ทดลองอ่าน ผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้า… คือข้าผู้เดียว บทที่ 2

ซูเพียนจื่อกัดฟันพูดกับฝูอวิ๋นเสียงเบา “พวกเราจะลงไปช่วยเด็กสองคนนี้ได้หรือไม่”

สาวน้อยเสียใจยิ่งนักที่ความหวาดกลัวของตนทำให้เมื่อครู่พลาดโอกาสดีที่สุดที่จะช่วยชีวิตเด็กทั้งสอง เด็กคู่นี้เสื้อผ้าเก่าขาด เนื้อตัวดูมอมแมม ซ้ำถูกทิ้งไว้ด้านนอกตามลำพัง น่าจะเป็นเด็กกำพร้ากันทั้งสองคน เพียงหวนนึกถึงภาพในอดีตที่ตนเองอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า และถูกผู้อื่นรังแกโดยไม่มีใครช่วยเหลือ ดวงตาของซูเพียนจื่อก็พลันแสบร้อนขึ้นมา

หากว่าทำได้ ซูเพียนจื่อก็อยากจะช่วยพวกเขา

ฝูอวิ๋นพ่นลมขึ้นจมูกแล้วพลันเอ่ยว่า “สัตว์อสูรเหล่านี้มีสติปัญญาถึงขั้นพูดได้แล้ว ข้าสู้พวกมันไม่ไหวหรอก แต่ว่าถ้าท่านให้ความร่วมมือ ไม่แน่ก็อาจขู่ขวัญให้พวกมันหนีเตลิดไปได้”

“ร่วมมืออย่างไรล่ะ”

“แสร้งทำเป็นยอดฝีมือน่ะสิ! ท่านจำได้กระมังว่าตอนเข้าตัวอำเภอข้าสอนท่านไว้ว่าอย่างไร” ฝูอวิ๋นโคลงศีรษะกล่าว

“ได้!” ซูเพียนจื่อขบคิดเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยเสริมอีกประโยค “แต่หากหลอกพวกมันไม่สำเร็จ เจ้าก็รีบเหาะขึ้นฟ้าเร็วๆ เลยนะ”

ซูเพียนจื่ออยากช่วยคนมากก็จริง แต่ก็ยังไม่ได้ไข้ขึ้นสมองถึงขั้นไม่ห่วงความปลอดภัยของตนเอง

“ไม่มีปัญหา! พร้อมแล้วใช่หรือไม่”

“พร้อมแล้ว!” ซูเพียนจื่อสูดหายใจเข้าลึกๆ

ก็แค่สัตว์เดรัจฉานฝูงหนึ่งเท่านั้น ฝูอวิ๋นบินเร็วออก พวกมันทำร้ายฝ่ายเราไม่ได้แน่ แล้วจะกลัวอะไรล่ะ!

พอฝูอวิ๋นเหยียดสยายสองปีก บนร่างก็พลันมีพลังอันสูงส่งที่ไม่อาจอธิบายได้ชนิดหนึ่งแผ่ซ่านออกไปเป็นวงกว้าง จากนั้นมันก็โฉบจากกลางอากาศลงไปใกล้ๆ

“บังอาจนัก! เจ้าพวกสัตว์อสูรถึงกับกล้าทำร้ายคนเชียวหรือ รีบๆ ปล่อยตัวเด็กสองคนนั้นเดี๋ยวนี้!” ฝูอวิ๋นตวาดก้องด้วยท่าทางอันน่าเกรงขามสยบขวัญ

พอเหล่าสัตว์อสูรที่อยู่ด้านล่างพากันเงยหน้าขึ้นมอง พวกมันก็เห็นอาชาเทพสีทองตัวหนึ่งพลันร่อนลงมาภายใต้แสงจันทร์ บนหลังของมันยังมีสาวน้อยในชุดกระโปรงสีขาวอีกผู้หนึ่ง แขนเสื้อของนางปลิวสะบัดดุจเซียน

และสิ่งที่ทำให้พวกมันตื่นตระหนกเป็นที่สุดก็คือ…สาวน้อยซึ่งดูแล้วอายุเพียงสิบกว่าปีผู้นี้ถึงกับมีเส้นผมที่ยาวจรดเอว!

เส้นผมดุจแพรไหมสีดำขลับนั้นโบกพลิ้วแผ่วเบาภายใต้แสงจันทร์ พลังบนร่างของหนึ่งคนหนึ่งม้าที่ปรากฏตัวขึ้นกะทันหันนี้กล้าแข็งจนทำให้พวกมันพรั่นพรึงจับใจ

“พวกเจ้าเป็นใครกัน!” สัตว์อสูรร่างพยัคฆ์ที่เป็นหัวหน้าตะโกนถามเสียงดัง เนื้อเสียงของมันสั่นพร่านิดๆ ออกอาการแข็งนอกอ่อนในอย่างเห็นได้ชัด

“น้ำหน้าเยี่ยงเจ้ายังไม่คู่ควรที่จะรับรู้นามของนายข้า! จงไสหัวไปโดยไว!”