ทดลองอ่าน ผู้ดูแลสอนรัก ชุด คุณชายสกุลเนี่ย

พี่ใหญ่ทำอะไรมีเหตุผลเสมอมา แม้จะเป็นเด็กชายอายุสิบกว่าปี แต่เขาก็เข้าใจได้ว่าอะไรที่เรียกว่า ‘แผนการอันแยบยล’ เขาไม่มีทางเอาเด็กคนหนึ่งมาโดยไม่มีเหตุผลเป็นแน่…

“เพื่อสับเปลี่ยนเคราะห์ร้ายจริงหรือ” เขายิ้มเย็นชา “เคราะห์ร้ายที่น่ากลัวที่สุดบนโลกใบนี้ตกมาที่ตัวข้าหมดแล้ว ยังจะมีเคราะห์ร้ายอะไรที่น่ากลัวยิ่งกว่าอีก”

พอเห็นนางหลับปุ๋ย เขาก็เกิดไม่สบอารมณ์ขึ้นในใจ อยากจะผลักนางลงจากเตียง พลันเห็นใบหน้าขาวหน้าหนึ่งกำลังมองเขาจากนอกประตู

เขาตกใจจนเกือบร้องตะโกนหลุดปากออกมา ชั่วขณะที่รีบหลบการสบสายตา สองมือที่กำลังผลักนางก็เปลี่ยนเป็นลูบที่สองพวงแก้มของนางทันที

ใบหน้าที่มองเขาอยู่ด้านนอกประตูนั้นอ่อนเยาว์และงดงาม บรรยากาศยามราตรีอันมืดมิดเบื้องหลังขับให้ใบหน้าขาวซีดนั้นยิ่งดูประหลาด

ใบหน้าขาวนั้น…มาได้อย่างไร มาด้วยเหตุใด นี่เป็นคฤหาสน์ที่ถูกทิ้งร้างของสกุลเนี่ย โดยปกติแล้วพี่น้องจะไม่มาที่นี่ ใบหน้านั้นมา…เพื่อจะทำร้ายเขาอีกหรือ

หรือยังทำร้ายไม่พอ…

ประตูขยับเล็กน้อย หัวใจเนี่ยยวนเสวียนเต้นเร็วมาก เผลอกอดนางแน่นโดยไม่รู้ตัว สายตาหลุบลงครึ่งหนึ่ง ทำเป็นไม่รู้ว่าด้านนอกประตูมีคน

หากใบหน้านั้นเข้ามา เขาต้องตะโกนขอความช่วยเหลือหรือไม่

แล้วเขาจะตะโกนให้ผู้ใดได้ยิน ในเรือนมีแต่พี่สี่ที่หอหยั่งซิน ระยะทางจากนี่ก็ห่างพอดู จะช่วยเขาเช่นไรได้ทัน ความหวาดกลัวของเขาแสดงให้เห็นชัดบนร่างกายที่กำลังสั่นเทา เหงื่ออาบชุ่มบนผ้าพันแผลทั้งตัว ไม่รู้ผ่านไปนานเพียงใด เมื่อเหลือบมองอีกครั้งก็ไม่เห็นใบหน้าด้านนอกประตูนั่นแล้ว

เขาชะเง้อมองซ้ายขวาทันที เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใบหน้านั้นแล้วจริงๆ จึงทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างหมดเรี่ยวแรง

“เขามาแล้ว เขามาเพราะเหตุใด จะมาทำร้ายข้าอีกหรือ” เนี่ยยวนเสวียนยังคงตัวสั่นไม่หยุด เห็นใบหน้านั้นปรากฏขึ้น เขาถึงรู้ว่าตนเองยังไม่อยากตาย แม้ใบหน้าเสียโฉมไปแล้ว แต่เขาก็ยังไม่อยากตาย

“ข้ากลัว…ที่แท้ข้ายังรู้จักความกลัว” เขาอดไม่ไหวซุกใบหน้าที่เต็มไปด้วยผ้าพันแผลเข้าไปในอ้อมแขนของนาง หากเขาโดดเดี่ยวลำพัง ต้องหวาดกลัวจนเป็นบ้าแน่ แต่พี่ใหญ่รู้ก่อนแล้ว จึงจัดการให้นางมาอยู่ข้างกายเขา ความอบอุ่นของร่างกายมนุษย์ปลอบประโลมจิตใจได้ โดยเฉพาะร่างเล็กๆ อ่อนนุ่ม ด้วยเหตุนี้ พี่ใหญ่จึงเลือกนางใช่หรือไม่

ไม่ ไม่ใช่แค่นั้นแน่ พี่ใหญ่เลือกนางยังต้องมีเหตุผลอื่นอีก

“ไม่กลัวๆ ไม่ต้องกลัว” นางยื่นมือออกมาตบบ่าเขาเบาๆ

ทำเอาเขาตกใจ คิดว่านางเห็นเขาลอบร้องไห้ นั่นมันขายหน้าแค่ไหน! เขาเพ่งมองใบหน้าของนาง เปลือกตาปิดอยู่ นี่…นางกำลังละเมอ

“ไม่กลัว เลี่ยนยางไม่กลัว…”