ทดลองอ่าน ผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้า… คือข้าผู้เดียว บทที่ 2

ภายใต้แสงจันทร์กระจ่าง ตัวอำเภอเล็กๆ ซึ่งก่อนหน้านี้ยังนับได้ว่าเจริญรุ่งเรืองกลับกลายเป็นพังพินาศ เงาดำขนาดมหึมาหลายสิบสายกำลังเดินขวักไขว่แผดคำรามอยู่ในตัวอำเภอ

พวกมันบ้างก็มีรูปร่างหน้าตาเหมือนเสือทว่าบนศีรษะมีเขาวัวเหยียดยาวอยู่หนึ่งคู่ บ้างก็ดูคล้ายหมีดำทว่าบนหลังมีปุ่มกระดูกรูปทรงประหลาดงอกเรียงอยู่หนึ่งแถว ร่างกายก็ใหญ่โตกว่าหมีดำทั่วไปไม่ต่ำกว่าสิบเท่า

ไม่เพียงเสียงคำรามอันชวนสะพรึงถูกเปล่งออกจากปาก ดวงตาสีเขียวอ่อนแต่ละคู่ก็ทอประกายดุร้ายกระหายเลือด พวกมันกำลังออกเสาะหาเหยื่อโอชะสุดโปรดของตัวเองไปทั่ว

ยังดีที่ชาวบ้านในตัวอำเภอล้วนหนีไปหลบซ่อนกันตั้งแต่แรกแล้ว หากไม่นับบ้านเรือนจำนวนไม่น้อยที่ถูกสัตว์อสูรทุบทำลาย ที่นี่ก็ยังไม่มีความเสียหายอื่นใด

ผิดกับภาพบริเวณริมคูป้องกันด้านนอกอำเภอที่คลุ้งไปด้วยคาวเลือดและน่าสยดสยองกว่ามาก พอซูเพียนจื่อกวาดสายตาผ่านไปทางนั้นจึงขวัญผวาจนเกือบจะพลัดตกจากหลังของฝูอวิ๋น

ตรงนั้นมีสัตว์อสูรรูปโฉมอัปลักษณ์อยู่สิบกว่าตัว พวกมันกำลังฉีกทึ้งศพมนุษย์ที่โชกเลือดแต่ละศพจนแขนขาและเลือดเนื้อกระจายเกลื่อนพื้น กลิ่นคาวเลือดฉุนแรงจนชวนให้คลื่นเหียน

สภาพน่าสะพรึงยิ่งกว่าสิ่งที่ได้เห็นในหนังสยองขวัญมาก…ดูหนังยังรู้ว่านั่นเป็นของปลอม แต่ภาพที่อยู่ในสายตาเหล่านี้ล้วนเป็นของจริง!

ซูเพียนจื่อหน้าซีดเผือด มือขยุ้มขนแผงคอของฝูอวิ๋นไว้แน่น ใจอยากจะให้ตนเองไม่ได้เห็นอะไรทั้งสิ้น

“ฮือๆๆ ช่วยด้วย…ช่วยข้าด้วย!” เสียงร้องไห้ที่เยาว์วัยพลันดังมาจากใต้ต้นไม้ใหญ่ทางทิศตะวันตกของตัวอำเภอ

ทางนั้นถึงกับยังมีคนที่หนีไปซ่อนตัวไม่ทัน ซ้ำฟังจากเสียงแล้วเป็นเด็กหญิงอายุแค่ไม่กี่ขวบเท่านั้น!

ฝูอวิ๋นลอยตัวอยู่กลางอากาศ ซูเพียนจื่อจึงเห็นภาพโดยรวมได้ชัดเจน ในบรรดาสัตว์อสูรที่มาบุกอำเภอแห่งนี้ไม่มีสักตัวที่สามารถบินได้ ฉะนั้นขอเพียงพวกตนอยู่บนฟ้าไม่ลงไปก็จะไม่มีอันตรายถึงชีวิตอย่างแน่นอน แต่ว่าเด็กหญิงที่อยู่ด้านล่างคนนั้นจะช่วยหรือไม่ช่วยดีเล่า

ซูเพียนจื่อสองจิตสองใจขึ้นมา ชั่วพริบตาที่ลังเลนี้เอง สัตว์อสูรอื่นๆ ที่อยู่ในตัวอำเภอก็ได้ยินเสียงร้องไห้และพากันวิ่งปราดมาทางนี้แล้ว

“ระวัง! จับข้าไว้ให้แน่นๆ!” เสียงร้องอย่างรุ่มร้อนใจของเด็กชายดังมาจากบนไม้ใหญ่ต้นนั้น นั่นคือเด็กชายร่างผอมบางที่สวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งคนหนึ่ง เขาไม่ห่วงความปลอดภัยของตนเอง โน้มตัวลงจากคาคบหมายจะฉุดดึงเด็กหญิงที่ลื่นไถลลงไปถึงกลางลำต้นไม้แล้วให้กลับขึ้นมาด้านบน

น่าเสียดายเขาตัวเล็กแรงน้อย ไม่เพียงฉุดดึงเด็กหญิงไว้ไม่อยู่ แม้กระทั่งตนเองก็พลอยเสียหลักจนร่างโคลงเคลงจวนจะร่วงตกจากคาคบไปอยู่แล้ว

เห็นดังนั้นสัตว์อสูรตัวหนึ่งที่อยู่ใต้ต้นไม้ก็กระโจนขึ้น ใช้กรงเล็บเกี่ยวชายเสื้อของเด็กหญิงไว้ จากนั้นมันก็กระชากนางลงมาเรื่อยๆ

เด็กหญิงขวัญกระเจิงร้องไห้ลั่น ในขณะที่เด็กชายยังคงยืนหยัดไม่ยอมปล่อยมือ ทว่าในที่สุดเด็กทั้งสองก็ถูกกระชากตกลงพื้นไปด้วยกัน

สัตว์อสูรสิบกว่าตัวพากันโห่ร้อง กำลังจะพุ่งปรี่เข้าไปกินกันให้เต็มคราบ ทว่าสัตว์อสูรร่างพยัคฆ์ตัวหนึ่งพลันคำรามก้องแล้วเอ่ยขัดเสียก่อน “เด็กน้อยสองคนนี้ดูเนื้อนุ่มยิ่งนัก ต้องเก็บไว้ให้พี่ใหญ่อย่างข้าลิ้มลองสิ พวกเจ้าจงหลีกไปข้างๆ ให้หมด!”

สัตว์อสูรตัวนี้พูดได้?!