ทดลองอ่าน ผิดชาติผิดภพ หวนรักจอมมาร บทที่ 11-12

เมื่อนางคิดได้เช่นนี้โดยไม่ทันรู้ตัว เลือดดำคล้ำซึ่งโอบล้อมรอบตัวนางอยู่ก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งหนืดข้นขึ้นทุกทีๆ จนในที่สุดก็เหมือนเปลือกดักแด้ที่หมายจะห่อหุ้มนางไว้ภายใน

ท่ามกลางเสียงกล่อมนั้นชุยเสียวเสี่ยวค่อยๆ หลับตาลงช้าๆ…

เหนื่อยเหลือเกิน อีกทั้งรอบด้านยังอุ่นสบายถึงเพียงนี้ หากได้หลับสักตื่นก็คงจะดีไม่น้อย…แต่นางไม่อาจจมอยู่ในความอบอุ่นที่ห้อมล้อมนี้ได้อย่างวางใจ เพราะรู้สึกเหมือนว่าตนเองลืมสิ่งสำคัญบางอย่างไป

ครั้นนางกำลังจะจมสู่ห้วงเลือนรางก็พลันรู้สึกเจ็บตรงฝ่ามือเป็นระลอกๆ

ที่แท้เมื่อครู่ชุยเสียวเสี่ยวหยิบใบมีดบางๆ ออกมาจากสนับข้อมือมากำไว้…นี่คือกลวิธีที่นางฝึกฝนเมื่อครั้งติดตามบิดาบุญธรรมโจรต้มตุ๋นเพื่อหาเลี้ยงชีพอยู่ตามย่านร้านรวง

เพียงคีบใบมีดบางไว้ระหว่างสองนิ้วก็สามารถพลิกกรีดห่อสัมภาระและถุงเงินของคนเดินถนนได้ในชั่วพริบตา ใบมีดนี้จึงเป็นอาวุธที่ชุยเสียวเสี่ยวใช้ป้องกันตัวเวลาเผชิญอันตรายมาตั้งแต่เล็ก

นางใช้ชีวิตระหกระเหินมาตั้งแต่เด็ก รอบตัวเกลื่อนไปด้วยพวกอันธพาลหลากระดับหลายประเภท พวกที่ดูออกว่านางเป็นสตรีและคิดชั่วๆ กับนางก็มีอยู่นักต่อนัก

การพบเจออันตรายครั้งแล้วครั้งเล่าทำให้ชุยเสียวเสี่ยวรู้จักระแวดระวังตัวเป็นพิเศษ ยิ่งไม่หลงเชื่อคำพูดล่อลวงของใครง่ายๆ

ตอนปีศาจโลหิตเข้ามาใกล้ นางกำใบมีดไว้ในมือแน่น การใช้ชีวิตร่อนเร่พเนจรมายาวนานทำให้ร่างกายของนางขยับเคลื่อนได้ว่องไวกว่าที่สมองจะตัดสินแยกแยะเสียอีก

ผลก็คือขณะที่นางกำลังจะสูญเสียสติสัมปชัญญะ ใบมีดได้บาดเนื้อ พาให้นางสะดุ้งฟื้นเพราะความเจ็บปวด

เกิดอะไรขึ้น นางถูกเจ้าตัวประหลาดที่ไม่เห็นหน้าค่าตาหลอกล่อได้อย่างไรกัน ซ้ำยังเกือบสลบไสลไปด้วย

หรือ…คำพูดของปีศาจโลหิตจะมีพลังปลุกจิตใจชั่วร้ายในตัวมนุษย์ขึ้นมาได้?

ชุยเสียวเสี่ยวยังจำการปราบปีศาจในโรงเลี้ยงไหมได้ ลูกสะใภ้สกุลไป๋ถูกมารปีศาจเข้าสิงร่างกายเพราะความเคียดแค้นในใจ จนเมื่อกลายเป็นปีศาจก็จะไม่อาจจดจำเหตุการณ์ที่เกิดหลังจากนั้นได้ด้วย

ดูเหมือนว่าปีศาจโลหิตตนนี้ก็คิดจะใช้วิธีการเดิมๆ หลอกให้นางกลายเป็นสะใภ้สกุลไป๋คนต่อไป!

ชุยเสียวเสี่ยวแน่ใจแล้วว่านางจะต้องดิ้นให้หลุดจากปีศาจโลหิตนี้โดยเร็วที่สุด จะถูกมันครอบงำไม่ได้เด็ดขาด…แม้ยันต์คาถาของนางจะไม่ค่อยขลัง แต่หากเสริมฤทธิ์จากโลหิตยอดอินของนางเข้าไปด้วยก็อาจจะพอได้ผลอยู่บ้าง

นางคิดได้ดังนี้ก็ใช้มือข้างที่ถูกใบมีดบาดหยิบยันต์แผ่นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ…นี่คือยันต์เสกวารีที่นางเพิ่งวาดไว้ก่อนหน้านี้

เมื่อยันต์เสกวารีเปียกเปื้อนเลือดสดๆ ของชุยเสียวเสี่ยวแล้ว นางก็ปล่อยยันต์ไปทางปีศาจโลหิตตนนั้น ขณะเดียวกันก็ท่องคาถางึมงำเงียบๆ หวังจะใช้น้ำชะล้างเลือดหนืดข้นที่ห่อหุ้มเกาะเขรอะไปทั่วกายของนางออก

ทว่านางท่องคาถาอยู่หลายครั้งหลายครากลับไม่มีแม้แต่เสียงน้ำไหล มีเพียงกระแสอุ่นร้อนผ่านพุ่งออกจากปากแผลบนฝ่ามือราวกับงูตัวเล็กบางเลื้อยลอดออกมา

ชุยเสียวเสี่ยวแอบร้อง ‘แย่แล้ว’ ในใจ ดูเหมือนว่าแมวสามขา เช่นนางจะท่องผิดคาถา ยันต์ที่ควรจะเคลื่อนย้ายน้ำจากที่ต่างๆ มากลับกลายเป็นเริ่มดึงเอาเลือดในตัวของนางออกไปแทน

หากเป็นเช่นนี้ต่อไปนางคงได้ตายเพราะเลือดไหลหมดตัวก่อนที่ปีศาจโลหิตจะสำแดงอิทธิฤทธิ์เสียอีก