ทดลองอ่าน ยอดสามีของกุลสตรีอันดับหนึ่ง เล่ม 3 บทที่ 77-78

บทที่ 78

เฉิงหยวนจิ่งมีไฟโทสะเต็มอก ความอดกลั้นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีนิ่งเฉยเริ่มตึงเครียดขึ้นทุกที แต่เมื่อเขาก้มลง เห็นแววตาไร้เดียงสาของเฉิงอวี๋จิ่นก็รู้สึกว่าความโกรธทั่วร่างไม่อาจระบายออกมาได้อีก

เฉิงหยวนจิ่งรู้ว่านางแสร้งทำ รู้ว่านางเจ้าเล่ห์ใช้ลูกไม้เก่ง ถนัดการทำให้ชายหนุ่มหลงใหลที่สุด ทั้งหมดนี้รวมไปถึงแววตาออดอ้อนและว่านอนสอนง่ายในตอนนี้ของเฉิงอวี๋จิ่นด้วย

กระทั่งการสนิทสนมเอาใจของเฉิงอวี๋จิ่นในช่วงที่ผ่านมานี้ ทั้งหมดล้วนมีจุดประสงค์อย่างอื่น

เขาย่อมรู้ดี แต่นั่นจะทำอะไรได้

เมื่อต้องเผชิญกับดวงตาที่ประณีตงดงาม แฝงการพึ่งพิงแต่ไม่หวาดกลัวคู่นี้ เขาจะทำสิ่งใดได้

หลังจากเฉิงหยวนจิ่งเดินออกจากเรือนพักของฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงก็เดินไปทางเรือนจิ่นหนิงทันที ไปถึงแล้วจึงพบว่าเฉิงอวี๋จิ่นไม่อยู่ เขาตกใจมาก สุดท้ายสงบสติลงได้ ให้คนติดตามไปสอบถาม จึงรู้ว่าวันนี้หลินชิงหย่วนมาที่นี่

เฉิงหยวนจิ่งยืนอยู่ข้างนอก ฟังเฉิงอวี๋จิ่นพูดอ้อมถามถึงเรื่องการแต่งงานของหลินชิงหย่วน ได้ยินนางแสร้งทำท่าน่าสงสารพูดว่านางอยู่ในจวนสกุลเฉิงไม่ง่ายเลย ถึงขั้นที่ว่าเขายังได้ยินเฉิงอวี๋จิ่นพูดว่านางจะถูกฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงให้แต่งงานอีกด้วย อีกฝ่ายเป็นพ่อม่ายภรรยาตาย

เฉิงหยวนจิ่งไม่เหมือนกับหลินชิงหย่วน เขาเพิ่งฟังไปครู่หนึ่งก็วิเคราะห์คุณสมบัติหลายข้อเช่นเป็นพ่อม่าย มีบุตรชายหนึ่งคน ตรงใจสกุลเฉิงก็รู้ว่าคนคนนี้คือไช่กั๋วกงตี๋เหยียนหลิน

ตี๋เหยียนหลินถูกทำให้ชื่อเสียงแปดเปื้อนอย่างไรเฉิงหยวนจิ่งไม่สนใจแม้แต่น้อย เขาสนใจเพียงว่าอีกไม่กี่วันสกุลตี๋จะมาทาบทามสู่ขอถึงจวนหรือ

ตี๋เหยียนหลินไม่ได้ฟังคำเตือนของเขาในตอนนั้นอย่างใส่ใจ เฉิงหยวนจิ่งเตรียมการไว้นานแล้ว แต่พอเขาได้ยินเรื่องนี้จากปากของเฉิงอวี๋จิ่นโดยไม่ทันตั้งตัว ยังคงรู้สึกโกรธมาก

เหตุใดนางจึงไม่บอกเขา เหตุใดจึงยินดีจะขอความช่วยเหลือจากชายแปลกหน้าที่มีวาสนาได้พบหน้ากันเพียงไม่กี่ครั้ง แต่ไม่มาขอความช่วยเหลือจากเขา ตัวเขาในใจของเฉิงอวี๋จิ่นไม่มีความสำคัญถึงเพียงนี้เชียวหรือ

สกุลตี๋ สกุลฮั่ว หรือแม้แต่สกุลหลินล้วนไม่ใช่ปัญหา พวกเขาไม่ว่าผู้ใดมาพูดทาบทามสู่ขอก็ไม่มีทางสำเร็จ แต่ว่าเฉิงหยวนจิ่งกลับสนใจท่าทีของเฉิงอวี๋จิ่นมาก

