบนิ่ง ไม่มีคลื่นอารมณ์แม้แต่นิดเดียว

เสี่ยวซานเหลือบมองจิ่นเหยียนครั้งหนึ่ง เมื่อวานจิ่นเหยียนจะต้องได้ยินที่นางพูดกับป้าจางเป็นแน่ ถึงได้นำกลับมาบอกคุณชายใหญ่

เสี่ยวซานรีบร้อนตอบรับ “เจ้าค่ะ”

“ยามนี้อาการป่วยของนางเป็นอย่างไรบ้าง” ยังคงเป็นน้ำเสียงที่สงบนิ่งดังเดิม ฟังไม่ออกว่าเขาเป็นห่วงหรือไม่

เพียงได้ยินหลี่เหวยหยวนถามคำถามนี้ขึ้นมา เสี่ยวซานก็อยากจะร้องไห้แล้ว ด้วยเป็นสาวใช้ที่อายุยังน้อย ไม่เคยพบเจอเรื่องราวพวกนี้มาก่อน เพียงแค่เห็นใบหน้าของหลี่หลิงหว่านร้อนจนแดงไปหมด นางก็ตกใจจนใบหน้าแทบจะเขียวคล้ำอยู่แล้ว

น้ำเสียงที่เสี่ยวซานเอ่ยออกมาจึงแฝงไปด้วยอาการสะอื้น “คุณหนูของบ่าวยามนี้ยังคงมีไข้สูงอยู่เลยเจ้าค่ะ ใบหน้าแดงไปหมดแล้ว อาหารเช้าก็ไม่กิน เพียงตักข้าวต้มไปสองคำเท่านั้น แต่แม้จะป่วยถึงเพียงนี้คุณหนูก็ยังเร่งให้บ่าวรีบนำถ่านมาส่งให้ท่าน เกรงว่าท่านจะหนาวเจ้าค่ะ”

หลี่เหวยหยวนได้ยินแล้วก็ไม่เอ่ยอะไรขึ้นมาอีก

จิ่นเหยียนที่อยู่ด้านข้างกำลังคิดอย่างซาบซึ้งใจ คุณหนูสามช่างเป็นคนดีจริงๆ ขนาดเป็นไข้ถึงเพียงนี้ก็ยังเป็นห่วงคุณชายใหญ่ว่าจะหนาวจนทนไม่ไหว

ผ่านไปอีกสักพักใหญ่เสียงของหลี่เหวยหยวนจึงดังขึ้นอีกครั้ง “อาการป่วยของนาง ท่านหมอว่าอย่างไรบ้าง”