ทดลองอ่าน ผิดชาติผิดภพ หวนรักจอมมาร บทที่ 95

ส่วนผู้ดูแลเมื่อได้ฟังคำสั่งเจ้าของเรือแล้วก็เหลือบแลสายตาไปทางชุยเสียวเสี่ยวและอวี๋หลิงเอ๋อร์ผู้เป็นแม่นางน้อยวัยขบเผาะ แล้วหันไปออกคำสั่งกับชายฉกรรจ์ด้านหลังสองสามประโยค

หญิงสาวที่ดีถึงเพียงนี้ไม่ได้พบเห็นบ่อยนัก วันนี้กลับมาให้พบเห็นถึงสองนาง ผิวพรรณหญิงสาวที่เปล่งปลั่งราวกับคั้นแล้วจะมีน้ำไหลออกมาเช่นนี้ หากไม่ชื่นชมดีๆ จะไม่เสียทีที่ลงเรือของพวกเขามาหรือ

เมื่อเห็นว่าคนเหล่านั้นอาเจียนกันจนหมดไส้หมดพุงก็รู้ว่าเป็นพวกไม่เอาไหน ดังนั้นผู้ดูแลก็แทบทนรอไม่ไหวที่จะวางยาสลบในอาหารของพวกเขา เตรียมที่จะพาชุยเสียวเสี่ยวมาที่ห้องของเขาเสียก่อน

การเล่นกับสตรีนั้นย่อมต้องกระทำตอนมีสติแจ่มชัดสิถึงจะสนุก! ชายฉกรรจ์ที่เจ้าของเรือจ้างมาเหล่านี้ล้วนเป็นพวกโจรป่าทั้งสิ้น แต่ละคนโฉดชั่วฆ่าคนปล้นชิง ถือโอกาสในขณะที่ยังไม่ถึงที่หมายหาเรื่องสนุกทำสักหน่อย ทุกคนจะได้ชุ่มชื่นหัวใจกันบ้าง…

ดังนั้นหลังจากที่ผู้ดูแลและชายฉกรรจ์หยาบกระด้างเหล่านั้นกระซิบกระซาบกันแล้วก็มานั่งกล่าวกับชุยเสียวเสี่ยวและอวี๋หลิงเอ๋อร์ว่า “แม่นางทั้งสองจะไปพักผ่อนที่ห้องของผู้ดูแลสักหน่อยหรือไม่ เตียงที่ห้องของเขาทั้งใหญ่ทั้งนุ่ม พูดคุยกับพวกเรา ทำเรื่องสนุกๆ กัน รับรองว่าจะดึงความสนใจจนไม่เมาเรืออีกเลย!”

ยามที่พวกเขากล่าวเช่นนี้ สีหน้าก็เต็มไปด้วยความหื่นกระหาย มองเพียงปราดเดียวก็รู้ว่าพวกเขามาหาแม่นางสองคนนี้เพราะคิดมิดีมิร้ายอย่างแน่นอน

ยังไม่ทันที่เว่ยเจี๋ยจะลงมือด้วยความโมโหโทโส อวี๋หลิงเอ๋อร์ที่เพิ่งรู้สึกมีเรี่ยวแรงมากขึ้นก็ชิงกล่าวว่า “พวกเขากล่าวมีเหตุผล หากข้ายังไม่หาเรื่องเบี่ยงเบนความสนใจอีก แม้แต่น้ำดีก็จะอาเจียนออกมาด้วยแล้ว! ไม่ได้การ พวกเราไปที่ห้องนั้นกันก่อนเถิด!”

เมื่อกล่าวจบไม่ต้องให้ใครมาฉุดดึง นางก็ยกชายกระโปรงแล้วรีบร้อนไปที่ห้องของผู้ดูแลทันที

ชายฉกรรจ์เหล่านั้นไม่เคยเห็นสตรีที่เป็นฝ่ายมอบกายให้เช่นนี้มาก่อนจึงพากันหัวเราะโห่ร้องด้วยความดีใจ ไม่สนใจจะฉุดดึงชุยเสียวเสี่ยว และพากันไปมุงดูโฉมสะคราญที่หน้าประตูห้องของผู้ดูแล

ทว่าทันใดนั้นเองภายในห้องของผู้ดูแลก็มีเสียงร้องโหยหวนอย่างน่าสะพรึงกลัวดังออกมา

หลังจากนั้นก็เห็นผู้ดูแลร่างอ้วนที่ยังไม่ทันได้ถกกางเกงขึ้นตื่นตกใจจนตาเหลือก ร้องเสียงดังว่า “ปี…ปีศาจ! มีปีศาจ!”

จากนั้นก็เห็นจิ้งจอกขาวราวหิมะสามหางกระโดดพรวดออกมาจากภายในห้อง

เนื่องจากเคยมีศิลาวิเศษสิงร่าง สองหางของอวี๋หลิงเอ๋อร์จึงกลายเป็นสามหาง รูปร่างใหญ่โตกว่าแต่ก่อนมาก ยามแยกเขี้ยวยิงฟันก็ทำให้ชายฉกรรจ์เหล่านั้นขวัญหนีดีฝ่อในทันที

ในเวลานี้เองเจ้าของเรือแซ่จย่าที่ออกมาเพราะได้ยินเสียงก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ลนลานร้องเสียงดังว่า “ยังไม่รีบไปหยิบดาบอีก ฟันเจ้าเดรัจฉานนี่เสีย!”

เมื่อชายฉกรรจ์เหล่านั้นถูกตวาดใส่ก็ได้สติกลับมา รีบชักดาบแล้วพุ่งเข้าหาจิ้งจอกขาวสามหางตัวนั้น

น่าเสียดายที่ในสายตาของจ้าวจิ้งจอกตนใหม่นั้น คนเหล่านี้ยังไม่มากพอให้ยาไส้