เฉิงหยวนจิ่งอยู่ข้างนอกโดยไม่พูดอะไร เหล่าผู้ติดตามอยู่ข้างหลังเฉิงหยวนจิ่งต่างไม่กล้าหายใจแรงสักคน จนกระทั่งเฉิงหยวนจิ่งล่วงรู้ได้ว่าหลินชิงหย่วนจะพูดอะไรก็อดรนทนไม่ไหว ผลักประตูเปิดเข้าไป

เขาเดิมทียังตัดสินใจว่าครั้งนี้จะไม่ให้อภัยเด็ดขาด จะแสร้งเมินเฉยไม่สนใจนาง ทว่าตอนนี้ก้มหน้าเห็นดวงตาของเฉิงอวี๋จิ่น รูปทรงงดงาม ลูกตาดำขาวแยกชัดเจน ทั้งไร้เดียงสาและดูประจบเอาใจ เฉิงหยวนจิ่งก็ใจร้ายไม่ลง เขาถึงขั้นคิดว่าคนตายเพราะทรัพย์นกตายเพราะอาหาร* เป็นธรรมดาที่มนุษย์จะไขว่คว้าผลประโยชน์ เฉิงอวี๋จิ่นไม่รู้ความตั้งใจของเขา นางกระตือรือร้นจะหาทางออกให้แก่ตนเองเท่านั้น ใช่ว่าจะอภัยให้ไม่ได้สักทีเดียว

เฉิงหยวนจิ่งเองรู้สึกจนใจ เขาคิดว่าตนเองแยกแยะการให้รางวัลและบทลงโทษชัดเจน สงบนิ่งมีเหตุผลเสมอ ตอนนี้เขากลับหาเหตุผลให้กับเฉิงอวี๋จิ่น

เฉิงหยวนจิ่งนิ่งเงียบอยู่ครู่ใหญ่ ไม่รู้จะจัดการนางอย่างไรดี แววตาของเขาดูจนปัญญา รู้สึกแค้นใจที่คนไม่ได้ดั่งใจ

เหตุใดสมองของเฉิงอวี๋จิ่นจึงใช้งานได้ไม่ดีเช่นนี้ ต้องทำเหมือนมองไม่เห็นเขาที่เป็นองค์รัชทายาทผู้นี้ ใช้ความสามารถทั้งหมดดึงดูดใจหลินชิงหย่วน หลินชิงหย่วนต่อให้มีอนาคตดีเพียงใด ขึ้นตำแหน่งสูงได้อย่างง่ายดาย แต่สุดท้ายก็ครอบครองได้เพียงตำแหน่งสูงสุดของขุนนางฝ่ายบุ๋นเท่านั้น จะเทียบเขาได้หรือ

เฉิงหยวนจิ่งไม่อาจเข้าใจได้ แต่ในฐานะผู้สูงศักดิ์ไม่สามารถแสดงความคิดของตนเองออกมาโดยตรงได้ ยิ่งไม่อาจเปิดเผยความชอบของตน เวลาส่วนใหญ่จะอาศัยคนเบื้องล่างทำความเข้าใจเอง ขุนนางที่สามารถอยู่ในหน้าที่ได้ดี ไม่มีใครที่ไม่ใช่ยอดฝีมือในการเดาความคิดของผู้สูงศักดิ์

เฉิงหยวนจิ่งได้รับการอบรมสั่งสอนสำหรับองค์รัชทายาทที่เข้มงวดตั้งแต่เด็ก จนเติบใหญ่ก็ยิ่งเป็นเช่นนี้ เขาจึงไม่อาจบอกเฉิงอวี๋จิ่นตามตรงว่าให้เปลี่ยนเป้าหมายเป็นตัวเขาแทน แต่ดวงตาเฉิงอวี๋จิ่นราวกับขึ้นสนิม มองอย่างไรก็ไม่เข้าใจความคิดของเขาเสียที เฉิงหยวนจิ่งจนปัญญาอย่างยิ่ง กับตัวปัญหาที่ตัดใจตีไม่ลง จะหมางเมินก็ทำไม่ได้เช่นนี้ เฉิงหยวนจิ่งจนหนทางนัก ทำได้เพียงหันปลายหอกไปที่ชายคนอื่น

เหตุใดเฉิงอวี๋จิ่นจึงเอาแต่ทำให้เขาโกรธด้วย นั่นไม่ใช่เพราะชายหนุ่มข้างนอกเหล่านี้ไม่อยู่ในกรอบ ปรากฏตัวผ่านหน้านางทั้งวัน รบกวนการตัดสินใจของเฉิงอวี๋จิ่นหรือ เรื่องนี้สำหรับองค์รัชทายาทแล้วง่ายมาก บุรุษที่ขวางตาต้องขุดทิ้งไปให้หมด

