ทดลองอ่าน ผิดชาติผิดภพ หวนรักจอมมาร บทที่ 95

ระหว่างทางกลับเนื่องจากมีพายุฝนรุนแรง พวกเขายังพบอุปสรรคที่ทำให้ชักช้าอีกหลายวัน ยามมาขึ้นฝั่งก็มีหลายคนที่อายุขัยที่จำนำไว้ถึงกำหนด ร่างแข็งทื่อล้มลงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย หมดลมหายใจในทันควัน

ในเวลานี้เจ้าของเรือตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ถึงแม้ว่าโดยพื้นฐานแล้วเขาจะเป็นคนระมัดระวังรอบคอบ เหลืออายุขัยให้ตนเองสิบปี ทว่าการที่จะได้มีชีวิตอยู่ถึงเจ็ดสิบปี บัดนี้กลับเหลือเพียงสิบปีนั้น เขาจะยอมรับได้อย่างไร

เพราะเหตุนี้เขาจึงทำตามสหายของเขา หลอกให้คนเรือที่ยากจนขึ้นเรือแล้วล่องไปที่เกาะแห่งนั้น

เพียงแต่จำนวนเงินพนันนั้นมีดอกเบี้ยสูงมาก อายุขัยที่จะต้องชดใช้นั้นราวกับขนมชั้นที่ถูกม้วนไว้ ทบต้นทบดอกไปเรื่อยๆ

เขาหลอกคนเรือมาได้สองคน แต่กลับได้อายุขัยของตนกลับมาเพียงสองปี เมื่อไม่มีทางเลือกอื่นเขาจึงได้แต่ต้องจ้างพวกโจรสลัดด้วยค่าใช้จ่ายที่สูงเพื่อจัดการกับคนบนฝั่งที่ตามหาญาติพี่น้องของตน อีกด้านก็หลอกลวงคนให้ขึ้นเรือต่อไป

ผลก็คือเมื่อถึงเรือรอบที่สาม คนที่หลอกขึ้นมากลับเป็นจิ้งจอกกินคนทั้งลำ

เมื่อชุยเสียวเสี่ยวได้ฟังเรื่องราวจนจบก็พลันเกิดความคิดขึ้นมา กล่าวกับถังโหย่วซู่ว่า “ข้าจำได้ว่าในตำราลับเขียนเอาไว้ว่าเว่ยเจี๋ยพนันกับคนที่เขาจางเหว่ย จึงชนะได้เพลิงเก้าอินมามิใช่หรือ ท่านว่าเกาะนักพนันนั่นจะเกี่ยวข้องกับเขาจางเหว่ยหรือไม่”

ถังโหย่วซู่กล่าวว่า “ตอนนั้นข้าไม่ได้เดินทางติดตามไปกับท่านปรมาจารย์ เป็นเรื่องที่ได้ยินเขาเล่าในภายหลัง ตอนนั้นท่านปรมาจารย์เป็นคนพูดน้อย จึงไม่ได้เล่ารายละเอียดของเรื่องนี้”

ชุยเสียวเสี่ยวพยักหน้าเพื่อบอกว่าเข้าใจ เพราะตอนนี้เว่ยเจี๋ยก็เป็นเช่นนี้ นอกจากจะพูดกับชุยเสียวเสี่ยวมากเป็นพิเศษแล้ว เขาก็ไม่พูดไม่จากับคนอื่นๆ เลย

ในเวลานี้อวี๋หลิงเอ๋อร์กลับร่างมาเป็นมนุษย์แล้ว นางทิ้งกายนอนแผ่หราอยู่บนร่างของถังโหย่วซู่

ถังโหย่วซู่เห็นสภาพเหงื่อท่วมศีรษะของอวี๋หลิงเอ๋อร์ก็เช็ดเหงื่อให้นางด้วยความสงสาร “คนเหล่านั้นเนื้อหยาบหนังหนา เจ้าเจ็บฟันหรือไม่”

จิ้งจอกน้อยเลือกกินเป็นทุนเดิม จะกินเนื้อไก่ก็เลือกกินเฉพาะส่วนเนื้ออก นางเพิ่งจะกัดคนไปมากมายถึงเพียงนั้น ประเดี๋ยวต้องปวดฟันเป็นแน่!

ตาเฒ่าถังเพียงคิดว่าตนเองเป็นปู่แก่ๆ ที่เอ็นดูลูกสุนัขด้วยความห่วงใย