ทดลองอ่าน ผิดชาติผิดภพ หวนรักจอมมาร บทที่ 1-2

ถึงแม้แม่นางน้อยผู้นี้จะสวมใส่เสื้อผ้าซอมซ่อธรรมดาๆ และนั่งตรงทื่ออยู่กับโต๊ะอาหารเฉยๆ แต่ไฝแดงที่หางตาเม็ดนั้นช่างทำให้คนมองตาลุกวาวได้โดยแท้

และแม้จะไม่ได้ผัดแป้งวาดคิ้วก็ยังดูออกว่านางนั้นมีใบหน้างดงามผุดผาด บริสุทธิ์ราวกับดอกพุดตานที่เพิ่งต้องหยาดน้ำค้าง หากได้เปลี่ยนเสื้อผ้าอาภรณ์พลิ้วบาง รวบผมเกล้ามวยหลวมๆ และขยับยักย้ายเอวคอดอยู่หน้าเชิงเทียนหลังฉากบังตาคงจะรัญจวนยวนเย้าสุดพรรณนา…

จิ้นโหย่วเต๋อมองแล้วมองเล่า สายตาแฝงเลศนัยคิดเลยเถิดไปไกล

ขณะจิ้นโหย่วเต๋อจ้องมองมา ชุยเสียวเสี่ยวก็มิได้หลบเลี่ยงแต่อย่างใด ริมฝีปากผลอิงเพียงขยับน้อยๆ ตามจังหวะเคี้ยวข้าวและมองตอบเขาเพียงผาดผ่าน

จีอู่ชีเห็นการโต้ตอบทางสายตาระหว่างบุรุษสตรีคู่นี้แล้วอดแค่นยิ้มไม่ได้…ดูท่าว่าหากเจ้าสำนักคนใหม่ของพวกเราตกอยู่ในบ่วงทางโลกขึ้นมาก็ยังอาจเลี้ยงตนเองรอดได้ด้วยอาศัยรูปโฉมที่งดงามอยู่บ้าง

หลังจากโอภาปราศรัยกันเสร็จเรียบร้อย ในที่สุดพ่อค้าไหมแซ่จิ้นก็ตามหลังนายอำเภอเดินจากไปด้วยทีท่าอาลัยอาวรณ์

ชุยเสียวเสี่ยวเองก็ดูเหมือนว่าถูกพ่อค้าผู้นี้ดึงดูดใจไปเช่นกัน ขนาดผู้มาเยือนจากไปแล้ว นางก็ยังอยากสืบถามความเป็นมาของจิ้นโหย่วเต๋อให้มากสักหน่อย

เมื่อจีอู่ชีเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ชุยเสียวเสี่ยวก็ยกชามใบใหญ่มานั่งยองๆ อยู่ตรงปากประตู กินข้าวไปพลางพูดคุยกับยามเฝ้าประตูไปพลาง

เดิมทีนางก็เป็นแม่นางน้อยตัวผอมเล็กมากอยู่แล้ว ยิ่งผ่านการร่อนเร่พเนจรมาหลายวันก็ยิ่งดูอ่อนแอบอบบางลงกว่าเดิม กอปรกับใบหน้าที่หมดจดงดงามจึงกระตุ้นความสงสารเห็นใจจากบุรุษได้ง่ายดาย นางพูดจาไม่กี่คำ ยามเฝ้าประตูก็คล้อยตามโดยไม่ขัดข้องอะไรเลย

ฟังจากยามเฝ้าประตูเล่าว่าโรงเลี้ยงไหมที่เกิดเรื่องนั้นแรกเริ่มก็มิได้มีเหตุผิดประหลาดอะไร แต่เมื่อสองเดือนก่อนจู่ๆ คนงานที่เคยเฝ้าเวรยามกลางคืนก็หายตัวไป หะแรกคิดกันไปว่าอาจเป็นเพราะคนหนุ่มจิตใจคึกคะนอง แอบหลบออกไปเที่ยวเล่นกินดื่มหาความสำราญ

ทว่าผ่านไปแล้วห้าวันก็ยังไม่เห็นคนกลับมา

ต่อมาน้าสะใภ้บ้านหนึ่งกำลังปัดกวาดทำความสะอาดโรงเรือน บังเอิญเงยหน้าขึ้นมาพบก้อนขาวๆ ใหญ่ๆ พันห้อยอยู่บนขื่อคาน

เมื่อนางเพ่งดูจนรู้ชัดก็ตกใจเป็นลมจนสิ้นใจ ที่แท้ ‘ก้อนรังไหม’ ขนาดยักษ์บนขื่อคานนั้นมีใบหน้าซีดเซียวของคนผู้หนึ่งโผล่ออกมาด้วย

คนที่ถูกเส้นไหมพันรอบตัวผู้นั้นก็คือคนงานโรงเลี้ยงไหมที่หายตัวไปก่อนหน้านี้นั่นเอง ตอนชาวบ้านพบตัวเขา เจ้าตัวก็คล้ายกับถูกปีศาจร้ายสักอย่างสูบเลือดเนื้อไปจนแห้ง เหลือเพียงผิวหนังและกระดูก ไม่มีเลือดให้เห็นเลยสักหยด

ในตอนนั้นที่ว่าการอำเภอได้รับรายงานคดีไปก็ส่งคนมาเฝ้าระวังทันที ผลปรากฏว่าเจ้าหน้าที่ทางการสองคนก็ถูกจับพันติดกับขื่อคานไปพร้อมกับคนงานที่อยู่เฝ้าเวรด้วยอีกหนึ่งคน ล้วนเสียชีวิตน่าสยดสยองไม่ต่างจากคนงานเลี้ยงไหมคนก่อน มีเพียงคนหนึ่งที่เคราะห์ดีหนีรอดมาได้ แต่หลังจากนั้นไม่นานก็ขวัญผวาจนตายตามไป

เวลานี้ข่าวเรื่องหนอนไหมกลายเป็นปีศาจแพร่สะพัดไปทั่ว นอกจากโรงเลี้ยงไหมจะถูกปิดแล้ว ร้านค้าในอำเภอและตำบลในปกครองต่างก็ทยอยปิดทำการไปด้วย

ชาวบ้านซึ่งไม่รู้อีโหน่อีเหน่ได้แต่โปรยผงกำมะถันแดงไปรอบบ้านเพื่อขับไล่วิญญาณร้ายสิ่งอัปมงคลตามความเชื่อ ทุกบ้านทุกเรือนต่างปิดประตูแน่น ไม่ยอมออกมา รอจนกว่าเจ้าหน้าที่ทางการจะแก้ไขคลี่คลายคดีอาถรรพ์โรงเลี้ยงไหมได้เสียก่อน