ทดลองอ่าน ผิดชาติผิดภพ หวนรักจอมมาร บทที่ 11-12

แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเมื่อยันต์เสกวารีสูบดึงเลือดจากกลางฝ่ามือของชุยเสียวเสี่ยวออกไป สายเลือดก็พุ่งเข้าเกี่ยวรัดเจ้าปีศาจตนนั้นปานประหนึ่งเป็นเถาวัลย์แน่นเหนียว เจ้าปีศาจโลหิตเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อพลางร้องเจ็บปวดครวญคราง จากนั้นก็รีบสลัดชุยเสียวเสี่ยวทิ้งทันที

ปีศาจโลหิตตนนั้นพึมพำอย่างไม่อยากเชื่อ “ข้าครอบงำเจ้าไม่ได้รึนี่! ในเลือดของเจ้ามีของดีอะไรกัน ข้าไม่เชื่อหรอก! นอกจากเขาแล้วบนโลกนี้ยังมีอีกคนที่รอดพ้นจากการควบคุมของข้าได้อีกหรือ”

ชุยเสียวเสี่ยวไม่เข้าใจว่ามันบ่นพึมพำอะไร หลังจากนางเป็นอิสระก็รีบกรีดแผลบนฝ่ามือเพิ่มเพื่อดึงเลือดออกมาท่องคาถาต่อ

ครั้งนี้ชุยเสียวเสี่ยวเข้าใจวิชาบางอย่างบ้างแล้ว จึงดึงเลือดออกมาได้สองสายพร้อมกัน แล้วปล่อยให้มันโจมตีปีศาจโลหิตอีกครั้งราวกับเป็นงูวิเศษ

ปีศาจโลหิตคล้ายกับขยาดกลัวเลือดของชุยเสียวเสี่ยวมาก มันไม่กล้าแม้แต่จะตั้งรับ ได้แต่เพียงส่งเสียงคำรามโกรธเกรี้ยวแล้วหดตัวพาเลือดหนืดข้นกลับสู่ถ้ำมืดดังเดิม

ชุยเสียวเสี่ยวไม่ได้ยินว่ามันร้องตะโกนอะไรในตอนท้าย

ชั่วขณะที่ปีศาจโลหิตหายตัวไปเกิดแรงสะท้อนขุมหนึ่งดีดนางออกอย่างรวดเร็ว จังหวะที่นางกำลังจะตกลงถึงพื้น ความรู้สึกโหวงหวิวทำให้นางกรีดร้องออกมาอย่างตื่นตระหนกตกใจ

เมื่อชุยเสียวเสี่ยวลืมตาขึ้นอีกครั้ง ทั่วทั้งตัวก็ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ นางพบว่าตนเองยังนั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะรอง รอบกายคือสายลมพัดผะแผ่ว ใต้เงาจันทร์คือสายน้ำไหลระริน กองไฟด้านข้างก็ยังไม่มอดดับ…

ศิษย์ร่วมสำนักอีกสามคนที่ทำสมาธิอยู่ถูกเสียงกรีดร้องของนางทำให้ตกใจ พากันลืมตาขึ้นมามองดูนาง

จีอู่ชีต่อว่าเสียงกระแทกกระทั้น “ไม่นั่งสมาธิดีๆ จะร้องหาผีอะไร เฮ้ย คงจะแอบอู้งีบหลับจนฝันร้ายล่ะสิท่า”

ชุยเสียวเสี่ยวปาดเหงื่อบนหน้าผาก เบิกตากว้างพยายามมองสำรวจรอบด้าน เมื่อแน่ใจแล้วว่าตนเองยังคงนั่งขัดสมาธิตรงข้างลำธารเหมือนเดิม เช่นนั้นทุกอย่างเมื่อครู่นี้…ก็คงเป็นความฝันจริงๆ

ตอนนี้เองเจียงหนานมู่กลับเบิกตาเขม้นมองที่คางของชุยเสียวเสี่ยว “เสียวเสี่ยว เหตุใดคางของเจ้าถึงแดงเช่นนั้น”

ชุยเสียวเสี่ยวรีบลุกขึ้นไปยังริมลำธาร อาศัยแสงจากกองไฟมองดูใบหน้าของตนเองชัดๆ สักหน่อย

ตรงคางเรียวแหลมของนางมีรอยแดงหลายจุดจริงๆ เด็กสาวจับๆ ตรงรอยแดงเหล่านั้นช้าๆ…นี่มันรอยที่ถูกบีบกดด้วยมือใหญ่ยักษ์นี่นา ตำแหน่งก็เหมือนตอนที่นางถูกปีศาจโลหิตบีบคางในความฝันเมื่อครู่ไม่ผิดเพี้ยน!

นั่น…คือความฝันจริงๆ หรือ

ที่มือขวาของชุยเสียวเสี่ยว…กำลังกำใบมีดบางที่ซ่อนในสนับข้อมืออยู่…เวลานี้รอยแผลบนฝ่ามือของนางก็ยังไม่ปิดดี ซ้ำยังมีเลือดไหลซึมออกมาด้วย

นางสะดุ้งตื่นตัวในฉับพลัน รีบเหลียวมองหาจี๋เสียงสุนัขแก่ของนาง แต่กลับไม่เห็นมันนอนเฝ้าอยู่ข้างๆ กระทั่งนางร้องเรียกหา ในพุ่มไม้ไม่ไกลนักก็มีเสียงสุนัขที่คุ้นเคยดังลอยมา

คนทั้งกลุ่มเดินไปตามเสียงนั้นจึงพบว่าเสียงเห่านั้นมาจากในถ้ำที่ซ่อนอยู่หลังพุ่มไม้

ชุยเสียวเสี่ยวนึกถึงความฝันเมื่อครู่นี้ พลันรู้สึกเย็นวาบเสียวสันหลังขึ้นมา แต่หน้าถ้ำแห่งนี้ดูปกติธรรมดา มิได้เป็นรูปหัวกะโหลกมืดทะมึนเหมือนในฝัน

สุนัขแก่จี๋เสียงทั้งเห่าทั้งครางฟังน่าสงสารยิ่ง ชุยเสียวเสี่ยวไม่คิดอะไรมาก รีบชูคบไฟแล้วเดินเข้าไปพลางร้องเรียกจี๋เสียง