ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 8-9

น้ำเสียงในครั้งนี้นับว่าแฝงไปด้วยความรู้สึกบ้างแล้ว ทว่าเสี่ยวซานยังคงฟังไม่ออกว่าที่สุดแล้วเขาเป็นห่วงหรือว่าไม่เป็นห่วงกันแน่ นางจึงตอบกลับไปตรงๆ “คุณหนูไม่ยอมให้บ่าวไปเชิญท่านหมอมาตรวจเจ้าค่ะ บอกเพียงว่าผ่านไปสักสองวันก็หายดีแล้ว ไม่ต้องให้ท่านหมอมาดู”

“นางเป็นเด็ก พวกเจ้าก็ไม่จำเป็นต้องรู้ความเช่นนางหรือ” หนนี้เสี่ยวซานเพิ่งจะพูดจบ หลี่เหวยหยวนก็สวนกลับมาทันที น้ำเสียงดังกว่าเมื่อครู่ยังไม่ต้องพูดถึง เพราะครั้งนี้ฟังดูแล้วยังรู้สึกว่าเย็นชาเป็นพิเศษด้วย “ยังไม่รีบไปแจ้งฮูหยินผู้เฒ่าอีกหรือ ให้ฮูหยินผู้เฒ่าเชิญท่านหมอมาดูอาการนางเถอะ”

เสี่ยวซานยังคงลังเล “แต่…แต่คุณหนูไม่ให้บ่าวแจ้งเรื่องนี้กับฮูหยินผู้เฒ่าเจ้าค่ะ”

“หากไม่แจ้งฮูหยินผู้เฒ่า กระทั่งนางป่วยเป็นอะไรขึ้นมา ถึงตอนนั้นพวกเจ้าจะรับความผิดนี้ไหวหรือ” น้ำเสียงของหลี่เหวยหยวนเย็นเยียบอย่างถึงที่สุดแล้ว จากนั้นยังตวาดเสียงต่ำต่อ “ยังไม่รีบไปแจ้งเรื่องที่นางป่วยกับฮูหยินผู้เฒ่าอีก!”

ถูกเขาตวาดด้วยน้ำเสียงเย็นชาเช่นนี้ไปหนหนึ่ง เสี่ยวซานก็ตกใจจนหัวใจแทบกระดอนออกมาจากปากอยู่แล้ว ยามนี้นางจึงไม่ลังเลอีก ส่งเสียงขานรับครั้งหนึ่งแล้วก็หมุนตัววิ่งไปทางทิศของเรือนซื่ออันของฮูหยินผู้เฒ่าทันที

หลี่เหวยหยวนเห็นเสี่ยวซานจากไปไกลแล้วก็ก้มหน้ามองตะกร้าถ่านที่อยู่บนพื้น ชะงักไปชั่วครู่จึงเอ่ยสั่งจิ่นเหยียน “เอาของเข้ามา”

จิ่นเหยียนรับคำ พอเห็นหลี่เหวยหยวนหมุนตัวเตรียมกลับเข้าไปในเรือน เขาครุ่นคิดก่อนจะตัดสินใจเอ่ยถามประโยคหนึ่ง “คุณชาย ท่านอยากไปเยี่ยมคุณหนูสามหรือไม่ขอรับ”

ไม่ว่าจะพูดอย่างไรอาการป่วยหนนี้ของคุณหนูสามก็มีสาเหตุมาจากเมื่อเช้าวานนางรับลมเย็นที่หน้าประตูเรือนแห่งนี้เป็นเวลานานขนาดนั้นจนจับไข้ขึ้นมา กระทั่งคุณหนูสามป่วยขนาดนี้แล้ว ทว่าในใจก็ยังนึกเป็นห่วงคุณชายกลัวว่าเขาจะหนาว สั่งให้สาวใช้นำถ่านมาให้อีก

จิ่นเหยียนเห็นเพียงแผ่นหลังของหลี่เหวยหยวนชะงักไป ก่อนที่เสียงของเขาจะดังขึ้นอย่างเย้ยหยัน “นางเป็นดั่งไข่มุกในอุ้งมือ ของฮูหยินผู้เฒ่ากับท่านอาสะใภ้สาม พอรู้ว่านางป่วยแล้ว อีกสักพักคงมีคนไปเยี่ยมนางจนเต็มห้อง จะให้ข้าไปดูนางเพื่ออะไร ยิ่งไปกว่านั้นนางจะเป็นหรือตายเกี่ยวอะไรกับข้าด้วย มีค่าพอให้ข้าไปดูนางหรือ” กล่าวจบเขาก็เดินเข้าไปในห้องโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมา

เหลือเพียงจิ่นเหยียนยืนอยู่ตรงนั้น ยกมือขึ้นถูจมูก ในใจคิดว่า ทั้งที่ในใจคุณชายเป็นห่วงคุณหนูสามอยู่แท้ๆ มิเช่นนั้นเมื่อครู่คงไม่ตวาดเสี่ยวซานให้นางรีบไปแจ้งเรื่องกับฮูหยินผู้เฒ่าให้รีบไปตามหมอมาหรอก ทว่าเหตุใดยามนี้คุณชายกลับพูดเช่นนี้อีก

จิ่นเหยียนคิดไม่ตกก่อนจะส่ายศีรษะ แล้วยกถ่าน เทียนไข และขนมเปี๊ยะหน้างาเข้าไปในเรือน จากนั้นกลับมาปิดประตูเรือนอีกหน