ทดลองอ่าน ปีศาจจิ้งจอกอย่ามาลวง บทที่ 2

“สุขสวัสดิ์ยามเช้า”

“สุขสะ…” เฮือก!

หนนี้นางตื่นตระหนกตกใจอย่างรุนแรง นางตกใจเสียจนอวัยวะห้ากลั่นหกกรองสั่นสะท้าน วิญญาณหวิดจะหลุดออกมาจากร่าง

จิ้นเสวียนนั่งอยู่ข้างๆ โต๊ะ กำลังจับเชือกสะกดมารเล่นอย่างสบายใจเฉิบ

“ข้าสงสัยยิ่งนัก…” เขาเอ่ยปากอย่างแช่มช้า เขานั่งขบคิดอยู่ตรงนี้มาเนิ่นนานแล้วแต่ก็ยังไม่เข้าใจ “เจ้าผูกมันเป็นเงื่อนมงคลได้อย่างไรกัน”

เชือกสะกดมารซึ่งถูกผูกเป็นเงื่อนมงคลแกว่งไกวไปมาอยู่ในมือเขา ลักษณะท่าทางราวกับโมโหเป็นอย่างมาก แต่น่าเสียดายที่พอมันถูกมัดเป็นเงื่อนก็ไร้สิ้นความน่าเกรงขามใดๆ ทั้งสิ้น ทั้งยังดูน่าชมชอบขึ้นมามากกว่า

เขาจับปีศาจมาเนิ่นนานหลายปียังไม่เคยเจอปีศาจตนใดที่มีฝีมือแกร่งกล้าเช่นนี้มาก่อน ถึงกับสยบเชือกสะกดมารจนอยู่ในสภาพนี้ได้

“แต่ว่าที่ข้าสงสัยที่สุดคือเจ้าเดินออกมาจากค่ายกลเก้าวงแหวนได้อย่างสบายๆ โดยที่มิได้ทำลายมันได้อย่างไรกัน” ในขณะที่เขาเอ่ยวาจานี้สายตาลุ่มลึกทว่ากดดันของเขาก็จดจ้องตรึงแน่นอยู่ที่นาง

หลังจากความแตกตื่นตกใจผ่านพ้นไป เหยาเหนียงก็ค่อยๆ กลับคืนสู่ความสงบนิ่งอย่างช้าๆ ก่อนจะทำจิตใจให้สงบเยือกเย็นลง

“ท่านเป็นคนที่ตู้เฟิ่งส่งมาอย่างนั้นหรือ”

“ตู้เฟิ่งคือใครกัน”

“ท่านเป็นคนของจวนก่วงหลิง?”

“แล้วจวนก่วงหลิงมันที่ใดกัน”

เหยาเหนียงผงะอึ้งไป ในที่สุดก็สังเกตได้ว่าเหมือนจะมีบางอย่างไม่ถูกต้อง

“ท่านมาสังหารข้าหรือ”

“ถ้าเจ้าตามข้ากลับไปแต่โดยดี ข้าก็จะพิจารณาไว้ชีวิตเจ้า ไม่ฆ่าเจ้าให้ตาย”

“กลับไปที่ใด”

“สำนักจี้อวิ๋น”

เหยาเหนียงตะลึงลานไปอีกครั้ง นางเคยได้ยินชื่อคำว่าสำนักจี้อวิ๋นมาก่อน “สำนักที่ไล่ผีส่งศพนั่นน่ะหรือ”

จิ้นเสวียนหางตากระตุกเล็กน้อย “ปราบปีศาจขจัดมารต่างหาก!”

เหยาเหนียงอึ้งงันไปเป็นครั้งที่สาม มิน่านางถึงรู้สึกว่ามีตรงไหนตงิดๆ บุรุษผู้นี้เพียงแค่จับตัวนาง แต่มิได้สังหารนาง ซ้ำยังใช้เชือกประหลาดๆ นี่มัดนางเอาไว้อีก นอกจากนั้นสถานที่ที่กักขังนางไว้ก็ยังเต็มไปด้วยของพิลึกพิลั่นอีกด้วย

เข้าใจผิดอยู่ตั้งนาน ที่แท้เขาเป็นนักพรต มิใช่มือสังหาร

ในเมื่อมิได้มาสังหารนาง นางก็ไม่มีอันใดต้องกลัวแล้ว

นางขมวดคิ้วจ้องเขาเขม็ง “เหตุใดท่านไม่ไปปราบปีศาจขจัดมารเล่า มาหาข้าด้วยเหตุใดกัน”

จิ้นเสวียนได้ยินแล้วก็ไม่โกรธแต่กลับยิ้มออกมาแทน พานให้นางยิ่งรู้สึกประหลาดใจยิ่งกว่าเดิม

“ข้านักพรตก็ต้องมาจับปีศาจน่ะสิ”

เหยาเหนียงพลันหน้าเปลี่ยนสี มองซ้ายมองขวาเลิ่กลั่ก “ปีศาจอยู่ที่ใดหรือ”

ทันใดนั้นร่างกายก็พลันถูกรัดแน่น ครั้นนางก้มหน้าลงมองก็เห็นว่าแหสีดำที่โผล่มาจากที่ใดไม่รู้กำลังพันรัดนางไว้

“ลุก!”

จิ้นเสวียนเปล่งเสียงออกคำสั่ง แหสยบมารจึงกระชากตัวของเหยาเหนียงขึ้นมาพร้อมกัน