ทดลองอ่าน ผิดชาติผิดภพ หวนรักจอมมาร บทที่ 95

ทว่าอวี๋หลิงเอ๋อร์กลับคิดไปว่าในใจของคุณชายถังยังมีนางอยู่จึงยิ่งทำตัวอ่อนแอ เริ่มนวดแก้มพลางร้องว่าปวดฟัน ซ้ำยังกล่าวอย่างหวาดกลัวว่า “ฟังดูแล้วเกาะแห่งนั้นน่าจะชั่วร้ายมาก พวกเราอย่าไปกันเลย ข้ากลัวเหลือเกิน!”

ชุยเสียวเสี่ยวไม่ได้สนใจความตั้งใจของเจ้าจิ้งจอกน้อย เพียงแต่นิ่งมองไปข้างหน้าพลางชี้มือชี้ไม้ “สายไปแล้วกระมัง พวกเรามาถึงกันแล้ว…”

ถังโหย่วซู่ประคองอวี๋หลิงเอ๋อร์ขึ้นมา นางใช้มือยันกราบเรือแล้วมองออกไป เห็นว่าบนผืนน้ำกว้างใหญ่ ไม่รู้ว่ามีเกาะโผล่ขึ้นมาท่ามกลางเมฆหมอกตั้งแต่เมื่อใด

เรือกำลังเข้าเทียบท่าบนเกาะ บ่าวหญิงในชุดผ้าไหมหรูหรากำลังแย้มยิ้มต้อนรับแขกคนใหม่เข้าสู่เกาะ

สตรีที่เป็นหัวหน้าซึ่งดูอายุมากกว่าผู้อื่นสักหน่อยเดินเข้ามาต้อนรับทุกคนพร้อมรอยยิ้มงดงาม เพียงแต่นางไม่เห็นเจ้าของเรือจึงเอ่ยปากถามว่า “ไม่ทราบว่าท่านจย่าอยู่ที่ใดหรือ”

ชุยเสียวเสี่ยวยิ้มเล็กน้อยกล่าวว่า “ท่านจย่าเมาเรือ จำเป็นต้องนอนสักตื่นถึงจะลงจากเตียงได้ เขาให้พวกเราขึ้นมาเที่ยวเล่นบนเกาะก่อน ไม่ทราบว่าท่านมีนามว่าอะไรหรือ”

สตรีผู้นี้พินิจมองคนของสำนักยันต์คาถา ก่อนจะเอ่ยช้าๆ พร้อมรอยยิ้ม “ข้าเป็นผู้ดูแลเกาะแห่งนี้ พวกท่านเรียกข้าว่า ‘แม่นางฝู’ ก็ได้ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็ขอเชิญทุกท่านขึ้นมาพักผ่อนเที่ยวเล่นบนเกาะเถิด”

เป็นอย่างที่ท่านจย่าผู้นั้นกล่าวไว้ บนเกาะนี้เป็นราวกับเป็นแดนเซียน มีศาลาหอสูงไปทั่วทุกหนแห่ง ทั้งภูเขาจำลองสวนป่า ซ้ำเจ้าของเกาะยังต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดี มีสาวใช้สวมเสื้อตัวบางยกอาหารรสเลิศนานาชนิดออกมาให้แขกผู้มาเยือนเกาะได้ลิ้มลอง

ทว่าพวกเขาต่างระแวงระหว่างกันอยู่แล้วจึงไม่แตะต้องอาหารบนเกาะ แม้แต่อวี๋หลิงเอ๋อร์ที่เป็นคนตะกละยังโบกมือปฏิเสธขนมอันประณีตที่เหล่าสาวใช้ยกมา

คนที่มาเยือนเกาะไม่ได้มีเรือของพวกเขาเพียงลำเดียวเท่านั้น ไม่นานก็มีเรืออีกหลายลำมาถึง

ชุยเสียวเสี่ยวตาไว เห็นได้ในทันทีว่าเรือหนึ่งในนั้นคือสองพ่อลูกสกุลฉิน

ฉินเฮ่อผู้นั้นดูอ่อนแอขึ้นมาก แก่ชราลงไปไม่น้อย ต้องอาศัยฉินหลิงเซียวคอยประคองลงจากเรือ

อันที่จริงฉินหลิงเซียวตามพวกชุยเสียวเสี่ยวมาตลอดทาง

จะทำอย่างไรได้ เขาหาชั่นอ๋องไม่เจอสักที จึงได้แต่ฝากความหวังไว้ที่ลูกแก้วปีศาจ