ทดลองอ่าน ผิดชาติผิดภพ หวนรักจอมมาร บทที่ 95

ดังนั้นนางจึงหัวเราะเสียงเย็นเอ่ยว่า “คำพูดท่อนแรกของเจ้ายังพอฟังเป็นผู้เป็นคนได้บ้าง ทว่าครึ่งหลังที่กล่าวว่าศิษย์พี่ใหญ่นั้นมาจากที่ใดกัน ข้าจะบอกให้รู้ไว้ ชาตินี้เจ้าไม่เคยกราบไหว้ขอเข้ามาอยู่ภายใต้สำนักของเว่ยเจี๋ยมาก่อน พวกเขาทั้งสองย่อมไม่มีความข้องเกี่ยวกับเจ้า!”

ฉินหลิงเซียวนิ่งอึ้ง ชุยเสียวเสี่ยวกล่าวไม่ผิด ชาตินี้ที่เขากลับชาติมาเกิดไม่ได้เป็นลูกศิษย์ของเว่ยเจี๋ยอีกแล้ว ย่อมไม่อาจนับถังโหย่วซู่เป็นศิษย์พี่ศิษย์น้อง แม้จะพยายามตีสนิทเพียงใดก็มิอาจถือเป็นจริงเป็นจังได้

เขาหยิ่งผยองมาทั้งชีวิต มีเพียงยามที่ต้องกราบขอเป็นศิษย์ของเว่ยเจี๋ยเท่านั้นที่เขาต้องถูกดูหมิ่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ใครจะคิดว่าเมื่อกลับชาติมาเกิดอีกครั้งจะเลวร้ายยิ่งกว่าชาติก่อนเสียอีก

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ฉินหลิงเซียวก็ทิ้งตัวคุกเข่าหันหน้าไปทางถังโหย่วซู่ “ศิษย์พี่ใหญ่ ข้ารู้ว่าของสิ่งนั้นอยู่ในร่างของท่าน เขากับท่านก็ไม่ได้ใช้ประโยชน์อันใด มิสู้มอบมันให้ข้าดีกว่า ช่วยชีวิตท่านพ่อของข้าด้วยเถิด!”

เมื่อชาติก่อนเพื่อแก้แค้นให้บิดาแล้วเขาต้องจำยอมคุกเข่าให้เว่ยเจี๋ย คิดไม่ถึงว่าในชาตินี้เพื่อชีวิตของบิดา เขาก็ยังต้องคุกเข่าเพื่อขอร้องผู้อื่นอีก หรือนี่จะเป็นโชคชะตาที่มิอาจปัดให้พ้นไปได้!

ยังไม่ทันที่ถังโหย่วซู่จะเอ่ยปาก ผู้ดูแลที่ถูกเรียกว่า ‘แม่นางฝู’ ก็นำสาวใช้หลายคนเข้ามาอย่างไร้สุ้มเสียง ปรากฏตัวเข้ามาอีกด้านพร้อมรอยยิ้มหวาน กล่าวกับฉินหลิงเซียวว่า “คุณชายท่านนี้ หากมีสิ่งใดที่ท่านปรารถนาเป็นอย่างยิ่ง เหตุใดต้องมาขอร้องอ้อนวอนผู้อื่นอย่างขมขื่นด้วยเล่า หรือว่าท่านไม่ทราบว่าเกาะแห่งนี้ขอเพียงมีฝีมือในการพนันโดดเด่นเหนือผู้ใด ท่านก็จะได้รับทุกสิ่งทุกอย่างที่ท่านต้องการ”

ฉินหลิงเซียวรู้สึกว่าหญิงผู้นี้กำลังกล่าวไปเรื่อยเปื่อย มิได้รู้ตื้นลึกหนาบางเลยสักนิด จึงกล่าวเสียงเย็นชาว่า “สิ่งที่ข้าปรารถนามิใช่สิ่งที่พวกเจ้าจะล่วงรู้ได้”

แม่นางฝูกลับหัวเราะร่วน นิ้วมือเรียวงามที่ทาสีแดงเอาไว้วนลงบนฝ่ามืออีกข้างเบาๆ จากนั้นก็มีลูกแก้วลูกหนึ่งปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของนาง

ลูกแก้วลูกนั้นเป็นสีม่วงแปลกประหลาด เปล่งแสงรัศมีรายรอบ เป็นลูกแก้วปีศาจลูกหนึ่ง!

“จอมยุทธ์น้อยท่านนี้ ท่านดูลูกแก้วบนมือของข้าสิ ใช่สิ่งที่ท่านต้องการหรือไม่”

ฉินหลิงเซียวตื่นตะลึง เมื่อครู่นี้ระหว่างที่เขาสนทนากับชุยเสียวเสี่ยวก็ไม่ได้กล่าวออกมาตรงๆ ว่าเขาต้องการสิ่งใด

เหตุใดแม่นางฝูผู้นี้จึงสามารถทายออกได้ในทันทีว่าเขาต้องการลูกแก้วปีศาจเล่า

มิหนำซ้ำทั่วทั้งร่างของแม่นางฝูก็ไร้ซึ่งปราณแท้ฐานจิต ดูแล้วเหมือนหญิงวัยกลางคนทรงเสน่ห์ผู้หนึ่งเท่านั้น นางมีความเป็นมาอย่างไรกันแน่ เหตุใดจึงหยิบลูกแก้วปีศาจออกมาได้อย่างง่ายดายเช่นนี้

ในเวลานี้เองแม่นางฝูก็หัวเราะคิกคักกล่าวต่อว่า “ลูกแก้วปีศาจลูกนี้เป็นลูกแก้วที่องค์เทพเวยเฟิ่งบรรจุเอาไว้ในร่างของเจ้าเมืองปีศาจในคราวที่นางยกทัพไปปราบเมืองปีศาจเมื่อห้าร้อยปีก่อน ก่อนที่เจ้าเมืองแห่งนั้นจะถูกสังหาร ได้เห็นเผ่าปีศาจรวมทั้งภรรยาและบุตรสาวถูกสังหารฆ่าล้างเผ่าพันธุ์จนหมดสิ้น ไม่เว้นแม้แต่เด็กและสตรี แม้เวลาจะผันผ่านไป ทว่าพลังของลูกแก้วปีศาจลูกนี้ก็มิได้ลดลงเลย นี่เป็นเพราะความโกรธแค้นที่เก็บกักไว้เพิ่มพูนมากขึ้นทุกวันๆ ไม่ว่าผู้ใดได้ครอบครองลูกแก้วปีศาจนี้จะต้องเป็นดั่งพยัคฆ์ติดปีก พละกำลังเพิ่มเท่าทวีคูณ”

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 3 มี.ค. 69