ทดลองอ่าน ผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้า… คือข้าผู้เดียว บทที่ 2

เขาหมอบลงกับพื้นแล้วโขกศีรษะไม่หยุดยั้ง น้ำตาเคล้ากับน้ำมูกจนจับตัวเป็นก้อน เปรอะเลอะอยู่บนใบหน้า ท่าทางหวาดหวั่นพรั่นพรึงสุดขีด

ความจริงแล้วอาการของซูเพียนจื่อก็ไม่ได้ดีไปกว่าเขาเท่าไรนักหรอก

สัตว์อสูรเชียวนะนั่น! หนำซ้ำยังเป็นสัตว์อสูรที่พอปรากฏตัวก็ฆ่าชายฉกรรจ์ไปถึงสิบกว่าชีวิต ซูเพียนจื่อในตอนนี้นอกจากเส้นผมที่ยาวสักหน่อยแล้วก็เป็นแค่แม่นางน้อยที่ธรรมดายิ่งกว่าชาวบ้านธรรมดาที่นี่เสียอีก พูดถึงเรี่ยวแรงในการต่อสู้ก็อาจยังทาบนายอำเภออ้วนผู้นี้ไม่ติดด้วยซ้ำไป จู่ๆ มาถูกเรียกให้ไปต่อกรกับสัตว์อสูรที่ยังไม่รู้เลยว่ามีอยู่หนึ่งตัวหรือหนึ่งฝูง นี่มันล้อกันเล่นชัดๆ!

สิ่งที่ซูเพียนจื่ออยากทำที่สุดในตอนนี้…ก็คือรีบขี่ฝูอวิ๋นแล้วเผ่นหนีให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ต่างหาก!

สาวน้อยส่งสายตาสื่อสารกับฝูอวิ๋น เห็นได้ชัดว่าฝูอวิ๋นเองก็ตั้งใจจะทำแบบเดียวกัน ไม่ใช่ว่าพวกตนเลือดเย็นแล้งน้ำใจหรอกนะ แต่ว่ามันเกินกำลังความสามารถจริงๆ

สมแล้วที่ฝูอวิ๋นมาจากตระกูลสิบแปดมงกุฎ กระทั่งเวลานี้ก็ยังดูแสนจะเยือกเย็นเช่นเดิม

“ยามปกติพวกเจ้าน่าจะมีเตรียมสถานที่สำหรับหลบซ่อนสัตว์อสูรไว้กระมัง จงเข้าไปซ่อนตัวกันให้หมด ตอนที่ข้ากับนายข้าออกไปจัดการสัตว์อสูรที่ด้านนอก หากพลั้งทำร้ายถูกผู้บริสุทธิ์เข้าคงไม่ดีแน่”

พอได้ยินว่าอีกฝ่ายยินดีจะไปจัดการกับสัตว์อสูรให้ โจวซิงวั่งก็ยินดีปรีดา พูดพลางพยักหน้าระรัว “มีขอรับๆ เมื่อครู่ข้าน้อยได้เคาะระฆังเตือนภัย แจ้งให้ทุกคนไปซ่อนตัวที่ห้องลับใต้ดินโดยเร็วที่สุดแล้วขอรับ”

“เช่นนั้นเจ้าเองก็รีบไปเถอะ” ฝูอวิ๋นพ่นลมขึ้นจมูกแล้วเอ่ยไล่คน รอจนเจ้าอ้วนผู้นี้ไปซ่อนตัวเรียบร้อย พวกตนก็จะได้เผ่นหนีเช่นกัน

โครม!

เสียงกัมปนาทพลันดังมาจากด้านนอก ประสานกับเสียงแผดคำรามของเหล่าสัตว์ที่บ้างก็แหลมสูงบ้างก็ทุ้มต่ำ ฟังดูแล้วอยู่ใกล้ขึ้นกว่าเสียงร้องโหยหวนเมื่อครู่นี้มากทีเดียว

โจวซิงวั่งผวาจนใบหน้าสิ้นสีเลือด รีบวิ่งฉิวออกไปทันใดโดยไม่ต้องให้ฝูอวิ๋นเร่งรัดเลย พริบตาเดียวก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของเขาแล้ว

ในที่สุดซูเพียนจื่อก็ข่มทนไม่ไหวอีกต่อไป รีบจ้ำแบบรวบสามก้าวเป็นสองก้าวมาจนถึงข้างกายฝูอวิ๋น จากนั้นก็รีบลากม้านั่งตัวหนึ่งมาเหยียบปีนขึ้นไปบนหลังของมันแล้วพูดเร่งยิกๆ “เร็วๆ รีบไปเร็วเข้า! ไม่อย่างนั้นสัตว์อสูรแห่มากันพอดี”

ฝูอวิ๋นสยายสองปีกแล้วออกแรงโบกกระพือ นำพาซูเพียนจื่อทะยานขึ้นฟ้าไปโบยบินอยู่กลางอากาศ