ทดลองอ่าน ผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้า… คือข้าผู้เดียว บทที่ 1

ท่ามกลางสติที่รางเลือน ซูเพียนจื่อรู้สึกว่ามีมือคู่หนึ่งบรรจงโอบเธอเข้าสู่อ้อมกอดอันอบอุ่น แล้วลูบแผ่นหลังให้อย่างอ่อนโยน ขณะเดียวกันก็คล้ายมีใครสักคนกำลังร้องเพลงที่นุ่มนวลชวนฟัง ราวกับมีเพลงกล่อมเด็กแว่วคลออยู่ที่ข้างหูของเธอ

“แม่จ๋า…” ซูเพียนจื่อเรียกหาโดยจิตใต้สำนึก

สองคำนี้เป็นเช่นคาถาบทหนึ่งที่ทำให้สรรพสิ่งเลือนหายไปในพริบตา ทั้งเสียงเพลง…ทั้งอ้อมกอด…รวมทั้งมือที่อ่อนโยนคู่นั้น…ต่างสูญสลายไปจนสิ้น…

ซูเพียนจื่อลืมตาขึ้นทันใด ทว่าภูเขียวน้ำใสกับฟ้าครามเมฆขาวที่อยู่ตรงหน้านี้ล้วนเป็นทัศนียภาพที่ไม่คุ้นตา

สาวน้อยตั้งสติลุกขึ้นนั่ง แล้วพยายามหวนทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้น…ก่อนหน้านี้เธออยู่ในสระขอพรของอารามเต๋าชัดๆ ความทรงจำสุดท้ายควรเป็นตอนกลางคืนสิ แต่เพราะอะไรพอลืมตาขึ้นอารามเต๋ากลับหายไปเสียได้ หนำซ้ำฟ้าก็สว่างจ้าแล้ว

อีกอย่างตรงนี้คือที่ไหนกันแน่ ละแวกตำบลเล็กๆ ที่เธออาศัยอยู่ไม่มีทิวทัศน์ที่สวยงามเช่นนี้สักหน่อย

ซูเพียนจื่อพลันนึกถึงจี้สร้อยคอของตน พอก้มมองดูเธอก็พรูลมหายใจเฮือกใหญ่อย่างห้ามไม่อยู่…ค่อยยังชั่วหน่อย! จี้ไม้ยังอยู่ในมือ เธอจึงเอาเชือกสร้อยที่ขาดมาผูกปมใหม่ก่อนจะคล้องใส่คอดังเดิม

พอเชือกคล้องที่ร้อยอยู่กับจี้ไม้เลื่อนผ่านเส้นผมลงไปถึงตำแหน่งลำคอ ซูเพียนจื่อก็พลันรู้สึกได้ว่าตรงหลังคอมีบางสิ่งที่ลื่นๆ เย็นๆ เพิ่มมาอีกอย่าง

มีงู?!

สาวน้อยขวัญกระเจิงจนเหงื่อเย็นโซมตัวในทันที รอจนเธอตัดใจยื่นมือลูบไปทางด้านหลัง สิ่งที่มือสัมผัสถูกกลับเป็นเส้นผมที่ทั้งเหยียดยาวและเรียบลื่น…

เอ๊ะ! ผมยาว?!

ซูเพียนจื่อตะลึงงันไปอีกครั้ง โรงเรียนมัธยมที่เธอศึกษาอยู่กำหนดให้นักเรียนตัดผมสั้นทั้งชายและหญิงมาตลอด ผมของนักเรียนหญิงต่อให้ไว้ยาวสักแค่ไหนก็ห้ามเลยบ่า แต่ว่าเส้นผมที่เธอคลำอยู่ในขณะนี้ไม่มีทางยาวแค่นั้นเด็ดขาด!

สาวน้อยขยุ้มเส้นผมที่อยู่หลังศีรษะปอยหนึ่งมาดูด้วยความตื่นตะลึง ก่อนจะลูบลงไปจนสุดปลาย ที่แท้ผมยาวจรดเอวเชียวหรือนี่ ซ้ำหนังศีรษะยังเจ็บแปลบๆ ตอนที่ลองดึงผมดูด้วย เห็นชัดว่านี่เป็นเส้นผมที่งอกขึ้นบนศีรษะของเธอจริงๆ นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ เพราะอะไรจู่ๆ เส้นผมจึงกลายเป็นยาวเท่านี้ไปได้

ขณะที่ซูเพียนจื่อยังงุนงงอยู่นั้น เสียงกระพือปีกพึ่บพั่บก็พลันดังมาจากบนฟ้า พอม้าบินที่มีปีกขนาดใหญ่และมีสีขาวหิมะตลอดร่างสิบกว่าตัวเหาะมาถึง พวกมันก็บินวนสองรอบแล้วร่อนลงข้างหน้าเธอ

ซูเพียนจื่อขยี้ตาอย่างไม่ค่อยกล้าเชื่อในสิ่งที่เห็น…

ม้ามีปีกบินได้? คงไม่ได้ดูผิดไปหรอกนะ!