หลินชิงหย่วนเป็นคนแรกในบัญชีดำ

เฉิงอวี๋จิ่นเป็นใคร นางสังเกตเห็นรางๆ ถึงท่าทีอ่อนลงของเฉิงหยวนจิ่ง จากนั้นจึงทำทุกอย่างให้เฉิงหยวนจิ่งอย่างเชื่อฟังราวกับไม่ต้องการเงิน ทั้งไม่มีหลักการและไม่มีจุดยืน ท่านอาเก้าพูดอะไรก็ล้วนถูกทั้งหมด หลินชิงหย่วนเห็นแล้วทนไม่ไหวจุปากทีหนึ่ง เขารู้ว่าวันนี้เป็นวันที่บุตรสาวสกุลเฉิงที่ออกเรือนไปแล้วกลับมาเยี่ยมบ้านเดิม เฉิงอวี๋จิ่นกับเฉิงหยวนจิ่งยังมีธุระติดตัว กอปรกับหลินชิงหย่วนทนไม่ไหวกับท่าทางที่คุณหนูใหญ่เฉิงประจบเฉิงหยวนจิ่งเกินกว่าเหตุ จึงหยิบตำราแล้วรีบลากลับไป

เฉิงอวี๋จิ่นกวาดมองตำราสองเล่มนั้น แล้วเหลือบมองเฉิงหยวนจิ่งอย่างระวังตัวแวบหนึ่ง พอเฉิงหยวนจิ่งเห็นเข้า เฉิงอวี๋จิ่นก็เลื่อนสายตากลับมาทันที

เฉิงหยวนจิ่งให้คนของตนเองรวมตำราบทกลอนสองเล่มนี้มาให้ เฉิงอวี๋จิ่นกลัวมากว่าเฉิงหยวนจิ่งจะเปิดเผยความผิดต่อหน้าพวกตน โชคยังดีที่เฉิงหยวนจิ่งดูแล้วใจกว้างมาก ไม่ได้เปิดโปงนางต่อหน้าหลินชิงหย่วน

ทว่าพอหลินชิงหย่วนจากไป สีหน้าของเฉิงหยวนจิ่งก็ไม่มีการปิดบังใดอีก เย็นชาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เฉิงอวี๋จิ่นไม่ต้องรักษาหน้าต่อหน้าคนนอกอีกเช่นกัน คุกเข่าขยับไปตรงหน้าเฉิงหยวนจิ่งทันที กระตุกแขนเสื้อของเฉิงหยวนจิ่งอย่างประจบเอาใจ “ท่านอาเก้า ข้าผิดไปแล้ว”

เฉิงหยวนจิ่งไม่ขยับเขยื้อน ไม่ได้มองนางแม้แต่น้อย “หลานสาวเตรียมการทุกอย่างไว้ดีมาก จะมีความผิดใดหรือ”

เฉิงอวี๋จิ่นฟังแล้วก็ยิ่งโอนอ่อนผ่อนตาม ดึงแขนเสื้อเฉิงหยวนจิ่งไว้อย่างน่าเอ็นดู กะพริบตาพูดว่า “ทั้งหมดเป็นความผิดของข้าเอง ท่านอาเก้าเดินทางรอนแรมกลับมา ข้ากลับไม่ได้ไปต้อนรับท่านอาเก้าในทันที คืนวันสิ้นปีข้ารออยู่ทั้งคืน ทั้งที่ตัดสินใจจะอวยพรปีใหม่ท่านอาเก้าเป็นคนแรก ผลปรากฏว่ารอเท่าไรท่านก็ไม่มา วันที่หนึ่งก็ยังไม่เห็น วันนี้พวกน้องหญิงรองกลับมากันหมด ข้าไม่อยากเจอฮั่วฉางยวนที่โถงหลัก จึงหลบออกมาเดินเล่น คิดไม่ถึงว่าจะคลาดกับท่านอาเก้าเสียได้”

เฉิงหยวนจิ่งเดิมทีเป็นคนแข็งนอกอ่อนในอยู่แล้ว แม้ว่าเขาจะปั้นหน้าเย็นชา แท้จริงแล้วกลับตัดใจทำอะไรเฉิงอวี๋จิ่นไม่ลง ตอนนี้ได้ยินเฉิงอวี๋จิ่นบอกว่าคืนสิ้นปีรอเขาอยู่ทั้งคืนก็ยิ่งใจอ่อนมากขึ้น