ทดลองอ่าน บอสหน้าตายกะยัยสอางค์ บทที่ 2

อย่างกับจับเวลาการแข่งขัน พอเข็มนาฬิกาเดินครบสามนาทีปุ๊บ ชายหนุ่มก็ปิดแล็ปท็อป หันมาเผชิญหน้ากับเธอราวกับหุ่นยนต์ที่ตั้งโปรแกรมไว้

หรือเขาจะเป็นหุ่นยนต์จริงๆ เพราะเวลาพักที่ใครๆ ลงไปหาอะไรกินในคาเฟทีเรียกลับไม่เคยมีใครเห็นเจ้านายคนใหม่ลงมาด้วยเลยสักครั้ง หญิงสาวอดสงสัยไม่ได้ว่าเขาอาจจะเจาะกระป๋องดื่มน้ำมันเครื่องหรือเสียบแบตฯ ชาร์จไฟแทนกินข้าวก็เป็นได้

ความคิดแผลงๆ ทำให้หญิงสาวยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว โทมัสมองคนตรงหน้าแล้วได้แต่ขมวดคิ้ว กระแอมสองสามครั้งเป็นการเตือน

“ยิ้มอะไรครับ คิดข้อแก้ตัวดีๆ ได้แล้วหรือยังไง”

“เปล่าค่ะ…” เธอก้มหน้า หุบยิ้มฉับ ใช้มือลูบท้ายทอยแก้เขิน

ยิ่งพอเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาสีน้ำทะเลถมึงทึง หญิงสาวก็จ๋อยสนิท อาการมั่นใจที่บิลด์มาหายไปหมด

“งานที่ผมให้คุณเอาไปแก้?”

ดวงตาคมจ้องมองเธออย่างรอคำตอบ ทำเอาหญิงสาวนั่งตัวเกร็ง คาถาที่ท่องไว้สลายไปกับอากาศ ขนาดเธอนั่งทำงานช่วงเย็นกับเขามาหลายครั้งแล้วนะ ยังไม่ชินกับท่าทางนิ่งๆ ไร้รอยยิ้มนั่นเลย มองทีไร รู้สึกตัวลีบลงไปทุกที

สอางค์ยื่นแฟ้มให้เขา

ชายหนุ่มกวาดสายตาอ่านอย่างละเอียด ใช้ปากกาหมึกแดงวงตามจุดต่างๆ ราวกับครูตรวจการบ้าน ซึ่งเป็นกิริยาที่เธอเห็นทุกเย็นเวลาอยู่ทำโอที

“อย่างที่บอสบอกเอาไว้เมื่อเช้าน่ะค่ะ ฉันลองแก้ตรงจุดที่แจ้งไป แต่งบประมาณอาจจะต้องเพิ่มขึ้น และถ้าเป็นอย่างนั้น ทางมิสเตอร์แอนเดอร์สันอาจจะไม่พอใจงบที่บานปลาย ซึ่งทางที่ดี ฉันคิดว่า…”

“ถ้าเป็นทางมิสเตอร์แอนเดอร์สัน ผมจะพูดกับเขาเอง เพียงแต่แก้แผนออกมาให้ได้ตามนั้นก็พอ ฝากเรื่องนี้ไปทางฝ่ายออกแบบด้วยก็แล้วกัน ผมจะขอดูงานภายในวันพฤหัสนี้”

“ค่ะ เอ๊ะ…”

อย่าบอกนะว่าผ่านแล้ว

ไอ้บทจะได้ ก็ง่ายแบบนี้เลยเหรอ ทั้งที่นั่งแก้มาสามวันกับอีกหนึ่งเช้าไม่ลงตัวเสียทีเนี่ยนะ

สอางค์กัดริมฝีปาก เอ่ยถามเบาๆ “หมายความว่า…ฉันไม่ต้องอยู่ทำโอทีแล้วใช่มั้ยคะ”

“ใช่” เขาตอบสั้นๆ

“เยส!” หญิงสาวหลุดตะโกนออกมาด้วยความดีใจ แต่พอสบสายตานิ่งๆ ของอีกฝ่ายก็รู้สึกอายขึ้นมา จึงรีบลดแขนลง ยิ้มกลบเกลื่อน

“คุณดูจะดีใจมากที่ไม่ต้องอยู่เย็นกับผม” เขาถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย ยากจะบอกได้ว่ากำลังรู้สึกเช่นไร

สอางค์อยากจะตอบออกไปว่า ‘ใช่’ ใจจะขาด แต่ต้องสำรวมไว้