ทดลองอ่าน ผู้ดูแลสอนรัก ชุด คุณชายสกุลเนี่ย

“ไสหัวออกไปเลย ผู้ใดบอกว่าข้าจะล้างเล่า! เจ้าถึงกับรู้จักเล่นลูกไม้ ถ้าข้าทำให้เจ้าสมใจ ต่อไปจะไม่ถูกเจ้าจับกินหรือ ไสหัวเจ้าออกไปเดี๋ยวนี้!”

ใบหน้าสวยสดเคลือบแคลง “คุณชายแปดหลอกข้า?”

“ข้าหลอกแล้วจะทำไม ต่อให้ข้าหลอกเจ้าจนตาย เจ้าก็เป็นแค่บ่าวของข้า ไม่มีผู้ใดกล้าพูดออกไปแน่!”

ดวงตาของนางเบิกจนกว้างสุดอีกครั้ง ไม่กล้ากะพริบ ขอบตาแดงเป็นวง นางกัดริมฝีปากกล่าวด้วยเสียงเบา

“ข้าอยากกลับบ้าน…ท่านพ่อกับท่านแม่ดีที่สุด พวกเขาไม่รังเกียจเลี่ยนยาง”

กลับก็กลับไปเลย ไสหัวไปยิ่งไกลยิ่งดี…

เขากำลังจะหลุดปากพูดออกมาเช่นนี้ ก็พลันนึกถึงใบหน้าขาวซีดราวกับผีสางที่ลอยอยู่นอกประตูกลางดึกนั้นขึ้นมา…หัวใจเขาก็เต้นสั่นระรัวขึ้นอย่างฉับพลัน

หากเขาอยู่เพียงลำพัง ใบหน้านั้น…จะเหิมเกริมถลาเข้ามาหรือไม่

หากถลาเข้ามา เขาจะตกอยู่ในชะตากรรมเช่นไร เจ็บปวดเหมือนอยู่ในเพลิงไฟอีกครั้งหรือ…สองแขนของเขากอดตนเองแน่น ระงับความสั่นเทาไม่อยู่ เขานึกถึงร่างกายนวลนุ่มเมื่อคืนวาน จึงรีบยกสายตาค้นหาในทันใด

“เจ้า…” เขาเพ่งมองร่างกายที่ขดอยู่ใต้โต๊ะ “เจ้าหลบทำอะไรอยู่ตรงนั้น”

นางไม่ตอบ เพียงเบิกดวงตากว้าง

“ออกมาเดี๋ยวนี้!” เขายังเรียกต่อเนื่องกันอีกหลายครั้ง ทว่านางก็ไม่สนใจ เขาโมโหจนไต่ลงจากเตียงที่ไม่เคยลงมาเลยเป็นเวลาสามเดือนอย่างอดไม่ไหว พาตนเองมายืนอยู่หน้าโต๊ะจะลากนางออกมา

“ไสหัวออกมา…ไม่ ไม่สิ ข้าบอกว่าให้เจ้าออกมาเดี๋ยวนี้ และห้ามกลับบ้านด้วย!”

“ข้าอยากกลับบ้าน”

“กลับบ้านอะไร! เจ้าถูกขายมาบ้านข้าแล้ว จะกลับบ้านได้อย่างไร”

“เช่นนั้นข้าจะหนี”

“หนี? เจ้าจะหนีไปไหนได้ เด็กโง่! ไม่สิ ข้าบอกว่าข้าจะล้างหน้า เรื่องเล็กๆ แค่นี้เอง ล้างก็ล้างสิ ไม่เห็นมีอะไรใหญ่โต”

นางนัยน์ตาเบิกกว้างถึงขีดสุดขีด ก่อนจะเอ่ยถามขึ้น “จริงหรือ คุณชายแปดอยากล้างหน้าหรือ”

“แต่ไหนแต่ไรมาข้าไม่เคยรังแกเด็กหญิงสักครา ก็แค่ล้างหน้า ไม่ตายสักหน่อย!” เขาแสร้งทำเป็นใจกว้าง จากนั้นก็พูดเสริมด้วยความตื่นเต้นไม่หยอก “แต่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป กลางคืนเจ้าต้องมานอนที่ห้องข้า”

“อ้อ” นางอยากจะคลานออกไป ก็พบว่าเท้าขวาของเขาเหยียบกระโปรงของนางอยู่ นางขมวดคิ้ว “ท่านเหยียบเสื้อผ้าที่ท่านแม่ข้าทำให้แล้ว!”

เขากระโดดถอยหลังออกทันที กลัวว่านางจะต่อยหมัดมาอีก หมัดของนางฆ่าเขาตายได้เลยจริงๆ

“ข้าไม่ได้ตั้งใจ”

“ข้ารู้เจ้ามองไม่เห็น ไม่ได้ตั้งใจหรอก” นางปัดรอยที่มุมกระโปรงออกอย่างระวัง แล้วคลานออกมาจากใต้โต๊ะ “นี่เป็นชุดที่ดีที่สุดของท่านแม่ข้า นางปรับแก้ให้เป็นขนาดของข้า”

เขาจ้องดูชุดนั้นปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นชุดผ้าฝ้ายสีน้ำเงินเก่าๆ ดูไม่ออกจริงๆ ว่า ‘ดี’ ตรงไหน

“คุณชายแปด ต้องการให้ข้าช่วยถอดผ้าพันแผลหรือไม่”

“ไม่ต้อง!” เขาร้องตะโกนตามสัญชาตญาณ แล้วพยายามฝืนกดเสียงพูดต่ำลง “ข้าล้างเองได้ ข้าหิวแล้ว เจ้าไปทำอาหารเช้ามาให้ข้า”

“อ้อ ต้องล้างจริงๆ นะ ข้าจะไปทำอาหาร ทำอาหารเยอะๆ ให้เจ้าอ้วนขึ้นมาเลย” นางลูบแขนที่ผอมจนเห็นกระดูกของเขา “ต้องกินเยอะๆ หน่อยนะ”