ทดลองอ่าน ผู้ดูแลสอนรัก ชุด คุณชายสกุลเนี่ย

เช้าตรู่ จวินเลี่ยนยางกระโดดลงจากเตียงอันอ่อนนุ่ม เดินไปเอาน้ำที่บ่อตามเส้นทางที่คุณชายใหญ่เนี่ยบอกเมื่อวานนี้

คฤหาสน์ตัวเอ๋อร์กว้างมาก ใหญ่กว่าบ้านท่านพ่อของนางหลายสิบเท่า

“ไปทางซ้าย ไปทางขวา เดินสิบก้าวเจอซุ้มประตู ด้านนอกประตูเป็นสวนดอกไม้ขนาดใหญ่ ออกจากสวนดอกไม้จะมีบ่อน้ำ ตักน้ำล้างหน้าแล้วค่อยทำอาหาร เอ๋? ที่ผ่านมาท่านแม่ทำ ตอนนี้ข้าต้องทำ มันเหนื่อยนะ”

นางเดินตามทางจนเจอบ่อน้ำบ่อหนึ่ง เมื่อตักน้ำเสร็จกำลังเดินไปทางเรือนดอกท้อ ทันใดนั้น เสียงต่อสู้ที่ดังแว่วมาก็พลันดึงดูดความสนใจนาง นางอดกลั้นเอาไว้ แต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหวลอบเดินไปทางซุ้มประตูอีกฝั่ง

พอออกจากซุ้มประตู สายตาก็ทอดมองไปเห็นลานกว้าง ชายหนุ่มผู้หนึ่งกำลังร่ายรำหมัดมวย แต่ละหมัดทั้งว่องไวและหนักแน่นทำให้นางมองจนตาลาย และเผลอร้องชื่นชมออกมา

“ผู้ใดกัน” คำพูดเพิ่งดังขึ้น แต่เงาร่างของชายหนุ่มแวบมาอยู่ตรงหน้าของนางแล้ว นางถอยหลังออกไปก้าวหนึ่งตามสัญชาตญาณ

มือเขาว่องไวมาก ยื่นออกมาหมายจะคว้าคอเสื้อของนาง

นางรีบถอยหลบไปข้างหลังอีกก้าว เท้าซ้ายเตะถูกก้อนหินล้มหงายหลังลงไป น้ำสาดเปียกไปทั้งตัว

“เจ้าเองหรือ” ชายหนุ่มประหลาดใจ รีบดึงนางขึ้นมา

“คุณชายรู้จักเลี่ยนยาง…คุณชายสี่ใช่หรือไม่” นางถามด้วยมารยาทเรียบร้อย

“ไม่ใช่ ข้าไม่ใช่นายน้อย…คุณชายสี่ ข้าเป็นผู้อารักขาของเขาชื่อต้าอู่ เมื่อวานตอนที่คุณชายใหญ่พาเจ้ากลับมา ข้าเห็นเจ้าไกลๆ คุณชายแปดอาศัยอยู่เรือนดอกท้อซึ่งไกลจากหอหยั่งซินพอสมควร เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร คุณชายแปดเกิดเรื่องหรือ”

นางส่ายหน้า อาศัยท่าโน้มตัวหยิบอ่างหลบการฉุดหิ้วของเขา แล้วกล่าวเสียงอ่อน

“ข้ามาตักน้ำล้างหน้า”

“น้ำล้างหน้า? คุณชายแปดยังไม่ได้แกะผ้าพันแผล จะล้างหน้าได้อย่างไร”

เด็กหญิงผู้นี้ก็จริงๆ เลย ไม่รู้จักละเอียดลออ คุณชายใหญ่ซื้อตัวนางมาดูแลคุณชายแปดได้อย่างไรกันนะ

“ข้าช่วยถอดผ้าพันแผลของคุณชายแปดได้”

ผู้อารักขาหนุ่มเผลอยิ้ม “เจ้าหาเรื่องแล้ว อาการบาดเจ็บของคุณชายแปดยังไม่หายดี ถอดผ้าพันแผลออกจะมีประโยชน์อะไร” เขาพลันเห็นผ้าพันแผลที่ศีรษะนางก็ตกใจ “เจ้าบาดเจ็บหรือ”