ทดลองอ่าน ผู้ดูแลสอนรัก ชุด คุณชายสกุลเนี่ย

เขาดึงมือหลบออกตามจิตใต้สำนึก ก่อนจะกล่าวด้วยความโมโหเล็กน้อย “ไปทำ ไปทำมา อย่ามาแอบขี้เกียจอยู่ที่นี่”

“ข้าไม่ได้แอบขี้เกียจสักหน่อย!” นางบ่นพึมพำ พลางส่งผ้าขนหนูบิดหมาดให้เขา

เขารับมาอย่างไม่เต็มใจพร้อมกับฮึดฮัดเสียงดัง แล้วเดินกลับไปที่เตียง

นางยกอ่างน้ำเดินออกนอกประตู น้ำตาถึงได้ไหลหยดลงมาจากนัยน์ตากลมด้วยความรวดร้าว

“ไม่ร้องๆ” นางเอ่ยพลางขยี้ตา ระหว่างเดินผ่านลานว่างเปล่า จู่ๆ ก็หยุดมองซุ้มประตูอยู่เป็นเวลานาน จากนั้นถามขึ้นด้วยเสียงเบา “มีคนอยู่ตรงนั้นหรือ”

หลังซุ้มประตูผีเสื้อปรากฏเป็นต้าอู่ที่นางเคยพบก่อนหน้านี้ นัยน์ตาดำสองดวงของเขาเห็นแววประหลาดใจ เขากล่าวด้วยยิ้มน้อยๆ

“แม่นางน้อยประสาทหูดีจริงๆ”

“ท่านยืนอยู่ตรงนั้นไม่เหนื่อยหรือ”

ฟังจากน้ำเสียงยามเอ่ยถามของนางเหมือนจะรู้ว่าเขารออยู่นานแล้ว เขาจึงยิ่งรู้สึกประหลาดใจ

“แม่นางน้อย เจ้าเก่งจริงๆ สามารถทำให้คุณชายแปดลงจากเตียงได้ ตั้งแต่เขาเกิดเรื่อง ก็ไม่ลงจากเตียงอีกเลย บางทีคุณชายใหญ่ซื้อเจ้ามา คงเป็นทางเลือกที่ถูกต้องแล้ว”

ตอนแรกเขาเองก็ไม่อาจเข้าใจจุดประสงค์ที่คุณชายใหญ่เนี่ยเอาตัวนางกลับมา ตอนหลังเริ่มเข้าใจ บางทีเพื่อนวัยเดียวกันกลับสามารถช่วยให้ความอบอุ่นซึ่งกันและกันได้

“อ้อ”

“เมื่อครู่ข้าเล่าเรื่องย้ายคุณชายแปดเข้าเรือนดอกท้อให้คุณชายสี่ฟังแล้ว คุณชายสี่อยากเชิญเจ้าไปคุย เจ้ามากับข้าสิ”

“แต่ข้าต้องไปทำอาหารให้คุณชายแปด”

“ไม่เป็นไร ข้าให้คนครัวเตรียมเพิ่มอีกชุดหนึ่งแล้ว อีกประเดี๋ยวพวกเจ้าคุยเสร็จ เจ้าก็เอาไปให้คุณชายแปดกินได้เลย ดีหรือไม่” เขากล่อมนาง

ไม่ต้องทำงานย่อมดีแน่นอน นางจึงพยักหน้ารับ ก่อนจะเห็นเขายื่นมือมารับอ่างน้ำ ซึ่งนางก็ไม่บ่ายเบี่ยง

ต้าอู่ยิ้มเล็กน้อย ขณะที่รับอ่างน้ำก็พลันยื่นมือลูบที่ไหปลาร้านาง แล้วค่อยๆ เลื่อนต่ำลง

นางสะดุ้งตกใจ ถอยหลังหลายก้าวติดกัน เตะโดนหินล้มไปด้านหลัง เขารีบคว้าไหล่ของนางไว้ แล้วว่า

“สายตาเจ้าก็ดีมาก”

“ท่าน…ท่านลวนลามข้า!” นางทั้งอายทั้งโมโห

เขารีบเก็บสองมือไว้ด้านหลัง ถอยมาออกสองสามก้าว “ไม่ได้ลวนลาม ข้าแค่ลูบกระดูกของเจ้า เมื่อครู่เสียมารยาทแล้ว แม่นางน้อย ข้าจะไม่แตะต้องเจ้าอีก ตามข้าไปพบคุณชายสี่เถิด”

นางยอมรับชะตาเดินตามเขาไปที่หอหยั่งซิน พลางพูดเสียงอุบอิบอยู่ในลำคอ “ท่านพ่อข้าบอกว่ามีตาแก่บางคนชอบลูบคลำเรือนร่างเด็กน้อย ไม่รู้ว่าต่างกันตรงไหนกับลูบกระดูก”

ต้าอู่ได้ยินใบหน้าก็พลันแดงระเรื่อ แสร้งทำทีว่าไม่ได้ยินและกล่าวต่อไป “ร่างกายเจ้าดีมาก ประสาทหูก็เหนือคนทั่วไป หากเจ้าไม่ใช่เด็กรับใช้ของคุณชายแปด ก็เหมาะที่จะไปเรียนวรยุทธ์”

(ติดตามต่อได้ในเล่ม)