ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 174-175

บทที่ 174

หลังจากเสิ่นหุยกระซิบประโยคนี้แล้วก็ถอยหลังไปเล็กน้อย หลุบตาลงมองฉีอวี้แล้วพูดอย่างอ่อนโยนว่า “อวี้เอ๋อร์ ยามเย็นข้าจะไปกินอาหารเย็นกับเจ้า หลังจากนี้จะไปกินอาหารเย็นกับเจ้าทุกวันและจะตรวจการบ้านของเจ้าด้วย ต่อให้ไม่ได้อยู่ข้างกายข้าแล้วก็จะเกียจคร้านไม่ได้”

“อืม! อวี้เอ๋อร์จะทำให้ดี!” ฉีอวี้พยักหน้าอย่างแรง

เสิ่นหุยยิ้มให้นางแล้วเลื่อนสายตาไปมองเผยไหวกวง พูดกับเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “รบกวนจั่งอิ้นแล้ว”

เผยไหวกวงมองดวงตาสุกใสที่แฝงรอยยิ้มของเสิ่นหุย เขายังคงนิ่งเงียบทั้งที่รู้ว่าเสิ่นหุยกำลังแสร้งทำเป็นโง่เขลา เขาเคยบอกนางมานานแล้วว่าไม่ว่าคนที่นั่งบนบัลลังก์มังกรจะเป็นใครก็ไม่สำคัญ แต่จะต้องเป็นผู้ปกครองแผ่นดินที่โง่เขลา มีชื่อเสียงฉาวโฉ่นับหมื่นปี เขาพาตัวฉีอวี้ไปเพื่ออะไร นางย่อมรู้อยู่แก่ใจ

แล้วนางทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร

นางคงไม่คิดว่าเขาใจร้ายกับนางไม่ลง เช่นนั้นก็คงใจร้ายกับเด็กเล็กเช่นนี้ไม่ลงเช่นกันกระมัง

น่าขันเกินไปแล้ว

ความอ่อนโยนและจิตสำนึกทั้งหมดของเขามอบให้นางเพียงคนเดียวเท่านั้น ไม่เหลือให้ผู้ใดอีกแล้ว

“ไป” เผยไหวกวงหันกลับมา

ฉีอวี้โบกมือให้เสิ่นหุยแล้วใช้สองขาที่เล็กสั้นรีบวิ่งเหยาะๆ ตามเผยไหวกวงไป พอนางเดินตามทันฝีเท้าของเผยไหวกวงก็เงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วเอ่ยถาม

“ท่านพ่อบุญธรรม หลังจากนี้พวกเราจะพำนักอยู่ด้วยกันใช่หรือไม่”

“อืม” เผยไหวกวงตอบอย่างไม่ใส่ใจ

ฉีอวี้ยิ้มแล้วพูดอย่างจริงจัง “ดีจริงๆ ได้พำนักอยู่กับท่านพ่อบุญธรรม คนอื่นก็ไม่กล้ามาทำร้ายอวี้เอ๋อร์แล้ว!”

เผยไหวกวงเหลือบมองนางคราหนึ่ง

เด็กคนนี้เริ่มเรียกเขาว่าท่านพ่อบุญธรรมตั้งแต่เมื่อใด นานมากแล้วกระมัง

เผยไหวกวงย้อนคิดเล็กน้อย เดาว่าแม่นมข้างกายนางผู้นั้นคงจะสอนนางไว้ ตั้งแต่นางเพิ่งเริ่มพูดวิ่งกระโดดได้ก็ค่อยๆ เดินมาตรงหน้าเขา เลียนแบบขันทีรุ่นเล็กกลุ่มนั้นด้วยการเรียกเขาว่าท่านพ่อบุญธรรมแล้ว

เผยไหวกวงยังจำได้ว่ารอยยิ้มบนใบหน้าของฉีอวี้ตอนนั้นฝืนเค้นออกมา ร่างน้อยตื่นกลัวจนสั่นเทา เขาคร้านจะสนใจนาง รู้สึกเพียงว่านางไม่ต่างจากขันทีรุ่นเล็กที่กรูเข้ามาหาเขาและเรียกเขาว่าท่านพ่อบุญธรรมกลุ่มนั้น ทุกคนต่างพยายามประจบเอาใจเขาเพื่อหาเกราะป้องกันเท่านั้น

แน่นอนว่าจุดประสงค์ที่ฉีอวี้ทำตามคำสอนของแม่นมซุนด้วยการเรียกเผยไหวกวงว่าท่านพ่อบุญธรรมก็เหมือนกับขันทีรุ่นเล็กกลุ่มนั้นจริงๆ

ภาพเหตุการณ์ที่เผยไหวกวงย้อนคิดนั้น เห็นได้ชัดว่าฉีอวี้ลืมไปแล้ว ความทรงจำของเด็กมักจะมีอะไรบางอย่างขาดหายไปเสมอ ฉีอวี้พยายามติดตามเผยไหวกวงไปทุกฝีก้าว ต่างจากความกังวลของขุนนางราชสำนัก นางไม่ได้สนใจกับเรื่องที่ต้องอยู่กับท่านพ่อบุญธรรมอย่างเห็นได้ชัด

นางพยายามใช้ชีวิตด้วยการซ่อนความลับใหญ่หลวงอย่างลำบากมาตั้งแต่เด็ก ไม่กล้าคบหาสหาย มิหนำซ้ำมารดาผู้ให้กำเนิดก็จากไปเร็ว ทั้งยังถูกบิดารังเกียจ ดูไปแล้วนางเป็นเพียงองค์ชายน้อยที่ชอบวางอำนาจบาตรใหญ่รังแกนางกำนัลขันที แต่แท้จริงแล้วในวังไม่เพียงไม่มีใครชอบนาง แต่ยังมีคนรังแกนางอย่างลับๆ อีกด้วย